Üç bebeği buzlu bir dereye bıraktılar—kovboy, batmadan önce onları kurtarmak için suya atladı…

Buzlu Derede Üç Bebek

Bölüm 1: Kışın Sessizliği

Wyoming’in 1874 kışı, vadiye ölüm gibi bir sessizlik getirmişti. Rüzgar, çıplak kabak ağaçlarının dallarında uğuldayarak karları savuruyordu. Çatlamış buzun altında ince bir dere akıyordu; kıyılar soluk buzla kaplı, hayvanlar bile derinlere gömülmüştü. Bu soğuk, dudakları çatlatan ve nefesi kesen türdendi.

Colt Dowson, yaşlı ve grileşmiş atıyla yalnız başına ilerliyordu. Çürümüş çitlerin arasından geçerken, ağırlaşan paltosu bacaklarına çarpıyordu. Yılların yorgunluğu yüzüne çökmüş, gözleri kederle dünyayı tarıyordu. Donmuş dere kıyısında, suyun kenarında çökmüş bir şekil dikkatini çekti. Önce bir çamaşır yığını sandı ama çok özenle bağlanmıştı ve çok hareketsizdi.

Atını durdurdu, tedirgin bir şekilde homurdanan hayvanın üzerinden indi. Botları donmuş karın üzerinde çıtırdadı. Rüzgar yanaklarını keserken çuvalın yanına yaklaştı. Kaba kahverengi bir çuval, yarısı sırıl sıklam, alt kısmı buzla sertleşmişti. İçinden bir inilti geldi; bir anı kadar güçlü, bir nefes kadar yüksek.

Colt’un kalbi durdu. Dizlerinin üzerine çöktü, eldivenlerini çıkarıp donmuş ipi kopardı. Elleri titriyordu; soğuktan değil, göğsünde yükselen sıcak ve kadim bir histen. Çuvalı yırttı. İçinde üç yeni doğmuş bebek vardı; kenarlarında kabuklanmış deri, renksiz dudaklar. İkisi hafifçe titriyordu, biri hareketsiz yatıyordu.

“Tanrım!” diye fısıldadı Colt. Kimse cevap vermedi. Bebekleri tek tek çıkarıp paltosunun üzerine koydu, minik uzuvları çok zayıftı, gözleri kapalı, kirpikleri buzla kaplıydı. Zaman yoktu. Ceketini çıkarıp üçünü sardı, düşünmeden suya girdi. Buz cam gibi kırıldı, donmuş dereye beline kadar daldı. Son bebeği, kıyıya sürüklenen neredeyse ölmek üzere olanı kurtardı.

Nefesi kısa ve düzensizdi, acı içindeydi ama hareket etti. Kıyıya doğru sürükledi kendini, titrek ellerle eğere tırmandı. Bebekler sessizdi, biri hafif bir inilti çıkardı. Colt minik yüzlerine baktı: “Bugün olmaz. Bugün ölmeyeceksiniz.” Atın yanlarına topuklarını sapladı, kuzeye döndü. Kar yoğun ve keskin bir şekilde yağıyordu.

Bölüm 2: Kurtuluşun Ateşi

Karın içinden bir binanın silueti belirdi. Uzak bir hanın verandasında bir lamba titriyordu. Colt, çocuklarla kapıyı itti. İçerideki oda sessizleşti, şöminede ateş çıtırdadı. Colt dizlerinin üzerine çöktü: “Isınmam lazım. Henüz ölmediler.” Han, sarhoşlar ve ölmek üzere olan adamlar görmüştü ama bu başka bir şeydi.

Doktor, ateşin yanındaki masada bebekleri açtı. Üç yeni doğmuş bebek; ciltleri soluk, dudakları mavimsi, nefesleri zayıf. “Hayatta olmamaları gerekirdi ama hayattalar,” dedi doktor. Sıcak tuğlalar, battaniyeler, şekerli su damlalarıyla beslenen bebekler, genç bir kadın tarafından kalp atışı gibi tenine yapıştırıldı. Sabaha kadar yüzlerine hafif bir renk geldi.

Bakıma ihtiyaçları vardı. “Kim bebekleri atar ki? Üçünü mü? Ne tür bir şeytan?” diye mırıldandı biri. Colt cevap vermedi. Uyumamıştı, giysileri hala ıslaktı. Onları izledi; üç kırılgan hayatı hak etmediği bir mucizeye tanık olan bir adam gibi.

Bölüm 3: Kasabanın Fısıltısı

Colt, onları Ford Redwell’deki yetimhaneye götürmesi için baskı gördü. “Onlar sığır değil. Ortadan kaybolmalarına izin vermeyeceğim,” dedi. “Kime ait olduklarını bulacağım. O zamana kadar benimle kalacaklar.” Kimse itiraz etmedi.

Colt, bebekleri nazikçe temizledi, sardı, bir beşik yaptı. Her ağlamaya kulak kabarttı, ilaç gerektiğinde atına bindi. Onlara fısıldadı: “Artık güvendesiniz. Bir daha donmanıza izin vermeyeceğim.” Bir akşam ortanca çocuk gözlerini açtı, ona baktı; savunmasız, güven dolu. Colt bir şeylerin değiştiğini hissetti.

Bebeklere isim verdi: Jack, Lily ve Rose. “Kan bağıyla benim değiller ama artık her şeyiyle benim.” Üç kırık hayatın nefes bulduğu odada Colt Dowson, bir daha asla olmayacağını düşündüğü bir şey haline geldi: Kaybedecek bir şeyi olan bir adam.

Bölüm 4: Direniş ve Soruşturma

Kovboyun hikayesi kasabada yayıldı. Bazıları hayranlıkla, bazıları şüpheyle konuşuyordu. “Çıplak elle o dereye girdiğini söylüyorlar.” “Bebeklerin ağlamadığını söylüyorlar.” “Belki de yaşamamaları gerekiyordu.” Fırında, markette, kilisede teoriler çiçek açtı.

Kadınlar, iş adamları, toprak sahipleri, ilçe yetkililerinin eşleri meydanda toplandı. “Kaosun aramızda yayılmasına izin veremeyiz,” dedi Marta Caldwell. “Adı, geçmişi, geleceği olmayan üç bebek, hiçbir imkanı ve ailesi olmayan bir adam tarafından hayatta tutuluyor.”

Colt onların önünde durdu, ceketinde yamalar, gözleri yorgun. “Bunu ben istemedim. Sadaka ya da övgü aramıyorum. Derede bir çanta gördüm, bir çığlık duydum ve üç kişiyi çıkardım. Onlar hata değildi, hayattaydılar.”

Kasaba ona sırt çevirdi. Kadınlar ondan kaçtı, kasap süt vermedi, eczacı stokunun boş olduğunu söyledi. Fısıltılar hiç durmadı: “Üç ağız, besleyemez. Onları dereye bırakmalıydık.” Colt katlandı. Ama bebeklerin her nefesinde yükün ağırlaştığını hissediyordu.

Bölüm 5: Anne Geri Dönüyor

Bir akşam güneş batarken, kapıda bir kadın belirdi. Eliza. Yüzü solgun, gözleri korku ve kararlılıkla dolu. “Onları görmem lazım. Lütfen, onlar benim.” Jack’i kucağına aldı, gözyaşları akarken mırıldandı: “Onu ilk ben kucağıma aldım. En son doğan oydu ama ilk ben kucağıma aldım. Çünkü en çok ağlayan oydu. Lily neredeyse hiç ses çıkarmadı. Rose’un göbek kordonu iki kez dolanmıştı.”

Eliza, çocukları kendi isteğiyle terk etmediğini anlattı. Bir çiftlikte çalışıyordu. Arazi sahibi, hamile olduğunu öğrenince bebekleri ondan aldı, öldüklerini söyledi. O kış ölmeye çalıştı ama bir şey yanmaya devam etti. Kasabada üç bebeği buzdan çıkaran bir adamın hikayesini duyunca geri döndü.

Marta Caldwell, “Şimdi hikayeler ve gözyaşlarıyla ortaya çıkıyorsun. Kanıtla!” diye alay etti. Eliza çocukların doğum izlerini, özelliklerini anlattı. Ama kasaba ona inanmadı; onu yalancı, dengesiz, tehlikeli buldular.

O gece hanın arkasında bir adam belirdi, Eliza’yı susturmak için para almıştı. Colt gölgelerden çıktı, tüfeğini kaldırdı: “Bir adım daha atarsan bu senin son adımın olur.” Adam geri çekildi, kaçtı.

Bölüm 6: Kaçış ve Mahkeme

Colt, Eliza, bebekler ve onlara yardım eden Harris, kasabadan ayrıldı. Arkalarında bir kalabalık, önlerinde donmuş ormanlar, nehirler, dağlar. İlk gece yarı donmuş bir derenin yanında durdular. Jack öksürmeye başladı, Colt onu tenine yatırıp sardı. İkinci gece iz sürücüler peşlerine düştü, silah sesleri patladı, donmuş nehrin karşısına geçtiler.

Bir çiftliğe vardılar, eski dostları kapılarını açtı. Bebekler battaniyelerin altında kıpırdadı. Colt, Eliza, Harris ve Clara adında bir hemşire, kanıtlar toplamaya başladı. Bebeklerin bulunduğu çuval, tıbbi notlar, dere kenarında kan izleri, Martha Coldwell’in mektubu.

Mahkemeye başvurdular. Salon doluydu. Marta Coldwell avukatlarıyla geldi. Eski hizmetçi, ebe, kasap tanıklık etti. Yargıç, mektubu gösterdi: “Bu sizin el yazınız değil mi?” Marta cevap vermedi. Dışarıda kalabalık bekliyordu, çoğu Colt’u artık bir hayalet değil, buzlu suya adım atan bir adam olarak görüyordu.

Bölüm 7: Bahara Doğru

Mahkeme kararını açıkladı: “Bu çocukların kasten terk edildiğine dair açık kanıtlar var. Colt ve Eliza’ya ortak velayet hakkı verilir.” Marta Coldwell öfkeyle ayrıldı, adalet yerini buldu.

Çiftliğe döndüklerinde, ateşin ışığı duvarlarda titriyordu. Jack Colt’un göğsünde uyuyordu, Eliza Lily’yi sallıyordu. “Başardık,” dedi Eliza. Colt, “Başardık,” diye yanıtladı. Bir zamanlar terk edilmiş üç hayat nihayet güvendeydi.

Yıllar sonra ilk kez Colt Dowson yarınına inandı. Bahar vadiye geç geldi, kar eridiğinde yeşil geri döndü. Colt elinde çekiçle yarısı inşa edilmiş bir çitin yanında duruyordu. Arkasında bir çiftlik evi, tarlada kahkahalar yankılanıyordu. Lily, Rose ve Jack uzun otların arasında kelebekleri kovalıyordu.

Eliza bahçede diz çökmüş, çocuklara bakıyordu. Evleri, başladıkları dereye çok uzak değildi. Hemşire Clara, çiftçi Harris, Yaşlı Bay Dalton gibi iyi insanlar evin yapımına yardım etmişti. Sessiz özürler ve kollarında bir sürü şey ile geri dönmüşlerdi.

Ev mütevazıydı; çocuklar için bir oda, odun sobası, el yapımı perdeler, gıcırdayan bir sallanan sandalye. Colt yulaf ezmesini yakmadan pişirmeyi, Eliza kapıları tamir etmeyi, ikisi de yeniden gülmeyi öğrenmişti.

Bölüm 8: İsimler ve Kökler

Güneş ışığının vadiye yayıldığı bir öğleden sonra komşular bir araya geldi. İsim koyma töreni görkemli değildi; sadece kalanlar vardı. Colt boğazını temizledi: “Burada olacağımı hiç düşünmemiştim. Sessizlikten, kayıptan geldim. Üç küçük can istemedim ama geldiler ve ihtiyacım olduğunu bildiğimden fazlasını verdiler.”

Çocuklara baktı: “İstenildiklerinden asla şüphe duymayacaklar çünkü isteniyorlar.” Lily’nin başına dokundu: “Lily, ilki, savaşçı.” Sonra Rose: “Rose, ışık ve zarafet.” Sonra Jack: “Jack, inatçı, güçlü kalpli.”

Jack uzandı, Colt’un ceketini tuttu: “Baba,” diye fısıldadı. Colt dondu. Eliza koluna elini koydu, Lily elbisesini çekiştirdi: “Anne!” Eliza’nın gözleri yaşlarla doldu, diz çöküp onları kendine çekti.

Ne alkış ne tezahürat vardı; sadece nefesler tutulmuştu. Güneş batarken çocuklar tekrar koştular, üç gölge çimlerin üzerinde zıplıyordu. Eliza Colt’a yaslandı. “Ne olacağını bilmiyoruz,” dedi. “Hayır,” dedi Colt, “Ama artık kaçmıyoruz.”

Bölüm 9: Yeni Bir Hayat

Fırtınalar yine gelecekti, zorluklar da öyle. Bu topraklar hiçbir zaman kolay olmamıştı ama Colt Dawson artık yalnız yürümüyordu. Bir evi, bir eşi, bir vadi vardı. Eliza adını, çocuklarını, gücünü geri kazanmıştı. Lily, Rose ve Jack’in artık onları asla unutmayacak seslerin olduğu bir geleceği vardı.

Her yara temiz bir şekilde iyileşmez, her fırtına iz bırakmadan geçip gitmez. Ama bazı hikayeler – kışın doğmuş olanlar bile – bahara ulaşmanın bir yolunu bulur.

Son

Onlar üç bebeği buzlu bir dereye bıraktılar. Ama kırık bir kovboy, onlar batmadan önce onları kurtarmak için atladı. Ve geniş batı gökyüzünün altında, şiddetli aşk ve ikinci şanslarla ilgili bir hikaye doğdu.