“Babamın borcunu ödemeye geldim,” dedi. Ben de “Yani kalmak mı istiyorsunuz?” diye sordum.
Borcun Gölgesinde Doğan Ev
Bölüm 1 – Harney İlçesindeki Sessiz Hayat
Benim adım Daniel Ortega. Yirmi yedi yaşındayım ve Oregon’un Harney ilçesinde, ailemden bana kalan küçük bir çiftlikte yaşıyorum. “Küçük” derken, kâğıt üzerinde birkaç yüz dönüm arazi demek ama gerçekte bu topraklar daha çok sabır ister. Eski bir ahır, elli kadar koyun, birkaç inek, gürültüyle çalışan yaşlı bir traktör ve Bruno adında sadık bir border collie… Hayatımın tamamı bunlardan ibaret.
Babam üç yıl önce, saman balyalama makinesinde yaşanan tuhaf bir kazada öldü. O günden sonra üniversiteyi bıraktım. Kardeşim yoktu, akrabalar çok uzaktaydı. Çiftliği ayakta tutmak bana kaldı. Gündüzlerim çit onarmakla, hayvanları beslemekle, makineleri yamamakla geçerdi. Akşamları ise verandada bir bira, karşımdaki Steens Dağları ve güneşin batışı…
Hayat sade ve öngörülebilirdi. Ve ben buna razıydım. Ta ki o Temmuz gününe kadar.
Bölüm 2 – Kapıdaki Cümle
Hava neredeyse kırk dereceydi. Doğu çitlerinde dikenli teli onarıyordum. Ter gözlerime akıyor, gömleğim sırtıma yapışıyordu. Tam teli yerine kıvırırken ana kapıdaki zili duydum.
Zil… Ama alıştığım gibi sert değil, tereddütlüydü.
Dörtlü ATV’ye atlayıp kapıya sürdüm. Ahşap kapıyı açtığımda karşımda duran kadını ilk anda tanıyamadım. Yaşımda ya da benden biraz küçük olmalıydı. Güneşten kızarmış yüzü, tozlu sarı saçları, yıpranmış kotu… Elinde buruşmuş bir zarf vardı.
Gözlerimin içine baktı ve şöyle dedi:
“Babam dedi ki, ben onun borcunun karşılığıyım.”
O an sanki zaman durdu.
Bölüm 3 – Laura Méndez
Adının Laura Méndez olduğunu söyledi. Babasının, yıllar önce babamdan annesinin kanser tedavisi için borç aldığını… Annesi ölmüş, borç kalmış, babası da borcu onun adına devretmiş.
Zarfın içinden sararmış bir not ve noter onaylı gibi görünen bir belge çıktı. Belgeler eskiydi ama imzalar… gerçek gibiydi.
“Parayı ödeyecek param yok,” dedi.
“Çalışabilirim. Ne istersen yaparım.”
Güneş beynimi yakıyordu ama asıl sıcaklık içimdeydi. Öfke, şaşkınlık ve tuhaf bir koruma içgüdüsü…
“İçeri gir,” dedim sonunda.
“Bu sıcakta bayılacaksın. Konuşuruz.”
Bölüm 4 – Babamın Dosyaları
O gece uyuyamadım. Babamın eski ofisine girdim. Kasayı açtım. Banka dökümleri, yazışmalar…
Ve gerçeği buldum.
Babam, Laura’nın babasına verdiği 50.000 dolarlık borcu, Laura’nın annesi öldükten kısa süre sonra tamamen silmişti. Bunu yazıyla, bankayla, her şeyle belgelemişti.
Borç yoktu.
Laura’ya yalan söylenmişti.
Bölüm 5 – Gerçeğin Ağırlığı
Ertesi gün Laura’ya her şeyi gösterdim. Önce inanamadı. Sonra ağladı. Ama bu rahatlama ağlaması değildi. İhanetin ağlamasıydı.
“Beni buraya göndermiş,” dedi.
“Beni borç gibi satmış.”
O gün şunu anladım: Bu artık sadece bir hukuki mesele değildi. Bu bir insanlık meselesiydi.
Bölüm 6 – Salazar
Araştırdıkça ortaya çıkan isim Víctor Salazar oldu. Sahte borç tahsilat şirketi, sahte noterler, tehditler…
Ve bir gün gerçekten geldi.
Siyah kamyonet, üç adam ve o.
“Borcu tahsil etmeye geldik,” dedi gülerek.
Kapının önünde durdum. Bruno dişlerini gösterdi.
“Burası benim toprağım,” dedim.
“Ve buradan kimseyi alamazsın.”
O gün blöf yaptım. Ama işe yaradı. Salazar geri çekildi.
Ama bu işin mahkemede bitmesi gerekiyordu.
Bölüm 7 – Mahkeme
Burns kasabasındaki küçük mahkeme salonu… Ahşap sıralar, eski bir yargıç masası…
Hakim, belgeleri gördü. Banka temsilcisi konuştu. Komşu tanıklar ifade verdi.
Ve en sarsıcı an: Laura’nın babası Roberto Méndez, kelepçeyle içeri alındı.
İtiraf etti.
Borcu gizlemişti. Laura’nın gönderdiği paraları kumarda harcamıştı. Salazar’la anlaşmıştı. Laura’yı “yok” saymıştı.
Hakim tokmağını vurdu:
“Bu açık bir dolandırıcılık ve insan ticaretine teşebbüstür.”
Laura özgürdü.
Bölüm 8 – Kalmak
Mahkemeden sonra verandada oturduk.
“Artık gidebilirim,” dedi Laura.
“Toprak benim. Hayat benim.”
Başımı salladım.
“İstersen gidebilirsin. Ama istersen kalabilirsin de. Borç falan yok.”
O gün gitmedi.
Bölüm 9 – Biz
Aylar geçti. Çiftlik büyüdü. Koyun sayısı arttı. Peynir yapmaya başladık. Güneş panelleri kurduk. Laura derslere yazıldı.
Bir akşam, yıldızların altında beni öptü.
Acele yoktu. Borç yoktu. Zorunluluk yoktu.
Sadece seçim vardı.
Bir yıl sonra, Laura hamile olduğunu söyledi. Çocuğa babamın adını verdik.
Bölüm 10 – Ev
Şimdi verandada oturuyorum. Bruno ayaklarımda. Laura içeride gülüyor.
Burası artık sadece benim çiftliğim değil.
Burası evimiz.
Ve bazen, en büyük borçlar parayla değil, doğru insanla kapanır.
