Boğazın Kıyısında Bir Temizlikçinin Cesareti
İstanbul’un en prestijli semti Bebek’te, boğaza nazır görkemli Demir Konağı, yıllardır şehrin en büyük zenginlik ve ihtişam sembolüydü. Her köşesi mermerle, kristal avizelerle ve pahalı mobilyalarla süslenmişti. Fakat bu ihtişamın gölgesinde, görünmez bir hayat yaşanıyordu. Konağın temizlikçisi Ayşe Yılmaz, 28 yaşında, sessiz ve çalışkan bir kadındı. Üç yıldır her sabah şafakla birlikte gelir, akşam karanlığında evine dönerdi. Onun için bu iş; faturalarını ödemek, annesinin ilaçlarını almak ve küçük kardeşinin üniversite masraflarını karşılamak içindi.
Ayşe, her gün konağın ihtişamına hayranlıkla baksa da, hiçbir zaman kendini o dünyaya ait hissetmemişti. Görünmez olmak işini kolaylaştırıyordu; kimse ona karışmıyor, o da kimseye karışmıyordu. Fakat bir gün, hayatı tamamen değişecekti.
O sabah hava elektrikle yüklüydü. Çünkü bugün, Türkiye’nin en genç milyarderi Kaan Demir’in düğün günüydü. Kaan, babası Mehmet Demir’den devraldığı gayrimenkul imparatorluğunu birkaç kat büyütmüş, ülkenin en etkili iş adamları arasına girmişti. Evleneceği kadın ise sosyetenin gözdesi Elif Özkan’dı. Güzel, zarif ve mükemmel bir aileye mensup 26 yaşında bir sosyetik.
Ayşe, kristal avizeyi temizlerken Kaan’ın ofisinden çıktığını gördü. Adam, her zamanki gibi takım elbisesiyle telefonda iş konuşuyordu. Ayşe hemen gözlerini kaçırdı ve işine odaklandı. Üç yıl boyunca aynı çatı altında olmalarına rağmen Kaan onu hiç fark etmemişti. Ayşe de bundan rahatsız değildi.
Düğün hazırlıkları tüm konağı sarmıştı. Gazeteciler, televizyon kameraları ve sosyetenin bütün önemli isimleri davetliydi. Herkes heyecanlıydı. Konağın hanımağası Fatma teyze, Ayşe’ye Elif Hanım’ın odasının yanındaki misafir odalarını bir kez daha kontrol etmesini söyledi. “Her şey mükemmel olmalı,” dedi. Ayşe başını salladı ve temizlik malzemelerini alıp üst kata çıktı.
Geniş merdivenlerden çıkarken yukarıdan gelen neşeli kadın seslerini duydu. Nedimeler gelmişti ve Elif’le birlikte son hazırlıkları yapıyorlardı. Kıkırdamalar ve konuşmalar konağı neşeyle dolduruyordu. Misafir odasına girdiğinde her şeyin yerli yerinde olduğunu gördü. Yatak özenle yapılmış, havlular katlanmış, tuvalet masası parıl parıl parlıyordu. Yine de bir kez daha her yeri sildi. Çiçeklerin durumunu kontrol etti. Mükemmeliyetçiliği onu bu işte başarılı kılan özelliklerden biriydi.
İşi bitirmek üzereyken yan odadan gelen sesler dikkatini çekti. Elif’in odası oraya çok yakındı ve duvarlar inceydi. İlk başta mutlu konuşmalar duyuyordu. Düğün heyecanı, elbise yorumları, makyaj detayları… Ama sonra sesler alçaldı. Ayşe kulak verdi, meraktan değil; sadece işini bitirip çıkabilmek için orada kimse konuşmuyor mu diye. Çünkü eğer önemli bir konuşma yapılıyorsa rahatsız etmemek için biraz beklemesi gerekiyordu.
Ve tam o anda Elif’in sesi daha net duyuldu. “Kızlar, size bir şey söylemek zorundayım ama bu aramızda kalacak. Tamam mı?” Ayşe’nin eli camı silerken durdu. Bu ton ciddi bir tondu. Belki de durumu anlayıp çıkması gerekiyordu. Ama tam o sırada ayağı gıcırdayan tahta zemine bastı. Hareket etmek kendisini belli etmek anlamına gelecekti.
Ne oldu Elif? Neyin var?” diye sordu Nedimelerden biri. Ayşe dondu kaldı. Çıksa kendini belli edecek, kalsa istemeden dinlemiş olacaktı. Kalbi hızlanmaya başladı. Ve Elif’in ağzından çıkacak sözler sadece Ayşe’nin değil, herkesin hayatını sonsuza dek değiştirecekti.
Elif’in sesi duvarın öbür tarafından net bir şekilde duyuluyordu. “Kızlar, bu benim hayatımın en büyük sırrı. Size güveniyorum çünkü sizler en yakın arkadaşlarımsınız.” Nedimelerden Selin’in sesiyle endişe seziliyordu. “Elif, korkutuyorsun bizi. Ne oldu?” Ayşe’nin soluğu kesikti. Duvarın öbür tarafındaki sessizlik sanki dünya durmuş gibiydi. Şık topukların ahşap zeminde yavaş yavaş yürüdüğü sesi duyuldu.
“Ben… Ben hamileyim.” Elif’in sesi titriyordu. Nedimelerden birinin nefesi kesikti. “Ne Elif? Bu harika bir haber. Kaan çok sevinecek.” Ayşe rahatladı. Hamilelik haberi. Bu güzel bir şeydi. Kaan kısa süre sonra baba olacaktı. Belki de çok yakında bu konakta bebek sesleri duyulacaktı. Eliyle alnındaki teri sildi ve gülümsedi.
Ama Elif’in bir sonraki sözleri o gülümsemeyi dondurup kalbini durduracaktı. “Hayır,” Elif’in sesi kırıktı. “Kaan sevinmeyecek. Çünkü bebek onun değil.” Ayşe’nin elindeki bez yere düştü. Dünya sanki durmuştu. Duydukları gerçek olabilir miydi? “Ne? Ne demek istiyorsun Elif?” Selin’in sesi çok alçalmıştı. “Bebek Emre’nin, Emre Karaca’nın…” Elif’in sesi şimdi hıçkırıklarla karışıyordu.
Ayşe’nin dizleri titremeye başladı. Elif Özkan sosyetenin prensesi Kaan’ı aldatmıştı ve şimdi başka bir adamın çocuğuna hamile olarak evlenmeye hazırlanıyordu. “Elif, sen deli misin? Bugün evleniyorsun,” diye fısıldadı Nedimelerden Aylin. “Kaan’a söylemen gerek.” “Söyleyemem,” Elif’in sesi artık ağlıyordu. “Ailem, onun ailesi, basın… Herkes hazır. Bu düğün iptal edilirse skandal olur. Ailem mahvolur. Kaan’ın ailesi bizi yok eder.”
Ayşe artık duramıyordu. Bacakları titriyor, mide bulantısı hissediyordu. Ama hareket ederse kendini belli edecekti. Duvara yaslanmak zorunda kaldı. Elif, bu çok yanlış. Kaan iyi bir insan. Onu böyle kandıramazsın,” dedi Nedimelerden biri. “Başka seçeneğim yok. Bu düğün sadece iki kişinin birlikteliği değil, iki ailenin, iki şirketin birleşimi. Milyarlarca dolarlık anlaşmalar var.”
Ayşe’nin aklı karmakarışık olmuştu. Bu adam, Kaan Demir, üç yıldır aynı evde yaşadığı, her sabah işe giderken gördüğü adam aldatılıyordu ve haberi bile yoktu. Birkaç saat sonra hayatının en önemli gününde aslında başka bir adamın çocuğunu karnında taşıyan bir kadınla evlenecekti.
Ayşe o gün boyunca ne yapacağını bilemedi. Düğün hazırlıkları devam ederken, herkes mutluyken, onun içi cehenneme dönmüştü. Kaan’a söylese inanır mıydı? Bir temizlikçinin sözüne kim inanırdı? Kapıyı yavaşça açmaya çalışırken Elif’in son sözleri duydu: “Bu sır ebediyen bizimle kalacak. Hiç kimse öğrenmeyecek. Kaan mutlu bir baba olacağını sanacak. Ben de mükemmel bir eş olacağım. Geçmiş geçmişte kaldı.”
Ayşe sonunda odadan çıkmayı başardı. Koridorda tek başına kaldığında duvara yaslandı ve derin nefesler aldı. Elleri hala titriyordu. Az önce duyduklarını sindirmeye çalışıyordu. Kaan Demir aldatılıyordu ve birkaç saat sonra bu yalanla kurulu bir evlilik yapacaktı. Peki Ayşe ne yapmalıydı? Susmalı mıydı? Yoksa bir şekilde gerçeği ortaya çıkarmalı mıydı? Bu sorunun cevabı sadece onun değil, herkesin kaderini değiştirecekti.
Düğün başladığında Ayşe köşede izliyordu. Kaan ve Elif’in mutluluğu, konaktaki ihtişam, basının ilgisi… Her şey mükemmel görünüyordu. Ama Ayşe, gerçeklerin ağırlığı altında eziliyordu. Törenin başlamasına dakikalar kala, Ayşe elini cebine attı, telefonunu çıkardı. Belki bir mesaj gönderebilirdi. Anonim bir şekilde gerçeği söyleyebilirdi. Ama tam o sırada imam konuşmaya başladı. Geç kalmıştı. Artık çok geçti miydi?
Ayşe’nin kalbi çılgın gibi atıyordu. Bu anın sonuçları herkesin hayatını sonsuza dek değiştirecekti. İmam nikah defterini açtı, imzalar atılacak ve nikah tamamlanacak. Ayşe artık dayanamadı. Elinde olmadan haykırdı: “Durun!” Salon bir anda sessizleşti. Yüzlerce çift göz ona döndü. Kaan şaşkınlıkla ona baktı. İmam durdu. Elif’in yüzü bembeyaz olmuştu.
“Durun, bu nikah yapılamaz!” Ayşe’nin sesi titriyordu ama kararlıydı. Salon karıştı, fısıltılar başladı. “Kimdir bu kadın? Ne oluyor? Neden engelliyor?” Kaan öne çıktı. “Sen kimsin? Ne istiyorsun?” Ayşe’nin elleri titriyordu ama geriye dönüş yoktu. “Ben bu evde çalışan temizlikçiyim ve söylemem gereken bir şey var.” Elif’in yüzü artık korku dolu görünüyordu. Nedimeler birbirine bakıyordu.
Kaan Bey, Ayşe’nin sesi güçleniyordu. “Elif size yalan söylüyor. O başka birinden hamile!” Salon bir anda cehenneme döndü. Elif’in annesi bağırdı: “Bu kadın deli mi? Nasıl böyle bir iftira atabilir?” Misafirler ayağa kalkıyordu. Herkes konuşuyor, bağırıyor, şaşkınlık içindeydi. Fotoğrafçılar bu çılgın anı kaydetmek için objektiflerini Ayşe’ye çevirdi. Kaan donmuş gibiydi. Gözleri Ayşe’ye çevrilmişti ve şoka uğramıştı.
Ayşe, bugün temizlik yaparken istemeden duydum. Elif Hanım nedimelerine itiraf etti. Başka bir adamdan hamile!” Elif çığlık attı. “Yalan!” Kaan yavaş yavaş Elif’e döndü. “Elif, Emre Karaca kimdir?” Elif’in yüzü daha da soldu. “Bilmiyorum…” Kaan’ın sesi sertleşmeye başladı. “Peki o zaman bu kadın nereden biliyor onun adını?” Salon sessizlik içindeydi. Herkes gerilimi izliyordu.
Kaan telefonunu çıkardı, Emre Karaca’yı aramaya başladı. İstanbul Üniversitesi mezunları listesinde Emre Karaca, endüstri mühendisliği, Elif’le aynı yıl mezun. Elif’in soluğu kesikti. Kaan, lütfen…” Kaan’ın sesi artık yükseliyordu. “Peki o zaman bu kadın nasıl biliyor?” İmam araya girdi. “Belki daha sakin bir ortamda konuşulsa…” “Hayır!” Kaan sert bir sesle söyledi. “Burada şimdi konuşulacak. Elif, gözlerimin içine bak ve söyle. Bu doğru mu?”
Elif titriyordu. Gözleri yaşla dolmuştu. “Kaan, lütfen beni dinle…” “Yanıtla, bu doğru mu?” Nedimelerden Selin dayanamadı. “Elif, söyle artık. Bu daha fazla süremez!” Elif Selin’e öfkeyle baktı. “Sen sus!” Bu bakış kafiydi. Kaan her şeyi anlamıştı. “Doğru…” Kaan’ın sesi fısıltı halindeydi. “Doğru. Değil mi?” Elif ağlamaya başladı. “Kaan, izin ver açıklayayım…” “Doğru mu?” Kaan bağırdı. Öyle ki salon çınladı. Elif çöktü. “Evet… Evet… Doğru…”
Salon patladı. Çığlıklar, fısıltılar, şaşkınlık sesleri, herkes ayağa kalkmıştı. Basın mensupları çılgın gibi fotoğraf çekiyordu. Kaan geri geri gitti. Yüzü bembeyaz olmuştu. “Sen… Sen beni aldattın ve şimdi başka bir adamın çocuğuna hamileyken benimle evlenmeye çalışıyorsun!” Kaan, lütfen anla. Seni seviyorum. Emreyle olan şey geçmişte kaldı. Bebeği senin sanacaksın ve benim sanacağım.” Kaan çılgınlık derecesinde bağırdı. “Beni aptal yerine mi koyuyorsun?”
Elif’in babası öne çıktı. “Kaan evladım, sakinleş. Bunları konuşabiliriz.” “Konuşulacak bir şey yok!” Kaan nikah defterini aldı ve yırttı. “Bu evlilik iptal!” Misafirler arasında panik başladı. Kimisi çıkmaya çalışıyor, kimisi fotoğraf çekmeye devam ediyordu. Bu Türkiye’nin konuşacağı skandal olmuştu. Elif yere çöktü. Kaan, yapma. Ailemiz, şirketlerimiz… “Benim şirketimin senin ailenden uzak durmasını isterim,” dedi Kaan soğuk bir sesle. “Ve bir daha yüzünü görmek istemiyorum.”
Ayşe köşede durmuş, olayları izliyordu. Yaptığının doğru olduğunu biliyordu ama sonuçları çok ağırdı. İki aile arasındaki ilişki mahvolmuştu. Milyarlık anlaşmalar suya düşmüştü. Kaan’ın annesi Sevim Hanım ona yaklaştı. “Ayşe kızım, sen çok büyük bir şey yaptın ama sonuçları düşündün mü?” “Hanımefendi, susamazdım. Kaan Bey aldatılıyordu.” “Biliyorum ama…” Sevim Hanım durdu. Aslında Ayşe’nin doğru olanı yaptığını biliyordu.
Elif sonunda ayağa kalkmıştı. Gelinliği kirlenmiş, makyajı akmıştı. Ayşe’ye doğru yürüdü. “Sen benim hayatımı mahvettin!” diye bağırdı. “Ben seni hiç tanımıyorum bile. Neden böyle bir şey yaptın?” “Çünkü Kaan Bey aldatılıyordu ve doğruyu bilme hakkı vardı. Doğru mu?” Elif acı acı güldü. “Sen bir temizlikçisin. Bizim hayatlarımızla ne alakan var?” Kaan araya girdi. “Yeter Elif. O sen olmadığın bir şeyi gösterdi. Dürüst olmayı.”
Kaan’ın cevabı net ve kesin idi. “O bana doğruyu söyledi. Sen yalanla evlenmeye çalıştın.” Bu sözler Elif’i parçaladı. Nedimelerinin yanına gitti. “Gidiyoruz. Artık burada işimiz yok.” Elif’in ailesi de toplanmaya başladı. Babası Kaan’a son bir kez baktı. “Bu kararından pişman olacaksın. İş dünyasında tek başına yaşayamazsın.” “O benim problemim,” dedi Kaan rahat görünüyordu. “Artık gidin.”
Elif kapıya doğru yürürken son kez Ayşe’ye baktı. “Bunu bana yaptığın için pişman olacaksın.” Ayşe’nin tüyleri diken diken oldu. Bu bir tehdit miydi?
Salon boşaldıktan sonra sadece Kaan, annesi ve Ayşe kalmıştı. Büyük salonun ortasında üçü duruyordu. Etraf dağınık vaziyette, düğün süslemeleri yerle bir olmuştu. Kaan Ayşe’ye döndü. “Sen çok cesur bir şey yaptın. Hiç tanımadığın birini kurtarmak için kendi işini riske attın.” “Doğru olanı yaptım,” dedi Ayşe alçak gönüllülükle. Ama neden? “Sizi 3 yıldır gözlüyorum. Personele nasıl davrandığınızı, annenize nasıl saygı duyduğunuzu, işte nasıl dürüst olduğunuzu görüyorum. Siz iyi bir insansınız.”
Kaan uzun uzun ona baktı. Bu kadın çok farklıydı. Sosyeteden değil, sade bir yaşamdan geliyordu. Ama sahip olduğu karakter çevresindeki bütün zengin kadınlardan daha değerliydi. “Adın Ayşe değil mi?” “Evet, Ayşe Yılmaz.” “Ayşe, seninle konuşmamız gerek. Yaptığın şeyin değerini bilmem gerek.”
Ayşe’nin hayatı bir anda değişmişti. O artık görünmez bir temizlikçi değil, cesaretiyle bir milyarderin hayatını kurtaran bir kahramandı. Ama bilmiyordu ki, gerçek mücadele daha yeni başlıyordu. Çünkü aşk, cesaret ve dürüstlük; toplumsal engelleri aşmak için yeterli miydi?