“Efendim, açık bir iş pozisyonunuz var…” diye yanıtladı. “Benim için de bir eş pozisyonu açık.”

Virasız Yol: Sahte Evlilikten Gerçek Aileye

Bölüm 1: Tozlu Yolun Sonundaki Işık

Güneş, Adriana Flores’in omuzlarını yakarken, otuz iki yaşındaki kadının zihninde sadece iki şey vardı: çocuklarının karnını nasıl doyuracağı ve bu tozlu yoldan ne zaman kurtulacakları. Yanındaki bavullar, sadece eski elbiselerle değil, hayal kırıklıklarıyla doluydu. Sekiz yaşındaki Santiago ve beş yaşındaki Jimena, bitkin bir halde annelerinin yanına çömelmişlerdi.

“Anne, otobüs gelecek mi?” diye sordu Jimena, sesi yorgunluktan kısılmıştı.

Adriana, cebindeki son birkaç bozukluğu sıkarken, “Gelecek tatlım, biraz daha sabret,” dedi. Ama içten içe biliyordu ki, otoyol kenarındaki bu durak, terk edilmiş bir umudun simgesiydi.

Tam o sırada, havayı yaran güçlü bir motor sesi duyuldu. Siyah, parıldayan bir otomobil, toz bulutu kaldırarak önlerinde durdu. Cam yavaşça indiğinde, karşısında kusursuz takımı ve grileşmiş saçlarıyla Alejandro Villarreal duruyordu.

“Yardım edebilir miyim?” diye sordu adam. Bakışları Adriana’nın yorgun gözlerinden çocukların masum çehrelerine kaydı.

Adriana tereddüt etti. Hayat ona bedava hiçbir şeyin verilmediğini öğretmişti. “Teşekkürler efendim, ama sadece otobüs bekliyoruz.”

Alejandro’nun yüzünde acı bir gülümseme belirdi. “Buradan otobüs geçmeyeli üç gün oldu. Rota iptal edildi. Ne kadar süre burada kalmayı planlıyorsunuz?”

Adriana’nın kalbi sıkıştı. Otobüs yoksa, kaçış da yoktu. Gururunu yutarak, “Efendim, buralarda iş bulabileceğim bir yer biliyor musunuz?” diye sordu.

Alejandro bir an duraksadı, sanki büyük bir kararın eşiğindeydi. Arabadan indi. Uzun boylu, otoriter bir duruşu vardı. “Ben Alejandro Villarreal. Şehirde işlerim var ve evet, bir pozisyon için boş yerim var.”

Adriana’nın gözlerinde ilk kez bir umut ışığı belirdi. “Ne işi efendim? Temizlik mi, mutfak mı?”

Alejandro, rüzgarın ağaç dallarını hışırdattığı o derin sessizlikte konuştu: “Eşim olman için bir boşluğum var.”

Bölüm 2: İmkansız Anlaşma

Adriana duyduklarını işleyemedi. “Nasıl dediniz?”

“Beni doğru duydunuz. Bir eşe ihtiyacım var. Sözleşmeli, profesyonel bir evlilik bu.”

Adriana içgüdüsel olarak çocuklarını arkasına aldı. “Ben o tür bir kadın değilim! Hadi çocuklar, gidiyoruz.”

“Bekle!” diye bağırdı Alejandro ellerini kaldırarak. “Lütfen, yanlış anladınız. Bu ahlaksız bir teklif değil. Büyükannem altı ay önce öldü ve geriye devasa bir miras bıraktı. Ancak vasiyetinde bir şart var: Eğer evlenirsem ve altı ay boyunca istikrarlı bir aile hayatı sürdüğümü kanıtlarsam mirası alabiliyorum.”

Adriana durdu. Alejandro devam etti: “Pandemi işlerimi bitirdi. Bu miras şirketlerimi kurtaracak tek şey. Karşılığında size 200.000 peso, barınma, çocuklarınız için en iyi okullar ve sağlık sigortası teklif ediyorum. Altı ayın sonunda boşanacağız ve siz hayatınıza zengin bir kadın olarak devam edeceksiniz.”

O gece, çocuklarının açlıktan ağlaması Adriana’nın kararını kesinleştirdi. Bir yanda belirsiz bir sefalet, diğer yanda altı aylık bir oyun ve çocuklarının geleceği vardı.

Bölüm 3: Villadaki Yeni Hayat

Ertesi hafta Adriana, Alejandro’nun sahil kenarındaki lüks malikanesine taşındı. Ev, Adriana’nın hayal bile edemeyeceği kadar görkemliydi. Mermer merdivenler, kristal avizeler ve sonsuzluğa uzanan bir bahçe… Kahya Lupita, onları sıcak bir gülümsemeyle karşıladı.

Santiago ve Jimena, kendilerine ait devasa odayı gördüklerinde sevinçten çığlık attılar. Alejandro onlara karşı mesafeli ama saygılıydı. Ancak Adriana, evin içinde bir yerlerde gizli bir hüzün hissediyordu.

Lupita bir akşam mutfakta fısıldayarak gerçeği anlattı: “On yıl önce bir evliliği vardı. Karısı onu terk etti ve oğlunu da yanında götürdü. Alejandro Bey o günden sonra kalbini mühürledi.”

Bu bilgi, Adriana’nın Alejandro’ya olan bakışını değiştirdi. O sadece mirası kovalayan bir iş adamı değildi; o, köklerinden koparılmış, yapayalnız bir adamdı.

Bölüm 4: Maskelerin Ardındaki Gerçek

Zaman geçtikçe, sahte evlilik gerçek hislere zemin hazırlamaya başladı. Akşam yemekleri, Alejandro’nun çocuklarla bahçede oynaması, Adriana ile paylaştığı sessiz kahve anları… Her şey o kadar doğaldı ki, bazen bunun bir sözleşme olduğunu unutuyorlardı.

Ancak bir gün geçmiş, bir fırtına gibi geri döndü. Alejandro’nun eski karısı Vanessa, şehre geri gelmişti.

Süpermarkette Adriana’nın yolunu kesen Vanessa, “Demek yeni kurban sensin,” dedi buz gibi bir sesle. “Alejandro’nun mirastan bahsettiğine eminim. Ama dikkat et, o adamın kalbi buzdan yapılmıştır.”

Adriana dik durdu. “Biz mutluyuz Vanessa. Senin bıraktığın boşluğu sevgiyle doldurduk.”

Ama içten içe korkuyordu. Vanessa’nın gelişi tesadüf değildi. Mirasın kokusunu almıştı ve bu evliliğin sahte olduğunu kanıtlarsa her şeyi mahvedebilirdi.

Bölüm 5: Fırtına Kopuyor

Vanessa, yanında Alejandro’nun hiç görmediği on beş yaşındaki oğlu Eduardo ile çıkageldi. Alejandro, oğlunu gördüğünde dünyası başına yıkıldı. Eduardo, babasına nefretle bakıyordu; annesi ona yıllarca babasının onları terk ettiğini anlatmıştı.

Vanessa’nın şartı basitti: “Mirastan payımı ver, yoksa bu evliliğin bir iş anlaşması olduğunu mahkemede kanıtlarım.”

Alejandro, çalışma odasında Adriana’ya baktı. “Her şey bitti Adriana. Seni bu pisliğe bulaştırmamalıydım. Gitmelisin.”

Adriana, Alejandro’nun ellerini tuttu. “Hayır. Gitmiyoruz. Biz bir aileyiz Alejandro. Bunu sadece kağıt üzerinde değil, kalbimizde de hissetmiyor musun?”

O an, Alejandro’nun buzdan kalbi çatladı. Adriana’yı kendine çekip sımsıkı sarıldı. Bu artık bir sözleşme değildi; bu bir hayatta kalma mücadelesiydi.

Bölüm 6: Gerçek Zafer

Mahkeme günü geldiğinde, Vanessa tüm kanıtlarını sundu: sözleşmeler, gizli tanıklar… Ancak Eduardo, babasının Adriana’nın çocuklarına bakışını, evdeki gerçek gülümsemeleri görmüştü.

Eduardo kürsüye çıktı ve annesinin beklediği yalanı değil, gerçeği söyledi: “Babamın bu kadınla olan bağı, annemin bana hiç göstermediği kadar gerçek. Onlar bir aile.”

Vanessa öfkeyle salonu terk ederken, Alejandro mirasını değil, asıl servetini kazandığını anladı.

Bölüm 7: Yeni Bir Başlangıç

Altı ay dolduğunda, Adriana bavullarını topluyordu. Sözleşme bitmişti. Alejandro odasına girdi, elinde boşanma belgeleri değil, yeni bir yüzük kutusu vardı.

“Sözleşme bitti Adriana,” dedi sesi titreyerek. “Ama benim sana olan ihtiyacım bitmedi. Bu kez paradan, mirastan veya vasiyetlerden bahsetmiyorum. Benim karım, çocuklarımın annesi ve hayatımın aşkı olur musun? Gerçekten.”

Adriana gülümsedi, gözlerinden yaşlar süzülürken Alejandro’nun elini tuttu. Tozlu yolda başlayan o yolculuk, huzurlu bir limanda son bulmuştu. Onlar artık sahte bir ailenin oyuncuları değil, gerçek bir aşkın mimarlarıydılar.

Virasız yolun sonu, hayatlarının en güzel başlangıcıydı.