30 Milyonluk TANK BOZULUNCA Paslı Anahtarıyla Kibirli Albayı DİZ ÇÖKTÜRDÜ!
.
.
30 Milyonluk Tank Bozulunca, Paslı Anahtarıyla Kibirli Albayı Diz Çöktüren Türk Usta
Küt.
Metal metale çarptığında çıkan o tok ses, Kuzey Afrika’nın 52 derecelik cehennem sıcağında havada asılı kaldı. Üssün ortasında bir anlığına herkes irkildi. Amerikalı Albay Eva Sky’ın sert postalı, Ali Osman’ın paslı takım sandığını tekmelemiş; anahtarlar, pense ve tornavidalar kızgın kumların üzerine saçılmıştı.
Kadının sesi, bir çöl yıldırımı gibi yankılandı:
“Bu 30 milyon dolarlık canavarı tamir edebilirsen… burada, herkesin önünde diz çökerim.
Ama başaramazsan, geldiğin gibi defolup gidersin!”
Sözleri, yağ ve pas içindeki yaşlı Türk ustanın onuruna saplanan bir hançerdi. Üstteki askerler ve mühendisler nefeslerini tuttu. On yıllardır savaş görmüş bir adamdan bir patlama, bir bağırış, bir öfke bekliyorlardı.
Ama Ali Osman sadece eğildi. Kumlara dağılmış aletlerini tek tek toplamaya başladı. O aşınmış İngiliz anahtarını eline aldığında, sanki kutsal bir emaneti temizliyormuş gibi üzerindeki kum tanelerini sildi.
Sessizlik, üssün üzerine ağır bir örtü gibi çöktü.
Ali Osman’ın donuk, yorgun gözleri bir anda keskinleşti. Kılıç gibi… Çöl rüzgârı gibi… O bakış, Eva Sky’ın bile tedirginlikle irkilmesine neden oldu.
Çünkü hiç kimse, bu yırtık tulumun altında efsanevi bir “dağ hayaletinin” saklandığını bilmiyordu.
Çölün Kalbinde Bir Usta
Anka Üssü’nün ortasında, çölde ölümü çağıran sıcakta Ali Osman günlerdir çalışıyordu. 60 yaşını geçmişti, ama elleri hâlâ genç bir askerin kararlılığını taşıyordu. O eller… nasırlı, çatlak, parmak izi bile silinmiş… Sanki demirle aynı kaderi paylaşmıştı.
Ali Osman için demir yaşayan bir mahluktu. “Demirin de teni vardır,” derdi. Eldiven takmazdı. Çünkü metalle konuşabilmek için dokunmak, sıcaklığı ve titremeyi hissetmek gerekirdi.
Sıcaklık arttıkça çırak Murat homurdanmaya başladı.
“Usta, vallahi öleceğim. Bu sıcakta insan durmaz! Bir yayla pınarında buz gibi ayran içmek vardı şimdi!”
Ali Osman kamyonun altından çıkmadan homurdandı:
“Konuşma. Su kaybedersin. Sonra seni kemiklerinle gömmek bana kalır.”
Murat sustu. Çünkü ustasının şakası bile ölüm kokardı.
Kısa bir mola verdiklerinde, Ali Osman mermi kovanından yaptığı nargilesini yaktı. Tütünün yanma sesi, üssün gürültüsünü bile bastıran tuhaf bir huzur yaydı. Gözleri kısıldı. Birkaç ay sonra bu cehennemden kurtulup memleketine dönecek, yaşlı annesine sıcak bir oda yapacak, eski caminin çatısını onaracaktı.
Dağların hayaleti olduğu günler artık geride kalmıştı.
Öyle sanıyordu…
Çölün Gururu Çöker
Siren bir anda bütün üssü inletti. Bu, hava saldırısı veya tatbikat uyarısı değildi. Bu ses, stratejik bir cihazın kritik arızasını bildiriyordu.
Ali Osman, pistin ortasındaki dumanı işaret etti:
“Cephanelik yanmıyor çocuk… Para yanıyor.”
Orada, 30 milyon dolarlık ana muharebe tankı Demir Kurt, çölde diz çökmüş bir canavar gibi yatıyordu. Yarınki büyük operasyon için hareket etmesi gerekiyordu. Ama motoru öksürüp durmuş, ardından tamamen susmuştu.
Amerikalı mühendisler panik içinde koşturuyor, dizüstü bilgisayarlarına bakıp “Sistem normal” demekten başka bir şey yapamıyordu.
General Miller öfkeyle bağırdı:
“Eğer bu tank çalışmazsa… rütbelerinizi teker teker sökerim!”
Bu tehdit bile Eva Sky’ın gururundan ağır gelmişti. Kendine güvenen bir Komutan’dı. Ama dijital dünyanın kibri, gerçek çöl tozuna çarpmıştı.
Arkasını döndü ve Türk tamircileri gördü. Pis tulumları içinde bir avuç adam…
“Ne bakıyorsunuz? Çekilin!” diye kükredi.
Öfkeyle Ali Osman’ın takım sandığını tekmeledi.
O an… işte o an… yıllardır sessizce gömdüğü asker ruhu kıpırdadı.
Göremedikleri şey şuydu:
Bu tankın ruhunu dinleyebilecek tek kişi Ali Osman’dı.
Onur ve Meydan Okuma
Eva, Ali Osman’ın alaycı mırıldanışını duydu:
“Bu makinenin boğazına çöl kaçmış. Üfürükçü lazım buna…”
Nefesi kesildi. Türkçeyi biliyordu.
Bir anda önüne dikildi:
“Sen!” diye bağırdı. “Senin o yağlı ellerin, benim mühendislerimden üstün mü yani?”
Ali Osman’ın göğsüne parmağını bastırdı.
Öfkeyle kıpkırmızı olmuştu.
“Eğer bu tankı çalıştırabilirsen, bu üssün ortasında diz çöküp postallarını temizleyeceğim!”
Ve bütün üs sessizliğe gömüldü.
Ali Osman eğildi. Paslı anahtarını aldı. Kumlarını temizledi. Gözlerindeki o donuk perde kayboldu; yerine ölümden dönmüş bir askerin bakışı geldi.
“Peki,” dedi.
“Sözünü unutma.”
Bir Tankın Nabzını Dinlemek
Ali Osman çıplak ayağını kızgın paletin üzerine koydu. Yanık acısı değil, bir bağ hissetti. Makinenin kalbiyle arasındaki görünmez ipi.
Tankın üzerine yattı. Murat’a bağırdı:
“Her saniyede bir çekici vur. Ritim bozulmayacak.”
Murat vurdukça, Ali Osman gözlerini kapadı.
Çöl kayboldu.
1974 Kıbrıs çamurları geldi.
Düşman tankının palet titreşimini suyun içinden dinleyen genç bir komando oldu yeniden.
Ve sonra…
Tuhaf bir ritimsizlik. Boğuk bir hırıltı.
“Buldum…” diye mırıldandı.
Tankın motor bölmesine daldı. Sensörlerin göremediğini o duydu:
Supap yayına sıkışmış tek bir kum tanesi.
Milyon dolarlık teknoloji bunu fark edememişti. Çünkü devre sağlamdı.
Ama mekanik boğulmuştu.
Ali Osman cebinden ucuz bir sigara paketi çıkardı. Gümüş folyoyu ayırdı. Parmaklarıyla küçücük bir conta yaptı, yayı destekledi.
Bu, bir Türk kamyoncusunun fakir ama dâhiyane çözümüdür.
Motor kapağını kapattı.
“Bas marşa!” diye kükredi.
Murat marşa bastı.
Vız… vız…
Ardından tank, yer titreten bir şekilde kükredi.
Demir Kurt dirilmişti.
Üs dondu.
Eva Sky’ın gözleri büyüdü.
Ustasına diz çökmeye hazırlanırken Ali Osman omzuna dokundu:
“Biz kadınlarımızı diz çöktürmeyiz Albay Hanım.
Onurunu koru.”
Kum Fırtınası ve Ölümün Ayak Sesleri
Gece çöktüğünde ufukta bir duvar belirdi.
Kara bir kütle…
Rüzgâr dişlerini gösteren bir hayvan gibi uluyordu.
“Kum fırtınası geliyor!” diye bağırdı Ali Osman.
Habub tüm üssü yuttu.
Gökyüzü karardı.
Projektörler söndü.
Ve işte o an… topçu ateşi başladı.
Paralı askerler, fırtınayı örtü olarak kullanıp üssü bastı.
Eva Sky garajda sıkıştı.
Silahı kumla doldu, ateş almadı.
Düşman süngüyle yaklaşırken gözlerini kapadı.
METALİN KEMİĞE VURAN SESİ geldi.
Gözünü açtığında karşısında Ali Osman duruyordu.
Elinde tüfek yoktu.
Sadece tank paleti sökmek için kullanılan demir bir levye.
Kurt gözleriyle fısıldadı:
“Bir Türk askerinin nasıl savaştığını izle.”
Ve ölüm dansı başladı.
Hayalet Tek Başına Üç Kişiyi Alt Eder
Ali Osman kumlara gömüldü, aniden fırladı, düşmanların enselerine tek vuruşta darbe indirdi. Biri yere serildi. Diğeri boğaz kilidiyle susup kaldı.
Eva, hayret içinde bakıyordu.
Onu kurtaran kişi bir tamirci değildi.
Gerçekten de efsanevi “Dağların Hayaleti”ydi.
Demir Kurt’un Son Hücumu
Takviye düşmanlar yaklaşırken Ali Osman kararını verdi:
“Tanka!”
Eva’yı sürünerek içeri soktu. Kendisi de ardından girdi. Şarapnel karnına saplanmıştı ama sesini çıkarmıyordu.
“Bu elektronik zımbırtı nasıl sürülür?” diye homurdandı joysticki görünce.
Eva, acı içinde fısıldadı:
“Onu hayata döndürdün… Şimdi sür.”
Ali Osman gözlerini kapadı.
Tankla bütünleşti.
Kontrol koluna bir kaplan gibi asıldı.
Demir Kurt çelik kapıyı kırıp kumların içine fırladı.
Roketlerden kaçtı.
Kamyonetleri ezdi.
Kaya rampasından zıplayıp intihar bombacısını havaya uçurdu.
Ve sonunda komuta merkezine ulaştı.
Ama tank durduğunda Ali Osman’ın başı göğsüne düşmüştü…
Karnındaki yara derindi.
O saatlerce kan kaybetmişti.
Eva çığlık attı:
“Usta! Usta!”
Ali Osman gözlerini araladı ve gülümsedi:
“Söylemiştim… boğazı tıkanmıştı.”
Efsanenin Sessiz Vedası
Aylık 20.000 dolar maaş, vatandaşlık, lüks ev teklif edildiğinde sadece güldü.
“Benim elim artık sadece İngiliz anahtarı tutar.
Benim anam beni bekler.”
Köyüne döndü.
Annesinin ellerine kapandı.
O eski nargilesiyle küçük bir barakada bisiklet tamir etmeye başladı.
Bir çocuğun bisikletiyle attığı kahkaha, ona bütün ödüllerden daha değerliydi.
Ve her akşam köyün sessizliğinde bir gölge kayboluyordu:
Dünyayı kurtaran hayalet…
Ama kimse bilmiyordu.
O sadece Ali Ustaydı.
Ve gerçek zafer…
Eve dönebilmektir.
