O, “fakir” bir dağ adamıyla evlendi… Sonra adam onu ​​gizli bir malikaneye götürdü

Kırık Çitlerin Ötesinde

Colorado Dağlarında Bir Kadının Kendi Adını Bulma Hikâyesi

Bölüm 1 — Çam Kokulu Yoksulluk

Sabah sisi, çam ağaçlarının gövdelerine yapışmış, sanki dağların sırlarını kimse duymasın ister gibi kıpırtısız duruyordu. Rebecca Stone, ailesinin kulübesinin arkasındaki küçük bahçeye diz çökmüş, soğuk toprağı iki avucunun içine almıştı. Toprak sertti; kış yakındı. Parmaklarının arasına giren nem, kemiklerine kadar işliyordu.

Rebecca yirmi üç yaşındaydı ama bazı yüzler yaşla değil, yükle yaşlanırdı. İnce omuzlarının üstünde taşıdığı şey sadece su kovaları, odun sepetleri, patates çuvalları değildi; aynı zamanda hesap defterleri, geceleri dinmek bilmeyen babasının öksürüğü ve küçük kardeşlerinin açlığını saklamak için uydurulan masallar da vardı.

Kulübe, dışarıdan bakınca her dağ kulübesi gibi görünürdü: çatısı karla kaplı, pencereleri rüzgârla titreyen, duvarları güneş görmeyen tahta. Ama Rebecca için o kulübe iki anlam taşırdı: bir yandan anılar, bir yandan sıkışmışlık. İçerde babasının nefesi bazen öyle ağırlaşırdı ki Rebecca, “bu gece mi?” diye düşünmeden edemezdi.

Babası Jeremiah Stone, yıllarca dağlarda altın aramıştı. Bulduğu parıltılar, çoğu zaman sadece suyun içinde anlık ışımalar olurdu. Ama dağın tozu gerçekti; akciğerlerine yerleşmiş, onu her öksürükle biraz daha içten kemirmişti.

O gün öğleden sonra, komşu kasabadan gelen bir borç tahsildarı kulübenin önünden atıyla geçti. Sadece geçti; durmadı. Durmaması bile bir tehditti. Rebecca, “sıradaki gelişinde duracak” diye düşündü.

Akşam olunca küçük sobanın başında oturdular. Kardeşleri bir parça mısır ekmeğini paylaşıyor, annelerinin yıllar önce öğrettiği eski şarkıların sözlerini yarım yamalak mırıldanıyordu. Babası ateşe bakıyor, sanki alevlerde kaybolan bir geçmişi arıyordu.

Bir süre sonra babası konuştu; sesi, içindeki gururun kırılmış tahtası gibi gıcırdıyordu:

“Rebecca… Sana bakabilecek biriyle… evlenmen gerekecek.”

Rebecca itiraz etmedi. Çünkü itiraz etmek, gerçekleri değiştirmiyordu. Ama içindeki o incecik isyan, bir kıvılcım gibi yanıyordu: Ben bir torba un değilim. Ben bir borç senedi değilim.

O gece herkes uyuyunca, Rebecca ödünç aldığı kitabı mum ışığında açtı. Sayfalar, şehirlerden ve demiryollarından, yeni icatlardan söz ediyordu. Sanki başka bir dünyanın kapısı aralanmış gibiydi. O dünyanın içinde Rebecca, çitlerin arkasında sıkışmış bir kız değil; karar veren, seçen bir kadındı.

Tam o sırada kapı çalındı.

Bu, çekingen bir komşu tıklatması değildi. Kararlı, ölçülü ve netti. Kapıyı çalan kişi, nereye vurduğunu bilen biriydi.

Babası, titreyen eliyle eski tüfeği aldı. Rebecca, mumun alevini söndürdü ve kapıya yaklaştı.

Kapı açıldığında, verandada bir adam duruyordu: sakalına kar serpişmiş, omuzlarına ay ışığı düşmüş, uzun boylu ve geniş omuzlu. Üzerinde yıpranmış deri bir ceket vardı; elleri iş görmüş, tırnakları altında dağın toprağı kalmış gibiydi.

Şapkasını çıkardı.

“Adım Caleb Winters,” dedi. “Sorunlarınızı duydum.”

Babası, “Kimden?” diye hırladı.

Caleb, soruyu duymazdan gelmedi ama tartışmaya da girmedi. Sanki kelimeleri tartar gibi konuşuyordu:

“Bayan Rebecca Stone’a evlenme teklif etmeye geldim.”

Kulübe bir an sessizliğe gömüldü. Sobanın içindeki odun bile çıtırtısını azaltmış gibi geldi.

Rebecca, adamın yüzüne baktı. Gözleri maviydi—ama o mavi, gökyüzünün neşeli mavisi değil; fırtına öncesi soğuk bir göl mavisiydi. Korku değil, kararlılık taşıyordu.

“Beni neredeyse tanımıyorsun,” dedi Rebecca.

Caleb, bakışını kaçırmadı. “Tanımak zaman ister. Ama bazı şeyler ilk bakışta anlaşılır. Senin bu yerde sana izin verilenden daha güçlü olduğunu görüyorum.”

Babası araya girdi: “Peki biz bundan ne kazanacağız?”

Caleb’in çenesi kısa bir an gerildi; sonra sesi yine sakinleşti:

“Borçlarınızı ödeyeceğim. Kış için yeterli paranız olacak. Rebecca da kendi isteğiyle benimle gelecek.”

Rebecca’nın boğazı düğümlendi. “Kendi isteğiyle” demişti; ama açlığın ve borcun gölgesinde istek, ne kadar özgürdü?

Caleb, bir adım geri çekildi. “Karar vermen için zamanın var. Yarın yine gelirim.”

Ve geldiği gibi sessizce gitti. Kapı kapanınca Rebecca, sanki dağın içinden bir rüzgâr geçmiş gibi ürperdi.

Bölüm 2 — Kışın Sözleşmesi

Ertesi gün kasabada fısıltılar dolaştı. Kilise çıkışında kadınlar birbirlerine eğildi, erkekler ticaret merkezinin önünde tütün çiğneyip gözlerini Rebecca’ya dikti.

“Winters mı?” dedi biri. “Dağlarda yalnız yaşar. Tuhaftır.”

Bir diğeri, “Hiçbir erkek karşılıksız yardım etmez,” diye ekledi. “Bir şey saklıyordur.”

Rebecca hepsini duydu. Ama asıl duyduğu, babasının gece öksürürken çıkardığı o boğuk sesti. İnsan bazen dedikodudan değil, evin içindeki gerçeğin sesinden kaçamazdı.

Üç gün sonra iki tahsildar geldi. Atları güçlüydü; kıyafetleri temiz. Kulübeye, sanki kendilerine ait bir yere girer gibi girdiler. Borçları sıraladılar, faizleri okudular, babasının imzasını hatırlattılar. “Gerekirse katırı da alırız,” dediler.

Gittiklerinde kulübe daha küçük, daha karanlık görünüyordu.

Babası, başını ellerinin arasına aldı: “Bu dürüst bir teklif. Fakirhaneden iyidir.”

Rebecca, çatı katındaki küçük odasına çıktı. Aynada kendine baktı: yorgun gözler, çatlamış dudaklar, sertleşmiş bir yüz. Saçındaki eski kurdeleyi düzeltti.

Kardeşlerini düşündü. Babasını düşündü. Kitaptaki şehirleri düşündü. Ve Caleb’in gözlerindeki o tuhaf şeyi düşündü: sanki bir amaç saklıyordu.

Şafak vakti, dağların zirveleri kızıl ve altın rengine boyanırken Rebecca verandaya çıktı.

Caleb, küçük bir arabayla gelmişti. İki at buhar soluyordu. Arabada erzaklar vardı: un, fasulye, battaniye, birkaç teneke yağ.

Ailesi kapıda toplandı. Babasının gözlerinde rahatlama vardı—ama rahatlama da bazen bir veda biçimidir.

Rebecca derin bir nefes aldı. “Kabul ediyorum,” dedi.

Caleb bağırmadı. Sevinç gösterisi yapmadı. Sanki kararın ağırlığını biliyordu; sadece başını eğerek onayladı. Sonra elini uzattı.

Rebecca, o ele dokunduğunda elin sıcaklığını hissetti. Bu sıcaklık, bir evlilik vaadinden çok bir kış gecesi ateşi gibi geldi: hayatta kalmak için gerekli.

Arabaya bindi. Tekerlekler gıcırdadı. Pineridge arkalarında kaldı.

Bölüm 3 — Üç Günlük Sessizlik

Dağ yolu yükseldikçe dünya sadeleşti. Çitler kayboldu, patika daraldı. Çamlar sıklaştı, hava inceldi. Geceleri yıldızlar o kadar yakındı ki Rebecca bazen elini uzatsa dokunacakmış gibi hissediyordu.

Caleb az konuşuyordu. Ateşi hızlı yakıyor, çadır kurmadan rüzgârdan korunaklı yerler buluyor, atları iyi dinliyordu. Bu adam, dağların dilini biliyordu.

Rebecca onu izledi. Kaba kıyafetleri vardı ama hareketleri bazen şaşırtıcı şekilde kontrollüydü. Bir gece Rebecca kitaptan söz edince Caleb, beklenmedik bir kelimeyle karşılık verdi—Rebecca’nın Pineridge’te kimsenin ağzında duymadığı türden bir kelime. Rebecca o an şunu düşündü: Bu adam ya okumuş… ya da okuyanlarla uzun süre yaşamış.

Dördüncü gün bir sırta ulaştılar. Rüzgâr sertti; keskin ve temiz. Caleb atları yavaşlattı. Omuzları gerildi. Sanki bir eşiğe gelmişlerdi.

Son tepeyi aşınca Rebecca’nın nefesi kesildi.

Altlarında bir vadi uzanıyordu; mevsime rağmen yemyeşil bir gizli yer gibi. Ortasından berrak bir dere akıyor, kavak ağaçları altın rengi parlıyordu. Çamlar kenarlarda nöbetçi gibi duruyordu.

Ama asıl şaşırtıcı olan, vadinin ortasında yükselen yapıydı: geniş verandalı, sağlam, katlı bir ahşap konak. Düzenli taş yollar, bakımlı bahçeler, iyi yapılmış ahırlar…

Rebecca, koltuğun kenarına tutundu. “Burası… neresi?”

Caleb gözlerini yoldan ayırmadı. “Winter’s Lodge. Evimiz.”

“Evimiz” kelimesi Rebecca’nın içine çarpan bir taş gibi düştü. O bir kulübe beklemişti; sis, duman, zorluk. Ama bu… bu başka bir dünyaydı.

Arabaları verandaya yaklaşınca bir adam çıktı. Temiz giyimliydi; gömleği ütülü, botları bakımlı. Caleb’e, “Bay Winters,” diye seslendi. “Sizi bekliyorduk.”

Rebecca o anda gördü: Caleb’in duruşu değişti. Pineridge’teki oduncu görüntüsü, bir palto gibi sıyrıldı. Çenesi kalktı, omuzları düzeldi. Sanki gerçek kimliği, bu vadide nefes alıyordu.

Rebecca’nın içi buz kesti.

Bölüm 4 — Maskenin Altındaki İsim

Konağın içine adım attığında Rebecca kendini bir rüyanın içinde gibi hissetti. Büyük salon iki kat yüksekti. Taş şömine, küçük bir evin kalbi kadar büyüktü. Duvarlarda tablolar, dokunmuş kilimler vardı. Mobilyalar ağır, oyma ve pahalı görünüyordu.

Bir kadın içeri girip porselen fincanlara çay koydu. Gerçek porselen. Rebecca fincana bakarken, “Ben bu dünyaya ait değilim,” düşüncesi boğazına oturdu.

Caleb onu şöminenin yanına oturttu. Kendisi ayakta kaldı. Ellerini nereye koyacağını bilmiyor gibiydi—bu bile Rebecca’ya tuhaf geldi. Çünkü dağ yolunda her hareketi yerli yerindeydi.

Sonunda Caleb konuştu:

“Gerçeği hak ediyorsun.”

Rebecca’nın sesi sakin çıktı, ama kalbi hızlıydı: “O zaman söyle.”

Caleb ateşe baktı; alevler yüzünü çizgili yaptı. “Ben Caleb Winters. Winters Kereste Şirketi’nin varisiyim. Babam… büyük bir imparatorluk kurdu. Öldüğünde bana kaldı.”

Rebecca’nın zihni bir an boşaldı. Sonra kelimeler çarpıştı: imparatorluk, varis, bu konak…

“Bunu neden sakladın?” diye sordu.

Caleb’in sesi sertleşti, ama öfke gibi değil; yaraya basınca çıkan bir acı gibi:

“Denver’daki insanlar beni adam olarak görmez. Para görür. Güç görür. Alabilecekleri şeyi görür. Ben… bunlar olmadan birinin beni seçip seçmeyeceğini bilmek istedim.”

Rebecca’nın dudakları aralandı ama konuşamadı. Çünkü gerçek şu muydu: O da onu parası için mi seçmişti? Hayır… ama borçlar yüzünden “evet” demişti. Bu da gerçeğin bir parçasıydı.

Tam o sırada kapı sertçe açıldı.

İçeri kırklarında bir kadın girdi. Üzerinde pahalı, koyu mavi bir elbise vardı; saçları sıkı toplanmış, gözleri gri ve keskin. Ardında iki ciddi adam, şehir kıyafetleriyle duruyordu.

Kadın, Caleb’e baktı. “Geri dönmüşsün,” dedi. Sonra Rebecca’ya dönüp soğuk bir bakış attı. “Ve yanında… bir misafir getirmişsin.”

Caleb’in sesi gerildi: “Katherine Teyze. Bu Rebecca. Karım.”

Katherine’in gülümsemesi gözlerine ulaşmadı. “Karın,” diye tekrarladı. Sanki kelimenin tadına bakıyordu. “Şimdi konuşmamız gerek.”

Ve o anda Rebecca anladı: Bu ev sadece güzel bir vadi değildi. Bu ev, bir savaş alanıydı.

Bölüm 5 — Katherine’nin Oyunu

Ertesi sabah Rebecca koridordan geçerken, yarı açık bir kapının arkasından sesler duydu. Katherine’nin sesi, bıçak gibi:

“O tamamen uygun değil. Adı yok. Mirası yok. Eğitim yok. Denver’daki eşler onu paramparça eder.”

Caleb’in sesi daha karanlık çıktı: “Rebecca’yı bir mal gibi takas etmeyeceğim.”

Katherine alaycıydı: “Duyguların seni mahvedecek. Babanın kurduğu her şeyi kaybedeceksin.”

Rebecca bir an geri çekilmek istedi. Ama hayatı boyunca geri çekilmişti. Bu kez kapıyı tıklattı ve içeri girdi.

Katherine döndü; şaşkınlık kısa sürdü, sonra eğlenceye dönüştü. “Ah,” dedi. “Kız konuşuyor.”

Rebecca dik durdu. Elleri titriyordu ama sesi sabitti: “Evliliğim yargılanıyorsa kendim adına konuşurum.”

Katherine çenesini kaldırdı. “Bu bir iş meselesi. Caleb’i seviyorsan onun için en iyisini kabul edeceksin.”

Rebecca masadaki belgeleri gördü: sözleşmeler, haritalar, mühürler. Sonra Katherine’ye baktı.

“Onun için en iyisi,” dedi Rebecca, “balo salonunda gülümseyen bir kadın değil. Onun için en iyisi, evi tehdit edildiğinde yanında duracak biri.”

Caleb’in gözleri Rebecca’ya kilitlendi. O bakışta ilk kez, bir kararın sıcaklığı vardı.

Katherine’nin gülümsemesi inceldi. “O zaman seni sınayalım. Valinin Denver’daki resepsiyonu gelecek hafta. Caleb’le katıl. Toplum seni yargılasın.”

Rebecca, içindeki korkunun yer değiştirdiğini hissetti: korku hâlâ vardı, ama artık direksiyonda değildi. Direksiyona geçen şey, inatçı bir gururdu.

“Gideceğim,” dedi.

Bölüm 6 — Denver’ın Kristal Dişleri

Denver’a giden yol, Rebecca için başka bir iklimdi. Dağların sert dürüstlüğü yerini şehirlerin cilalı yüzüne bırakıyordu. Tarlalar, demiryolu hatları, telgraf direkleri… Hepsi, değişimin gövde gösterisiydi.

Şehre vardıklarında Brown Palace Oteli’nin önünde durdular. Gaz lambaları, cilalı taşlar, kalabalık… Rebecca, botlarının temiz kaldırıma değdiğini fark etti. Kendine uygun, orman yeşili bir elbise giymişti. Sade ama güçlü.

Lobide parfüm kokusu ve kahkaha vardı. Erkekler sanki geleceği satın almış gibi konuşuyor, kadınlar bakışlarıyla insanları tartıyordu.

Caleb, Rebecca’nın kulağına eğildi: “Onlar sadece yüzeyi görüyor. Sen gerçeği görüyorsun.”

Resepsiyon salonu avizelerle parlıyordu. Müzik, konuşmaların keskinliğini örtmek için var gibiydi. Rebecca Caleb’in kolunda içeri girdiğinde başlar döndü, fısıltılar yayıldı.

Katherine, koyu bordo bir elbiseyle yanlarına geldi. Yanında gümüş saçlı bir adam vardı: Randolph Blackwood.

Katherine, şeker gibi tatlı ama aynı derecede keskin bir sesle konuştu: “Caleb, sevgili yeğenim… ve Rebecca. Ne kadar… sade.”

Rebecca gülümsedi. “Teşekkür ederim. Güçlü olan şeyler, narin olanlardan daha uzun yaşar.”

Blackwood, Rebecca’ya bakıp sanki yanlış yere konmuş bir eşya görmüş gibi konuştu: “Bayan Winters… kalkınmanın değerini mutlaka anlarsınız. Ağaçlar kesilir, yollar açılır, para akmaya başlar.”

Rebecca, tuzağı sezdi. Bu cümle, “sus ve onayla” diye yazılmıştı.

“O halde size bir soru,” dedi Rebecca. “Kesim sonrası yüksek dağlarda yürüdünüz mü? Dere kahverengiye döndüğünde, toprak yerinden kaydığında, çığlar ağaçları kibrit çöpü gibi devirdiğinde ne olur, gördünüz mü?”

Blackwood’un gülümsemesi gerildi. “İş planları hikâyelerle yapılmaz. Rakamlarla yapılır.”

Rebecca başını salladı. “O zaman rakamlarınızda toprağın borcunu da hesaplayın. Toprak her zaman tahsil eder.”

Yakındaki konukların arasında bir mırıldanma oldu. Bu, alay değildi. Meraktı. Saygıya benzeyen, temkinli bir merak.

Tam o sırada bir adam yaklaştı: Vali Pierce. Sıcak bir sesle, Rebecca’nın elini sıktı.

“Bayan Winters,” dedi. “Dağ toplulukları hakkında bilginizi duydum. Colorado büyürken kendini yok etmesin istiyoruz. Sizin gibi seslere ihtiyaç var.”

Katherine’nin elindeki yelpaze bir an daha sıkı kapandı. Blackwood’un gözlerinde bir gölge dolaştı.

Rebecca, bir hamlede konuşmayı dedikodudan politikaya çevirdi. Su havzaları, güvenli inşaat, işçi barınakları, kış yolları… Basit ama sağlam cümleler kurdu. Bu cümlelerin gücü süsünde değil, doğruluğundaydı.

Gecenin ilerleyen saatlerinde, sarışın bir kadın yaklaştı: Ellen Vanderbilt. İpekler, mücevherler, rahat bir üstünlük.

“Caleb canım,” dedi Ellen. “Babam demiryolu sözleşmemizi konuşmak istiyor.”

Sonra Rebecca’ya döndü. “Sen de herkesin fısıldadığı küçük dağ çiçeği olmalısın.”

Rebecca, öfkesini saklamayı çok küçükken öğrenmişti. Gülümsedi. “Memnun oldum. Demiryolları dünyayı değiştirir derler. Asıl soru… bu değişim orada yaşayanlar için mi olur, yoksa sadece parayı toplayanlar için mi?”

Ellen bir an afalladı.

Rebecca hemen Vali’ye döndü ve yeni koruma önerileri hakkında soru sordu. Erkekler konuya atladı; güç, her zaman “önemli” olanın peşinden giderdi. Ellen’ın gülümsemesi yüzünde asılı kaldı; ama artık odanın merkezi o değildi.

Katherine ise uzaktan izliyor, yüzünde “henüz bitmedi” ifadesi taşıyordu.

Bölüm 7 — Kâğıtların Bıçağı

Gecenin sonuna doğru müzik yumuşadı, kalabalık seyrekleşti. Katherine geri döndü; yanında deri bir dosya taşıyan yaşlı bir adam vardı: Yargıç Morrison.

Katherine nazik bir zaferle konuştu: “Caleb, çok parlaktı. Yargıç Morrison, bazı aile belgelerini inceliyordu.”

Yargıç dosyayı açtı. “Bay Winters,” dedi. “Babanızın vasiyetinde, şirketin yasal durumunu etkileyebilecek evlilikler için yönetim kurulu onayı gerektiği belirtilmiş. Kurul, evliliğinizin uygun bildirim yapılmadan gerçekleştiğine karar vermiştir. Yasalara uygunluğu şüphelidir.”

Rebecca’nın midesi buz kesti. Bu artık bir küçümseme değildi. Bu, evliliğini kesip atmaya çalışan bir bıçaktı.

Konuklar dinlemiyormuş gibi yaptı; ama gözleri sabitti. Herkes bir düşüş bekler gibi sessizdi.

Rebecca bir adım öne çıktı. “Belgeyi görebilir miyim?”

Yargıç, eğlenir gibi dosyayı uzattı.

Rebecca satırları dikkatle okudu. Acele etmedi. Çünkü o, babasının yapamadığında senetleri okuyan kızdı. Tek bir yanlış satırın bir aileyi nasıl mahvettiğini biliyordu.

Sonra başını kaldırdı. “İlginç,” dedi. “Bu bölüm, mülkü zayıflatabilecek evlilikler için kurul onayından söz ediyor. Ama hemen ardından ‘katkı’ kavramını da tanımlıyor.”

Yargıç kaşlarını çattı.

Rebecca, Vali Pierce’e döndü. “Vali, bölge yasalarına göre ‘katkı’ kamu hizmeti ve resmi statüyü de kapsar mı?”

Vali kısa bir duraksama sonrası net konuştu: “Evet. Atamalar ve kamu görevleri yasal statüdür.”

Rebecca başını salladı. “O halde konu halloldu.”

Katherine’nin gözleri kısıldı. “Neden bahsediyorsun?”

Rebecca’nın sesi sakindi: “Bu resepsiyondan önce, Valilik Ofisi beni dağ toplulukları ilişkileri bölgesel danışmanı olarak atadı. Belgeler telgrafla gönderildi.”

Vali, bir görevliye işaret etti. Kısa süre sonra mühürlü bir zarf geldi. Zarf açıldı, mühür gösterildi.

Yargıç Morrison belgeleri inceledi, boğazını temizledi. “Bu… yasal statüyü değiştirir,” diye kabul etti.

Katherine’nin yüzü önce soldu, sonra sertleşti. Ama artık odanın rüzgârı başka yöne dönmüştü. Caleb, Rebecca’nın yanına geldi.

Sesi alçak ama ağırdı: “Karımı benden almaya çalıştın.”

Katherine cevap vermek için dudaklarını araladı—ama o gece onu kurtaracak kelime yoktu. Arkasını dönüp uzaklaştı. Yargıç, dosyayı aceleyle kapattı.

Rebecca, salonun ışıkları altında dururken şunu hissetti: Onlar beni kabul ettiği için güçlü değilim. Ben kendimi inkâr etmediğim için güçlüyüm.

Bölüm 8 — Vadinin Yeni Sahibi

O gece otelin balkonunda Denver’ın ışıkları aşağıda titriyordu. Hava soğuktu ama Rebecca’nın içi sakindi. Caleb ellerini tuttu.

“Bunu planladın,” dedi Caleb. Sesinde şaşkınlık ve hayranlık vardı.

Rebecca, “Hazırlandım,” dedi. “Teyzen evliliğimizi tehdit ettiği an şunu anladım: onun durmasını umarak yaşayamayız. Bizim, daha güçlü olmamız gerek.”

Caleb onu kendine çekti. Rebecca, Pine Ridge’ten beri ilk kez birinin kollarında “borç kapatma” gibi değil, “ev olma” gibi bir güven hissetti.

Winters Lodge’a döndüklerinde vadi eskisinden daha parlak görünüyordu. Çünkü Rebecca değişmişti. Artık orada bir misafir değildi. Kurtarılmış bir kız değildi.

İlkbahar gelince Rebecca, konağın içinde bir düzen kurdu: çalışanların barınaklarını iyileştirdi, kış için erzak depolarını planladı, dere kenarına taşkın önlemleri koydurdu. Caleb kereste işini yürütürken Rebecca, toprağın sesini dinlemeyi öğretti—sadece “ne kadar keseriz?” değil, “ne kadar bırakırız?” sorusunu da.

Bir süre sonra vadide bir okul açıldı. Kışın doktor gelebilsin diye bir yol genişletildi. İşçilerin çocukları, ilk kez kitaplara dokundu. Rebecca, kendisi gibi çitlerin arkasında kalmış kızlara okuma yazma öğretti.

Katherine bir daha konağı yönetmeye gelmedi. Geldiğinde, eskisi gibi korku salan bir kadın değildi; sadece geçmişin gölgesi gibiydi.

Yıllar geçti. Rebecca ve Caleb’in çocukları oldu. Konağın bir zamanlar sessiz olan odaları kahkaha ve koşu sesleriyle doldu. Rebecca bazen şöminenin başında oturup rüzgârı dinlerdi. Rüzgâr çamların arasında uğuldarken ona kim olduğunu hatırlatırdı:

Bir zamanlar “seçilmesi gereken” bir kızdı. Sonra “uygun olmayan” bir gelin oldu. Ardından “yerini bilmesi gereken” bir kadın.

Ama en sonunda kendi adını buldu: Rebecca Winters—sadece bir soyadı değil, bir ortak, bir kurucu, bir koruyucu.

Ve vadinin üstünde dağlar yükselirken, Rebecca şunu öğrendi: İnsan bazen hayattan kaçmayı hayal eder. Ama gerçek özgürlük, kaçmakta değil; bulunduğun yerde kendi kaderinin direksiyonuna geçmektedir.