Dev Çiftlik Sahibi ve Tombul Poblana
Kelimelerin Ötesindeki Yol: Özgürlük ve Umut
1. Bölüm: Sessiz Bir Takas
Wyoming topraklarında rüzgar hiç dinmezdi. Toz, sanki eski bir yasın kalıntısıymış gibi her şeyin üzerine çökerdi. O gün, Jardines del Recuerdo’nun tozlu yollarında, insan onurunun hiçe sayıldığı bir pazarlık yapılıyordu. 17 yaşındaki Clara, bir direğin yanında, bağlanmış bir katır gibi dimdik duruyordu.
Clara dilsiz doğmuştu. Ya da belki de babası Han Bens’in bitmek bilmeyen dayakları, çığlıklardan daha sessiz hale geldiğinde kelimelerini kaybetmişti. Han, elinde viski şişesiyle terini silerken, karşısındaki devasa adama bakıyordu. Gelen adam Ezequiel’di; siyahi, kaslı ve bakışları kum kadar sert bir at terbiyecisi.
“Takas mı istiyorsun?” diye sordu Ezequiel. Han, Clara’yı işaret etti. “Güçlüdür, temizdir, az yer. Konuşmaz, itaatkardır. Senin Mustang atın karşılığında onu al.”
Ezequiel, Clara’nın gözlerinin içine baktı. Kız kaçmıyordu; sadece bir tavşan gibi bekliyordu. Ezequiel atın dizginlerini Han’a bıraktı ve Clara’ya döndü: “Benimle geliyorsun.” Clara, hiçbir şeyi olmadan, sadece bir dikiş torbasıyla sessizce o dev adamın peşinden gitti.
2. Bölüm: Ateş Başındaki Hakikat
Kasabayı arkalarında bıraktıklarında sessizlik millerce uzadı. İlk mola yerinde Ezequiel ona bir matara uzattı. Clara iki eliyle kavradı. “Korkuyor musun?” diye sordu Ezeçquiel. Clara hafifçe başını salladı. Ezequiel ateşi karıştırırken net konuştu: “Senden hiçbir şey istemiyorum. Ne bir hizmetçi ne de bir eş. Sadece hayvanları ürkütmeyecek ve eyerimden çalmayacak bir el lazım bana. Babandan daha iyi bir adam değilim belki, ama senin istediğin o atı senden daha çok seven adamım.”
O gece Clara ağlamadı. Ateşin başında uykuya dalarken, Ezequiel’in kalçasındaki paslı zincirin ışıltısını izledi. O zincir bir esaretin değil, bırakılmayan bir hatıranın simgesiydi.
3. Bölüm: Vahşi Kısrak ve İlk Kelime
Melor Oluğu denilen yere vardıklarında, Ezequiel Clara’yı zorlu bir sınava tabi tuttu. Ona “Dela” adında, gözleri öfke dolu vahşi bir kısrağı evcilleştirmeyi öğretecekti. “Korku doğaldır,” dedi Ezequiel, “ama atın bunu koklamasına izin verme.”
Clara günlerce tozun içinde kaldı, düştü, avuçları parçalandı. Ama pes etmedi. Üçüncü günün sonunda, Dela artık onun altında bir canavar gibi değil, bir kuş gibi uçuyordu. Clara hayatında ilk kez güldü. Ve o an, yıllardır paslanmış olan boğazından bir fısıltı çıktı: “Teşekkür ederim.”
Ezequiel duraksadı. Bu ses, dünyanın tüm gürültüsünden daha yüksekti.
4. Bölüm: Küllerin Arasındaki Umut
Yolları onları kuzeye, Carver Çiftliği’nin kalıntılarına çıkardı. Burası Ezequiel’in (veya anılarındaki Buck’ın) geçmişiydi; yanmış, yıkılmış ve terk edilmiş bir rüya. Ahırlar bir iskelet gibi göğe yükseliyordu. Clara (veya Eda olarak hissettiği yeni kimliğiyle), eline bir süpürge aldı. “Çalışmak, hatırlamaktan daha kolaydır,” dedi.
Mutfağı temizlediler, isleri sildiler. Ezequiel dışarıda çitleri onarırken, Clara içerde sıcak bir yemek pişirdi. Aralarındaki sessizlik artık düşmanca değil, ortak bir çabanın huzuruydu. Bir akşam yemeğinde Ezequiel, Clara’ya kendi elleriyle oyduğu bir figür gösterdi: Bu, elinde bir kova tutan, dolgun yapılı, vakur bir kadın figürüydü. Bu Clara’ydı. Onu olduğu gibi, tüm sessizliğiyle görüyordu.
5. Bölüm: Bahar Festivali ve Gerçek Özgürlük
Kasaba halkı onlar hakkında fısıldaşmaya devam ediyordu. “Bir dev ve dilsiz bir kız,” diyorlardı. Bahar festivaline gittiklerinde, kasabanın kabadayıları Clara’ya “ödüllü domuz” diyerek hakaret ettiler. Ezequiel, elini Clara’nın beline koydu. “Eğer bir şey diyecekseniz, yüzüme söyleyin,” dedi.
O an Clara anladı ki; özgürlük sadece bir yerden kaçmak değil, ait olduğun yerde dimdik durabilmektir. Utanç ona ait değildi; utanç, başkalarının kalbindeydi. Festivalin müziği altında, tozlu Wyoming semalarında yıldızlar parlamaya başlarken, Clara artık isimsiz veya kelimesiz değildi. O, kendi hikayesinin kahramanıydı.
