Çocuklarımın bir anneye ihtiyacı var, dedi çiftçi Üç Apaçi kadını satın aldı ve beklenmedik bir son

Ateşte Kurulan Aile – Redemption Creek’in Üç Kadını

1872 yazının kavurucu bir günüydü. Redemption Creek’in tozlu pazar meydanı, güneşin altında titreyen sıcak hava ve ter, viski ve hayvan kokusunun birbirine karıştığı ağır bir atmosferle doluydu. Kasabanın erkekleri, kadınları, hatta çocukları bile meydandaki ahşap platformun önünde toplanmıştı. Gözler ne sığırlardaydı ne atlarda. Gözler, kalın halatlarla birbirine bağlanmış üç kadının üzerindeydi.

Üç Apaçi kadını.

Bilekleri arkadan sıkıca bağlanmış, ayak bileklerinde toz, saçları yolculuğun eziyetiyle karışmış, yüzlerinde hem yorgunluk hem inat vardı. Giysileri yıpranmış ama vücutları dik, duruşları ezilmiş değil, meydan okurcasınaydı. Çevrelerindeki aşağılanma kokusuna rağmen içlerinden yayılan gurur, reddedilemeyecek kadar belirgindi.

Müzayedecinin sesi kalabalığın uğultusunu keserek yükseldi:

— Üçü için altı dolar! Üç kadın, yalnız altı dolar!

Sözlerinin ardından gelen kahkahalar meydanı doldurdu. Bu kahkaha, neşeden çok aşağılamaydı; keskin, acımasız, insanı tırmalayan cinsten.

Redemption Creek, her erkeğin değerinin cebindeki para ile ölçüldüğü, her yabancının bir tek yanlış hareketinin bile haftalarca sürecek dedikodulara malzeme olduğu sınır kasabalarından biriydi. Burada insanlar, hikâyeleriyle değil, sahip olduklarıyla tanımlanırdı. Apaçiler ise çoğu kişinin gözünde “düşman”dı. Ve bu üç kadın, savaş ganimeti muamelesi görüyordu.

Kalabalığın kenarında, gölgede durup olan biteni izleyen bir adam vardı: Samuel Carver.

Otuz altı yaşında, geniş omuzlu, elleri nasırlı, güneşle kavrulmuş yüzlü bir çiftçiydi. On yıldır duldu. Karısı Mary, çiftliklerinden uzakta, yine insan eliyle gelen bir şiddetin kurbanı olmuş, arkalarında iki küçük çocuk bırakmıştı. O günden beri Samuel, yalnızlığı sanki ikinci bir deri gibi üzerinde taşıyordu. Çocuklarını bu ülkenin sertliğine rağmen ayakta tutmaya çalışmış, yardım istese de bulamamıştı.

Kasabanın kadınları, dul bir adamın yükünü sırtlanmaya yanaşmıyordu. Ya korkuyorlardı, ya da kendi hayatlarında taşıyacakları yük fazlaydı. Samuel, yıllar boyunca retlerin soğukluğuna alışmıştı.

Ta ki o üç kadını görene kadar.

Müzayedeci elini havaya kaldırıp bağırdı:

— Kim başlatacak?! Üçü için altı dolar dedim. Yok mu arttıran?

Tam o sırada, sessizliği yaran bir ses yükseldi. Samuel’in kendi sesi.

— Altısını ödeyeceğim.

Meydandaki hava bir anda değişti. Kahkahalar kesildi. Bu defa yerini şaşkın bir sessizlik aldı. Birkaç adam başını çevirip Samuel’e baktı. Demirci yere tükürdü. Barın önünde dikilmiş bir fahişe, elini ağzına götürüp kahkahayı bastırmaya çalıştı. Şerif Amos Cleene, süvari atına yaslanmış halde, kuru bir ıslık çaldı.

— Carver aklını kaçırdı, diye mırıldandı biri.
— Üç vahşi kadın, altı dolara… Sığır mı alıyorsun, bela mı?

Samuel kimseye bakmadı. Kalabalığın arasını yarıp platforma yürüdü. Gözleri, kadının gözlerine kilitlenene dek başını kaldırmadı. Platforma yaklaşınca, üç farklı bakışla karşılaştı:

İlk kadının gözleri kömür gibi siyahtı. Çelik kadar sert, meydan okuyan, geri adım atmayan bir öfke taşıyordu.

İkinci kadının bakışı bambaşkaydı. O kadar derin bir kederle doluydu ki, bileklerindeki halat olmasa yere çöküp kalacakmış gibi görünüyordu.

Üçüncüsü ise dikkatli ve hesaplayıcı gözlerle onu süzüyordu. Yüzünde, ona teklif veren diğer adamlarda görmediği bir şeyi arıyor gibiydi. O gözlerde aptallık, açgözlülük ya da zafer arıyordu belki. Bulamadı.

Müzayedeci sabırsızlandı.

— Altı dolar dedin, Carver? Ver de şu iş bitsin.

Samuel cebinden altı gümüş dolar çıkardı. Paralar tahtaya düştüğünde çıkan ses, meydanda yankılandı. İmza defterini önüne çeken müzayedeciye, yavaş ve dikkatli harflerle adını yazdı: Samuel Carver.

Bu, kağıt üzerinde sadece bir satın alma işlemiydi. Ama Samuel için, farkında bile olmadığı başka bir şeydi: Kendisine, çocuklarına ve belki de bu kadınlara verilmiş bir söz.

Kalabalığın içinden bir ses yükseldi:

— Çılgın!
— Onlarla ne yapacaksın Carver? Kulübende vahşi kedileri evcilleştirebileceğini mi sanıyorsun?

Kahkahalar yeniden, bu defa daha alaycı ve çirkin bir tonda patladı. Samuel, yıllardır öğrendiği gibi, boş konuşanların sesini zihninde susturdu. Müzayedeci, kadınları bağlayan halatı kesip onları platformun kenarına itti.

Kadınlar kısa bir an sendelediler, ama hiçbirisi düşmedi.

Samuel, en önde duran, gözleri kömür karası olan kadının dirseğinden tutup dengelenmesine yardım etti. Kadın, gururla çenesini kaldırdı ve kolunu onun tutuşundan çekti. Esareti, bedeninde değildi yalnız; ama baş eğmemek hâlâ elindeydi.

Samuel, bir an için buna saygı duydu.
Çocukları bunu anlayamayacaktı, biliyordu. Aylar boyunca “Birini bul baba, bize yardım etsin” demişlerdi. O bulamamıştı. Ta ki bugün, bu meydanda, insanların ganimet diye baktığı bu üç kadını görene kadar.

İçinde, barınak arayan merhametten de güçlü bir şey vardı.
Belki çocuklarının bu kadınlarda bulacağı güç.
Belki de nefretin ortasında başka bir ihtimal arayışı.

Kadınlar platformdan indirildi. Kalabalığın arasından geçip Samuel’in peşine düştüler. Arkalarından alaycı sözler uçuştu, küfürler, kahkahalar… Sarhoş bir adam kaba bir şaka yapmaya yeltendiğinde, Samuel’in eli tabancasının kabzasına gitti. O an, meydan beklenmedik bir şekilde sessizleşti.

Üç kadın ve bir çiftçi, Redemption Creek’in acımasız güneşi altında, tozun içinde tuhaf bir alay oluşturdu.

Kasabanın kıyısına vardıklarında Samuel durdu. Arkasından hâlâ kağıtlarıyla gelen müzayedeciye döndü.

— İplerini kes, dedi.

Müzayedeci, sanki delilik tescillenmiş gibi baktı.

— Ne? Böyle serbest bırakamazsın! Kaçar, seni de bıçaklarlar. Sıkı tuttun mu rahat edersin.

Samuel’in sesi buz gibi oldu.

— İpleri. Kes.

Müzayedeci tereddüt edip omuz silkti. Belinden bıçağını çıkarıp halatları kesti. Bağlar çözüldü, kadınlar bileklerini ovuşturarak hafifçe geri çekildi. Bir anda özgür kalmaları, kalabalığın aklına kazınan “satın alma” sahnesi kadar şok ediciydi.

Kadınlar kaçmadı. Kıpırdamadan durdular. Gözleri Samuel’e kilitlendi. Şüpheyle, şaşkınlıkla, öfkeyle… ama aynı zamanda cevap bekleyen bir dikkatle.

Samuel şapkasını hafifçe kaldırdı.
Sesi alçak ama kararlıydı:

— Artık zincirle yürümek zorunda değilsiniz. Benimle gelmek isterseniz, çiftliğim şu tepelerin arkasında. Orada yemeğiniz, üstünüze bir çatı olacak. Çocuklarım var. Bakıma ihtiyaçları var. Gerçek bu.

Kadınlardan, onu baştan beri değerlendirici gözlerle izleyen üçüncüsü, başını hafifçe yana eğdi. Dudakları aralandı, kırık ama anlaşılır bir İngilizceyle tek kelime sordu:

— Neden?

Bu, bütün gün boyunca onlardan gelen ilk kelimeydi.
Arkadaki birkaç adam, “Konuşmayı da biliyor ha!” diye mırıldanırken, meydanda yankılanan asıl şey bu soruydu.

Samuel, herkesin gözünün üzerinde olduğunu biliyordu. Ama sözleri ağır ağır, saklamadan çıktı:

— Çünkü kaybetmenin ne demek olduğunu biliyorum.
— Ve korumaya değer bir şey bulduğunda, bunun için savaşmanın ne olduğunu da.

Sonra atına bindi, dizginleri hafifçe çekti ve başıyla onlara işaret etti.

Güvenmiyorlardı. Henüz değil.
Ama kalabalığın alayı, müzayedecinin soğuk bakışı ve bu adamın sesindeki tuhaf dürüstlük arasında seçim yapmak zorunda kaldıklarında, ikinciyi daha gerçek buldular.

Adımlarını onun ardından çevirdiler.

Çiftliğin Eşiğinde: Korku, Şüphe ve Bir Ev

Güneş, çayırlara kızıl bir ışık dökerek batarken, Samuel’in çiftliği nihayet göründü. Aşınmış bir çit, yamalı tarlalar, hafifçe yamulmuş ama hâlâ dimdik duran küçük bir ev… Yılların yıpranmasına rağmen ayakta kalmıştı. Tıpkı onu ayakta tutan adam gibi.

Evin önünde iki çocuk belirdi.
Oğlan 12 yaşında, kız 10.
Verandanın kenarında, gözleri büyümüş, gelenleri inceliyorlardı.

Babalarını görünce koştular, sonra babalarının arkasındaki üç kadınla göz göze geldiklerinde çivilenmiş gibi durdular. Korku, şaşkınlık ve derin, kırılgan bir umut, yüzlerinde aynı anda gezindi.

Jacop, verandanın korkuluğuna yaslanmış av tüfeğine kaydı elini. Emma ise kapı eşiğine tutunup, gözlerini kadınlardan ayıramıyordu.

Samuel attan indi. Kısa ama net bir hareketle elini kaldırdı.

— Onlar bizimle, dedi.
— Burada kalacaklar.

Çocuklar birbirlerine baktılar. Sessizlik ağırlaştı. Sonunda Emma fısıltı gibi sordu:

— Tehlikeli… mi?

Samuel, atının dizginini bağlarken, derin bir nefes aldı.

— Onlar insan, dedi.
— Bizim gibi. Bu gece bizim masamızda yemek yiyecekler.

Sözleri otoriterdi ama tüm endişeleri silmeye yetmedi. Yine de evin kapısı açıldı, üç kadın, tereddütlü adımlarla eşikten içeri girdi.

Samuel’in mütevazı evi tek büyük odadan oluşuyordu. Bir köşede geniş bir ocak, önünde sallanan eski bir sandalye. Duvarlarda kurutulmuş fasulye ve mısır sepetleri, raflarda konserve kavanozları. Şöminenin üzerindeki küçük çerçevede, genç ve gülümseyen bir kadının fotoğrafı: Mary Carver.

En uzun boylu kadın önden içeri girdi. Yüzündeki kir ve toza rağmen başı dikti. Onun hemen ardında, gözlerinde hüzün taşıyan kadın, ürkek adımlarla ilerledi. En sonunda, tercüme yapan, dikkatli bakışlı kadın girdi; hiçbir şeye dokunmadı ama her şeyi gördü. Şömineyi, boş sallanan sandalyeyi, fotoğrafı, çocukların bakışlarını…

Samuel tencereyi ocaktan indirdi, çorbayı kaselere paylaştırdı. Masaya ekmek koyup, herkese oturmasını işaret etti. Çocuklar ağır ağır gelip yerlerine oturdular. Kadınlar, sanki görünmeyen bir tuzak bekliyormuş gibi uzun süre ayakta kaldılar. Sonunda tercüme yapan kadın, diğerlerine kendi dilinde birkaç kelime fısıldadı. Üçü de, çocukların karşısına oturdu.

Yemekte konuşma neredeyse yoktu.
Kaşıkla çorba içilirken çıkan ses, odanın tek müziği oldu.

Samuel, çocuklarının yüzlerini izledi.
Emma’nın gözleri zamanla yumuşadı; merak korkusunun yerini almaya başladı. Jacob’ın çenesi kilitliydi; bakışlarında kasabada duyduğu hikâyelerin gölgesi vardı.

Kadınlar, dikkatle, temkinle yediler. Gardlarını hiç düşürmediler.

Yemeğin ortasında, Emma, kendi önündeki ekmek parçasının yarısını koparıp, en az yiyen kadına, yani kederli bakışlı olana doğru uzattı. Kadın duraksadı, gözleri hafifçe büyüdü, sonra yumuşadı. Başını çok hafif bir hareketle eğerek kabul etti.

Hiçbir kelime kullanılmadı.
Ama Samuel, o küçücük hareketin, nefretin yakmaya çalıştığı köprüleri yeniden kurabilecek ilk tuğla olabileceğini hissetti.

Çocuklar yatmaya gönderildikten sonra, üç kadın ateşin yakınındaki masada otururken Samuel, alışkanlıktan çok düşüncelerinden kaçmak için bıçağını bilemeye koyuldu. Aralarındaki sessizlik, odayı doldurdu.

Sonunda, tercüme yapan kadın konuştu:

— Neden buradayız? Neden… biz?

Sesi dikkatliydi, içinde hâlâ güvensizlik vardı ama artık sadece düşmanlık değildi.

Samuel, bıçağı bıraktı, ateşe baktı. Alevler, yıpranmış yüz hatlarını ortaya çıkarıyordu.

— Çocuklarım, dedi.
— On yıl önce annelerini kaybettiler. Elimden geleni yapıyorum ama yetmiyorum. Kasabada yardım isteyebileceğim kimse yok. Sizi meydanda gördüğümde… iradeniz dışında getirildiğinizi anladım. Belki dedim, belki biz… birbirimize bir şans verebiliriz.

Kadın, gözlerini kısarak onu süzdü.

— Ne için bir şans?

Samuel, kelimeleri dikkatle seçti:

— Bu dünyanın bizden beklediğinden başka bir hayat için.
— Sadece kayıp ve nefretten ibaret olmayan bir hayat. Kendi türümüzü öldürmekten ibaret olmayan bir hayat.

En uzun boylu kadın öne eğildi, kendi dilinde sert bir şey söyledi. Samuel anlamadı ama tonlamadan, bu sözlerin uyarı ve tehdit arasında bir yerde olduğunu sezdi.

Tercümanı olan kadın, kısa bir duraksamadan sonra çevirdi:

— “Güven verilmez, kazanılır” diyor.
— Yalan söylersen, anlar diyor.

Samuel başını salladı.

— Haklı, dedi.
— Ben de güvenin böyle işlediğini biliyorum.

Kısa bir süre sonra kadınlar kendi aralarında düşük sesle konuşmaya devam etti. Samuel, ateşin başındaki yerinden kalkıp çocukların odasına baktı. Emma’nın uyurken yüzündeki masumiyet, Jacob’ın yastığına sıkıca sarılışı… Bu evin içinde, farklı korkular taşıyan beş insan vardı.

Kapı kapandığında, Redemption Creek’te çoktan söylentiler dolaşmaya başlamıştı bile.

İsimler, Hikâyeler ve Çatlaklardan Sızan Güven

İlk günler, tedirgin bir sessizlik içinde geçti. Kadınlar birbirlerine yakın, gölge gibi çiftliğin içinde dolaştılar. Çalıştılar ama her hareketleri temkinliydi; her an kaçmak zorunda kalabilirler gibi hazır bekliyorlardı.

Emma, merakını saklayamadı. Onları takip ediyor, sorular soruyor, su taşırken yardım etmeye çalışıyordu. Jacob ise mesafesini koruyor, duvardan duvara dolaşıp bir gözünü av tüfeğinden ayırmıyordu.

Sekizinci gece, rüzgâr kepenkleri döverken, içeride ateşin sıcaklığı odayı sarmıştı. Üç kadın yine birbirine yakın oturuyor, kendi dillerinde konuşuyorlardı. Samuel, ocağın yanında bıçak bileyliyordu.

Tam o sırada, tercüman kadın aniden başını kaldırdı. Gözlerinde, sanki içten içe alınmış bir kararın kararlılığı vardı.

— Benim adım Tia, dedi.
Sesi, odada yankılandı.

Hem diğer kadınlar, hem çocuklar, hem de Samuel donakaldı.
İsim, bir teslimiyet değil, bir başlangıçtı.

Tia, eliyle diğerlerini işaret etti:

— Bu… Sunoni, dedi, en uzun, en güçlü olana bakarak.
— Ve bu da Nalin.

Adı söylenince Nalin’in gözleri yere indi.
İsmin, yalnızca bir çağrı değil, taşıdığı acının da adı olduğu belliydi.

Samuel, sanki bir ritüel gerçekleştiriyormuş gibi, yavaşça başını salladı.

— Tia… Sunoni… Nalin, diye tekrarladı.
Sonra eliyle çocuklarını gösterdi:
— Ben Samuel. Bunlar da çocuklarım, Jacob ve Emma.

İsimler, aradaki buzlu havayı az da olsa kırdı. Birkaç saniyeliğine bile olsa, “vahşi, düşman, esir” gibi kelimeler yerini “insan”a bıraktı.

Tia, bu defa daha derin bir nefes alarak konuştu:

— Savaşta esir alınmadık. Kaçırıldık.

Göğsüne dokunup, elini dışa doğru açarak anlattı:

— San Pedro Nehri’nin yakınında yaşıyorduk. Tüccarlar geldi. Whisky getirdiler. Kasabadan adamlar geldi. Yanlış insanlara güvendik. Gece… bizi bağladılar.

Sesinin tonu titredi, gözlerindeki çelik bir anlığına çatladı. Emma, içinden gelen duyguyu saklayamayıp:

— Çok korkunç… diye fısıldadı.

Jacob, dişlerinin arasından, neredeyse kendi kendine konuşur gibi mırıldandı:

— Ya yalan söylüyorlarsa? Bizim acımamız için…

Samuel ona sert bir bakış attı.
Ama Jacob’ın korkusunun da bir yerden geldiğini biliyordu. Bu topraklarda anlatılan hikâyeler, kimin haklı, kimin haksız olduğunu çoktan boyamıştı.

Sunoni, kendi dilinde öfkeyle konuştu. Tia çevirdi:

— “Senin kasabandan gelen adamlar bizi sokaklarda sürüklerken güldüler,” diyor.
— “Bize tükürdüler. Bize hayvan dediler,” diyor.

Samuel’in çenesi sıkıldı.
Bunu müzayedede bizzat görmüştü.
İnkâr edemezdi.

— Haklı, dedi.
— Öyle yaptılar. Ama ben… ben onlar değilim.

O ana kadar sessiz kalan Nalin, başını hafifçe kaldırdı. İngilizce neredeyse yoktu ama tek kelimeyi net söyledi:

— Neden?

Artık bu, altı dolarlık bir alışverişin nedeni değildi.
Merhametin, riskin, hatta deliliğin nedeni soruluyordu.

Samuel, ateşin önüne doğru eğildi, dirseklerini dizlerine dayadı.

— Çünkü her şeyi kaybetmenin ne demek olduğunu biliyorum, dedi.
— Ve çocuklarımın, bu dünyanın tek kuralının acımasızlık olduğuna inanarak büyümesine izin vermeyeceğim. Karım, seni buraya getirenlerden pek de farklı olmayan adamların kurşunlarıyla öldü. Çocuklarım bunu gördü. O günden beri göğsümde bir boşluk taşıyorum. Belki onu dolduramam. Ama bu evde kimsenin boş yere acı çekmemesini sağlayabilirim.

Ateş, sanki sözleri mühürlüyormuş gibi tısladı. Sessizlik, yeniden odaya çöktü.

Tia, kavrayan gözlerle ona baktı, sonra yavaşça diğerlerine çevirdi ve kendi dillerinde anlattı. Nalin yüzünü çevirdi, ama bakışlarındaki sertlik yerini derin bir hüzne bıraktı. Sunoni’nin gözlerinde hâlâ şüphe vardı, ama eskisi kadar keskin değildi.

Gece geç saatlerde, diğerleri uyurken, Tia ateşin yanında kaldı.

— Sunoni sana güvenmiyor, dedi düz bir sesle.
— Nalin içten içe yıkık. Kaçırılmadan önce kocasını ve çocuğunu kaybetti. Hiçbir şeyin iyi biteceğine inanmıyor.

Samuel, başını salladı.
Sonra, kafasını kaldırıp sordu:

— Peki ya sen?

Tia, alevlerin yansıdığı gözleriyle onu inceledi.

— Dinliyorum, dedi.
— Bekliyorum. Çocuklarını görüyorum. Anneleri gibi nazikler. Belki… belki söylediklerinde doğruluk payı vardır.

Samuel, “Doğruluk bir gecede iyileştirmez,” diye düşündü.
Ve her şeye rağmen sabretmesi gerektiğini biliyordu.

Şerif Kapıyı Çaldığında: Kanun, Vicdan ve Tehdit

Kasaba, yaşananları unutmadı.
Unutmazdı da.

Bazıları, Samuel Carver’ın evini at sırtında, yoldan geçerken seyre dalıyor, içeride “vahşiler”in ne yaptığını kendi kafalarında tasarlıyordu. Salonda, viski bardaklarının üzerinde fısıldaşmalar giderek sertleşti. Kimisi, kadınların gece vakti araziyi keşfe çıktığını, bir Apaçi baskınına zemin hazırladığını iddia etti. Kimisi, onların cadı olduğuna, çiftliği lanetleyeceğine yemin etti.

Sözler gerçeklerden daha hızlı yayılıyordu.

Bir sabah şafak sökerken, evin kapısında sert bir vuruş yankılandı. Samuel çoktan uyanmış, şöminenin yanında botlarını giymekteydi. İçine doğmuş gibi, gelenin sıradan bir misafir olmadığını biliyordu.

Kapıyı açtığında, Şerif Amos Cleene’i gördü. Yanında iki yardımcısı vardı. Üzerlerinde hâlâ at sürüşünün tozu, yüzlerinde yorgunluktan çok sertlik.

Şerif, selamı bile es geçti.

— Carver, dedi.
— Sana ait olmayan bir mülk tutuyorsun.

Samuel’in çenesi gerildi.

— Yanılıyorsun, dedi kısa bir cümleyle.

Amos kapı çerçevesine yaslandı. İçeriye, Samuel’in arkasından baktı. Gölgenin içinde, ateşe yakın yerde duran üç kadını gördü. Tia, Sunoni ve Nalin, dikkatle onu izliyorlardı.

Şerif’in dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi.

— İşte buradalar, dedi.
— Kaçak düşmanlar. Bölge yetkilileri tarafından gözaltına alındılar. Artık sana değil, şeriflik ofisine aitler. Onları teslim edersen, bu aptallığını unuturuz.

Samuel, omzunu genişletti.
Sesi buz gibiydi.

— Onlar mülk değil.

Yardımcılardan biri güldü.

— Bu kasabada satın alınan her şey mülktür, Carver, dedi.
— Altı dolar verdin, unutma.

Şerif, devam etti:

— Kanun diyor ki, onlar kaçak. Ben de kanunu uygularım. Ot gibi değil, adam gibi yaşamak istiyorsan, bana engel olmazsın.

Arkasında duran Tia öne çıktı.
İngilizcesi kırık, ama sesi çelik gibiydi.

— Biz kaçak değiliz, dedi.
— Biz… çalındık.

Yardımcıdan biri yere tükürdü.

— Vaizin kızı gibi konuşuyor, dedi.
— Akıllı. Tehlikeli de.

Samuel, kapıyı bedenine dayayarak biraz daha kapattı.

— Onları götüremezsin, dedi.

Şerif’in gülümsemesi kayboldu.

— Bana karşı gelmek istemezsin, Carver, dedi ağır ağır.
— İnsanlar zaten aklını kaçırdığını söylüyor. Vahşileri evinde saklıyorsun. Çocuklarını tehlikeye atıyorsun. Onları şimdi teslim et, bu iş burada biter. Etmezsen…

Cümlesinin sonunu getirmedi. Getirmesine gerek de yoktu.

Tam o sırada Jacob, babasının arkasından öne doğru eğildi.

— İnsanları sığır gibi götüremezsin, diye patladı.

Şerif’in bakışları keskinleşti.

— Böyle konuşmaya devam edersen, annen gibi toprağın iki metre altında kalırsın, evlat, dedi.

Hakaret, Samuel’in kalbine bıçak gibi saplandı. Eli, tabancanın kabzasına gitti.
Bir anlığına, her şeyi bitirebilecek hareketi yapmaya çok yakındı. Sonra, bu çatışmanın kanla sonuçlanması halinde çocuklarını, kadınları, evi… her şeyi riske atacağını hatırladı.

Derin bir nefes aldı.

— Gün batımına kadar vakit ver bana, dedi.
— Eğer bu evden insanları sürmek istiyorsan, bunu gün ışığında, herkes görürken yap. Gece baskınında değil.

Şerif, gözlerini kıstı. Meydan okumayı tarttı.

Sonunda geri çekildi.

— Gün batımında geleceğim, dedi.
— Ve adamlarla geleceğim. O zaman karar ver kimin yanında olacağına.

Atlarına atladılar, toz yükselterek uzaklaştılar.

Samuel kapıyı yavaşça kapatırken, ahşap gıcırdadı. Evin içindeki sessizlik, yanan odunların hafif çatırdaması dışında boştu. Emma’nın sesi ince bir fısıltı gibi yükseldi:

— Baba… Ne yapacağız?

Samuel, tek tek hepsine baktı.
Çocuklarına.
Üç kadına.
Yüzlerinde korku, öfke, belirsizlik.

— Duruşumuzu koruyacağız, dedi.

— Kaçarsak av oluruz. Teslim olursak, onlardan daha fazlasını kaybederiz. Kim olduğumuzu kaybederiz.

Tia, gözlerini dikerek sordu:

— Kendi kanun adamına karşı mı duracaksın?

Samuel’in cevabı netti:

— Ailemi zincirlemek isteyen herkese karşı dururum.

“Aile” kelimesi havada asılı kaldı.
Henüz kimse onu tam olarak sahiplenmeye cesaret edemese de, ağırlığı herkesi sarsmıştı.

Fırtına Kapıda: Nefret, Cesaret ve Seçilmiş Yer

Gün boyunca hazırlıklar başladı.
Samuel çitleri gözden geçirdi, sırt boyunca küçük tuzaklar kurdu, tüfeğini temizledi. Jacob, babasını adım adım takip etti. Sabahki cesareti, yaklaşan gerçek tehlike karşısında ürkmüş bir dikkatle yer değiştirmişti.

Emma, içeride kadınlarla kaldı. Onlara erzakların olduğu dolapları gösterdi, pencereleri nasıl kapatacaklarını, kavga çıkarsa evin neresinde durmanın daha güvenli olduğunu anlattı.

Tia, her detayı aklına yazdı. Sunoni, sessizce odun taşıdı, baltayı hiç bırakmadı. Nalin, Emma’nın yanında bahçeye çıktı; küçük kızın çıtı pıtı konuşmaları, kadının ağır kederini az da olsa hafifletti.

Güneş gökyüzünde ağır ağır alçalırken, ufukta toz bulutları belirmeye başladı. At nalları önce uzak bir uğultu, sonra net bir gürültüye dönüştü.

Jacob, pencereden bakıp yutkundu.

— Geldiler, dedi.

Samuel, tüfeğini kavradı.
Kapının önünde durdu, çocuklara döndü:

— Eğilin. Birbirinizi koruyun. Ben söylemeden kimse dışarı çıkmayacak, anlaşıldı mı?

Kadınlar onun ardında yerlerini aldılar. Bu defa esir gibi değil, onunla birlikte durmaya hazır müttefikler gibi.

Tia’nın sesi kararlıydı:

— Geri dönmeyeceğiz, dedi.
— Bizi alırlarsa, savaşırken ölürüz.

Samuel başını salladı.

— O zaman birlikte direneceğiz.

Derken, atlar avluda belirdi.
Meşalelerin ışığı, sabahın alacakaranlığında göz kamaştırıyordu. Bir düzine adam, tüfeklerle, bağırarak yaklaştı.

— Carver! Kenara çekil ve o kadınları teslim et! Bu gece her şey bitecek!

Samuel, verandaya çıktı. Tüfeği ellerinde, omuzları dimdik. Arkasında evin içindeki kadınların siluetleri ateşin ışığında belli belirsiz görünüyordu.

— Bu kadınlar benim çatımın altında, dedi.
— Benim korumam altında. Onları ancak cesedimi çiğneyerek alırsınız.

Kalabalıktan biri havaya uyarı ateşi sıkınca atlar ürktü, toz yükseldi. Bir an için havadaki gerginlik, tek bir kıvılcımla patlayacak kadar yoğunlaştı.

İşte o anda, beklenmedik bir şey oldu.

Öne, Samuel’in yanına, Tia geçti.
Ne tüfeği vardı, ne bıçağı.
Sadece sesi.

— Biz sizin malınız değiliz! diye bağırdı.
— Biz sığır değiliz! Biz insanız! Ait olduğumuz yeri biz seçeriz!

Sözleri, keskin bir bıçak gibi havayı yardı.
Bazı adamların öfkesi daha da kabardı, ama bazıları… tereddüt etti. Eyerlerinde kıpırdandılar, gözleri kaçtı. İnsan, karşısında korkmayan ve kendini savunan birine bakarken, kolay kolay tetiğe basamıyordu.

Bekleyiş, gökyüzü griden mora dönerken sürdü.
Güneş, yavaş yavaş doğu ufkunu boyamaya başladığında, içlerinden biri küfredip atının yularını çekti:

— Burası lanetli, dedi.
— Kan dökülmeye değmez.

Diğerleri de homurdanarak geri döndü. Şerif yoktu bu kez; kasabanın kendi öfkesi, kendi korkusuna yenilmişti.

Son nal sesi de uzaklaştığında, çiftlik sessizliğe büründü. Bu sessizlik, silah sesinden daha ağırdı.

Samuel, elleri titrerken tüfeği duvara yasladı.
Çocukları ona koştu. Emma, Nalin’e sarıldı. Jacob, utangaç ama gerçek bir bakışla Sunoni’ye baktı. Tia, Samuel’in koluna dokundu.

Samuel ilk kez geri çekilmedi.

Ateşte Kurulan Yeminler: Yabancılıktan Aileye

O geceden sonra her şey bir anda düzelmedi.
Kasaba hâlâ fısıldıyordu.
Bazıları artık Samuel’in çiftliğine yaklaşmaktan bile kaçınıyor, bazıları saygıyla, bazıları korkuyla uzaktan bakmakla yetiniyordu.

Ama çiftliğin içi değişmişti.

Sabahları Sunoni, şafak sökmeden odun kesmeye başlıyordu. Baltanın her inişi, içindeki inada, öfkeye ve kararlılığa ritim kazandırıyordu. Jacob, önce uzaktan izledi, sonra istemeyerek de olsa yanına gidip yardım etmeye başladı. Onu dinliyor, sessizce saygı duyuyordu.

Nalin, bahçeyle ilgilenirken Emma’yla uzun uzun konuşuyordu. Küçük kız, ona İngilizce kelimeler öğretiyor; Nalin ise ona kendi dilinden birkaç kelime veriyordu. “Su, toprak, gökyüzü…” İki dil, iki geçmiş, aynı tohumları suluyordu.

Tia ise, Samuel’e en yakın duran kişiydi.
Yanlış anlaşılmaları, sert bakışları, kırık cümlelerle düzeltiyor, evin içindeki görünmez köprüleri örüyordu. Emma güldüğünde gözlerinin nasıl yumuşadığını Samuel fark etti. Su kovasını uzatırken elleri hafifçe birbirine değdiğinde, içinden geçen keskin kıvılcımı inkâr edemedi. Mary’den beri ilk kez birine böyle baktığını bilmek, ona hem korku hem umut veriyordu.

Geceleri, çocuklar uyuduğunda ateş başında oturup hikâyeler anlattılar.
Tia, nehir vadisindeki kış törenlerinden, davulların göğü titreten ritminden bahsetti. Annesinin sesinden, yıldızlı gecelerden, dumana karışan dualardan…

Sunoni, daha sert konuştu. Beyaz adamın sözlerine, viskiye ve silaha olan güvenin nasıl yıkıma dönüştüğünü anlattı. Her kelimesi, kaybedilen bir dünya için yakılan ağıttı.

Nalin, az konuştu ama konuştuğunda kelimeleri, Samuel’in kalbini en derin yerden yakaladı. Ölen bir çocuğun sessizliğini, geride kalan bir annenin nefes alışlarını anlattı.

Bir gece, ateş sönmeye yaklaşırken Tia yumuşak bir sesle sordu:

— Karını hâlâ düşünüyor musun?

Samuel hazırlanmadığı bu soruya yakalandı.
Gözlerini ateşten ayırmadı.

— Her gece, dedi.
— Bazı geceler rüyamda hâlâ yaşıyor. Uyanınca elimi uzatıyorum, orada değil. Bazı geceler öldüğü günü tekrar görüyorum. Her seferinde uyandığımda… yalnızım.

Tia, yavaşça başını eğdi.

— Yalnızlık, en zor hapishanedir, dedi.

Göz göze geldiklerinde, aralarındaki hava değişti.
Samuel ayağa kalkıp, mırıldanarak dışarı çıktı. Ama yıldızların altında, eli göğsünde, kalbinin hızına karşı koyamadı.

Bir süre savaştı, sonra savaşmamayı seçti.

Aylar geçtikçe, mevsimler değiştikçe, bu evde artık yalnızca “hayatta kalmak” için değil, “yaşamak” için de sebepler birikmeye başladı.

Emma, Nalin’e “anne” demeye başladı. Önce çekinerek, sonra severek. Jacob, Sunoni’nin sözünü dinler oldu. Hatta bir gün, tavuk kümesini tamir ederken birlikte güldüklerini Samuel gizlice gördü.

Samuel ise, kalbindeki boşluğun eskisi kadar sızlamadığını fark etti.
Mary’nin hatırası silinmemişti; asla silinemezdi. Ama yanında yürüyen, gözlerine bakan, onunla kavga eden, onunla susabilen bir kadın vardı artık: Tia.

Bir gece, çocuklar uyuduktan sonra, şömine başında ikisi yalnız kalmıştı. Büyük bir hazırlık, ihtişam ya da plan yoktu. Ateş, odaya sıcak bir turuncu ışık veriyordu.

Samuel cebinden küçük, sade bir gümüş yüzük çıkardı.
Eli hafifçe titredi ama sesi titremedi.

— Dünya bizim hakkımızda her şeyi söyleyecek, dedi.
— “Deliler, hainler, düşmanla yatak olanlar…” Umurumda değil. Tek bildiğim, bu evin artık eksik olmadığı. Benimle karım olarak yanımda durur musun, Tia?

Tia’nın gözleri parladı.
Şaşkınlıktan değil.
Zaten kalbinde çoktan verdiği bir kararı, dudaklarından da dökmekte özgürdü.

Yüzüğü aldı, parmağına taktı.
Fısıltı gibi bir “Evet,” odaya yayıldı.

Düğün, kasabada yapılmadı.
Rahip yoktu, süslü kıyafetler yoktu. Tanık olarak yalnızca birkaç güvenilir komşu, çocuklar ve Sunoni ile Nalin vardı. Gökyüzü tavan, toprak zemin, ateş ise nikâh şahidiydi.

Yeminlerini birbirlerine bakarak söylediler.
İki farklı dünya, aynı cümlede buluştu.
Geçmişlerinin külü, geleceği yakmaktan vazgeçip onu ısıtmaya karar verdi.

Ateşte Şekillenen Gerçek: Esirler Değil, Aile

Redemption Creek söylentilere alışkındı.
Samuel Carver’ın “vahşilerle evlenmesi”, kasaba için yıllarca anlatılacak türden bir hikâyeydi.

Bazıları tiksintiyle dudak büktü.
Bazıları kaşlarını çatarak “Zaman değişti” diye homurdandı.
Ama bazıları, içten içe, bir adamın korkuya rağmen vicdanını seçmesine saygı duymayı öğrenmeye başladı.

Yıllar içinde, tarlalar büyüdü.
Sığırlar çoğaldı.
Çitler sağlamlaştı.

Evin içi ise daha da doldu.
Neşeli sesler, iki dilde söylenen ninniler, farklı ritimlerde çalınan kalpler… Hepsi aynı çatının altında yankı buldu.

Emma, bir gün Tia’ya:

— İyi ki geldiğiniz gün babam altı dolar harcamış, dedi gülerek.
— Yoksa hayatımız çok sıkıcı olurdu.

Tia, gülümsedi.
Altı doların, aslında hiçbir şey ve her şey olduğunu biliyordu.

Sunoni, Jacob’a sadece odun kesmeyi değil; ayakta durmayı da öğretti.
Nalin, Emma’nın saçlarını örerken, kendi kaybettiği çocuğun hayalini her defasında biraz daha uğurlamayı başardı.
Samuel ve Tia, ateşin önünde oturdukları gecelerde, artık yalnızlıktan değil, doluluktan susuyorlardı.

Onlar, koşulların birbirine zorla bağladığı, nefretin ateşine atılmış üç kadın ve bir adam olarak başlamışlardı.
Ama zamanla…

Esir ve esir alan olmaktan çıktılar.
Kurtarıcı ve kurtarılan olmaktan çıktılar.

Yerine başka bir kelime geçti:

Aile.

Sert, kırılgan ama gerçek bir aile.
Ateşte şekillenen bir hakikat:
İnsanın nereden geldiği değil, kimi seçtiğiyle bir yere ait olduğu.

Redemption Creek’te yıllar sonra biri üç Apaçi kadının bir çiftçinin evine nasıl geldiğini sorduğunda, Emma bazen gülümseyip şöyle derdi:

— Babam bir gün pazara indi; evine sığır ya da at değil, cesaret ve sevgi aldı.
— Üçü için altı dolar verdi ama kazandığımız şeyin fiyatı yok.

Ve bir zamanlar müzayedede, herkesin gözünde “mal” olarak görülen o üç kadın, o evde, o topraklarda, yalnızca tek kelimeyle anıldı:

Bizimkiler.