Isang Gabing Mainit: Nang Tanungin ng Asawa ang Mahiyain na Ranchero, Lahat ng Takot ay Napalitan ng Pagnanasa

Kabanata 1: Ang Lalaki sa Dilim

Sa alikabok na bayan ng Dustod, Montana, kung saan ang hangin ay umuungol na parang sugatang coyote at ang mga bundok ay nakatayo bilang mga tahimik na tagapagbantay, doon naninirahan si Thornton Calwe. Tatlumpu’t walong taong gulang, matangkad at payat, asul ang mga mata na tila salamin ng walang katapusang kalungkutan ng kapatagan.

.

.

.

Ang kanyang buhay ay paikot-ikot lamang sa rancho: maghapong nagtatrabaho, nagpapastol ng baka, nag-aayos ng mga bakod, at iniiwasan ang mga tao sa bayan.
Simula pagkabata, may kapansanan siya sa pagsasalita—tumatangi, natatakot magkamali. Madalas siyang tuksuhin ng mga cowboy, tinatawag siyang “kalahating lalaki,” at ang mga babae naman ay tinitingnan siya nang may awa o malamig na pag-iwas.

Ngunit wala nang mas masakit pa sa nangyari labing-apat na taon na ang nakalipas.
Isang gabing may kasiyahan sa lumang saloon ng Dustod, nag-ipon siya ng lakas ng loob upang imbitahan sa sayaw si Sarah Pritchard, anak ng tagapagbantay ng bangko—ang pangarap ng lahat ng lalaki sa lugar.
Lumapit siya, nanginginig ang boses, at inabot ang kanyang kamay. Ngunit tumawa si Sarah, malakas at mapanukso, narinig ng lahat.
“Ay, Thornton, ikaw at ako? Ni sa panaginip mo, kalahating lalaki!”
Nagkatawanan ang buong saloon.
Tumakbo siya palabas, nilamon ng lamig ng gabi, at nangakong hindi na muling ilalantad ang kanyang puso.

Simula noon, nagkulong siya sa kanyang rancho, malayo sa bayan, sa isang maliit na kubo, may kulungan ng kabayo at malawak na lupain.
Ang mga araw ay naging mga taon ng pag-iisa.
Pinagmamasdan niya ang mga mag-asawa sa bayan, mga ranchero na may asawa’t anak, habang unti-unting kinakain ng kalungkutan ang kanyang damdamin.

Kabanata 2: Ang Lihim na Pag-asa

Hanggang sa isang araw, sawang-sawa na sa pag-iisa, nagdesisyon siyang sumubok ng kakaiba.
Nabasa niya sa lumang katalogo ng koreo ang tungkol sa “mail-order brides”—mga babaeng naghahanap ng asawa sa kanluran.
Sumulat siya ng tapat na liham, inilarawan ang sarili bilang masipag ngunit mahiyain, at naghintay.

Makaraan ang ilang buwan, dumating ang sagot.
Isang babae mula sa Venezuela, si Greta Banderán, beinte nuwebe anyos, ulila, lumaki sa bukid na may apat na kapatid na lalaki.
Sa kanyang liham, sinabi ni Greta ang pagnanais ng bagong buhay, tumulong sa rancho, at bumuo ng pamilya.

Naramdaman ni Thornton ang sinag ng pag-asa.
Nagpadala siya ng pera para sa tiket ng tren at naghintay sa istasyon ng Dustod, hawak ang sombrero, kabado at sabik.

Dumating ang tren, sumisigaw ng usok at ingay.
Pinagmasdan niya ang mga pasahero—hanggang nakita niya si Greta.
Matangkad, anim na talampakan at apat na pulgada, malapad ang balikat, matipuno ang mga braso, at may pigura na nagpapakita ng lakas at kagandahan.
Ang kanyang buhok ay itim, umaagos sa likod, at ang mga mata ay kayumanggi na may init na hindi inaasahan.
Suot niya ang simpleng puting damit na bulak, may manggas na nagpapatingkad sa kanyang dibdib.

Napatigil si Thornton.
Maganda siya, oo, ngunit higit na mas matangkad pa sa kanya.

“Ikaw ba si Thornton?” tanong ni Greta, mahina ang tinig.
“Oo, ako nga,” sagot ni Thornton, ramdam ang pagliit sa tabi ng babae.

Tiningnan siya ni Greta, may bakas ng pagkadismaya sa mata.
“Akala ko mas matangkad ka,” bulong niya.
Sabi ni Thornton, “Akala ko mas maliit ka…”

Nagkatinginan silang dalawa, parehong nahihiya, tila niloloko ng tadhana.
Ngunit tapos na ang usapan; dumiretso sila sa hukom ng bayan at nagpakasal—walang halik, walang pangakong panghabambuhay, malamig ang seremonya.

Pag-uwi sa rancho, ramdam ang tensyon.
Ipinakita ni Thornton ang bahay, isang sala na may fireplace, simpleng kusina, at isang silid na may malaking kama.
“Dito ka na lang…
Ako sa kulungan ng kabayo,” iwas niyang sabi.

Tumango si Greta, ramdam ang pagtanggi.
“Hindi mo ba ako gusto bilang tunay na asawa?” tanong niya, ngunit pabulong lang ang sagot ni Thornton: “Bigyan mo ako ng panahon.”

Lumipas ang mga linggo, naging tatlong buwan ng tahimik na pagtitiis.
Si Greta ay masipag—nagluluto, naglilinis, tumutulong sa baka.
Malakas siya, kaya niyang buhatin ang mga baling dayami na kahit dalawang lalaki ay hirap.
Ngunit iniiwasan siya ni Thornton, kumakain mag-isa, halos hindi nagsasalita.
Akala ni Greta, nahihiya si Thornton sa laki niya, sa lakas niya.
“Mas malaki ako, mas pangit,” bulong niya sa gabi, umiiyak sa malamig na kama.

Si Thornton naman, ramdam ang kakulangan.
“Siguro tingin niya kalahating lalaki lang ako, tulad ng lahat,” iniisip niya, inaalala ang mga panunukso.
Natutulog siya sa kulungan ng kabayo, balot ng lumang kumot, nangangarap kung ano sana kung hindi siya duwag.

Kabanata 3: Ang Bagyong Nagpabago ng Lahat

Lumago ang rancho dahil sa sipag nilang dalawa, ngunit nanatiling nagyeyelo ang kanilang mga puso, lalo na habang papalapit ang taglamig.

Isang araw ng Nobyembre, dumating ang bagyo.
Nagdilim ang langit, bumagsak ang niyebe, nagmistulang puting impiyerno ang paligid.
Maaga pa lang, lumabas si Thornton para tingnan ang mga baka sa malalayong burol.

“Babalik ako agad,” sabi niya kay Greta, ngunit lumipas ang oras, hindi siya bumalik.
Nag-aalala si Greta, tumingin sa bintana—ang niyebe hanggang tuhod, ang hangin parang latigo sa dingding.

“Hindi siya pwedeng nasa labas,” bulong niya, isinuot ang makapal na coat at bota.
Lumabas siya sa gitna ng bagyo, lumalaban sa hangin na parang kutsilyo sa balat.
Sumisigaw siya, “Thornton!”

Ngunit hangin lang ang tugon.

Naglakad siya ng oras, ang mga binti malakas ngunit lumulubog sa niyebe, hanggang marating ang nagyeyelong ilog.
Doon, nakita niya si Thornton—nakahandusay sa gilid, kalahati sa tubig, putol ang binti.
Nanginginig, maputla, asul ang labi.

Tumakbo si Greta, takot at pag-aalala sa puso.
“Thornton, Diyos ko!” sigaw niya, lumuhod sa tabi ng asawa.
Halos wala nang malay si Thornton, nanginginig sa sakit.

Ginamit ni Greta ang lakas, binuhat siya na parang bata, isinakay sa balikat, at nilabanan ang bagyo pauwi.
Pagdating sa kubo, inihiga niya si Thornton sa kama, tinanggal ang basang damit, tinignan ang bali—namamaga, masakit.
Ginamit niya ang natutunan mula sa mga kapatid, gumawa ng splint mula sa kahoy at tela.
Pinainom ng mainit na tsaa na may whisky, binalot ng kumot.

Nagmulat si Thornton, mahina.
“Greta… niligtas mo ako…” bulong niya.
Umupo si Greta sa tabi, pinunasan ang pawis sa noo.
“Siyempre, asawa kita,” sagot niya, nanginginig ang tinig.

Sa unang pagkakataon, nag-usap sila nang totoo.
Habang nagngangalit ang bagyo sa labas, dumaloy ang mga salita—tungkol kay Sarah, tungkol sa mga panunukso, sa pakiramdam na sira siya.
“Hindi ako naging sapat para kanino man,” iyak ni Thornton.

Nakinig si Greta, lumambot ang puso.
Ikinuwento rin niya ang buhay sa Venezuela, ang pagiging pinakamatangkad, pinakamatibay, ang panunukso ng mga kapatid: “Walang lalaking magmamahal sa higanteng tulad mo.”
Paulit-ulit siyang tinanggihan, hanggang sumagot sa liham ni Thornton.

“Akala ko kamumuhian mo ako dahil sa laki ko,” sabi niya, nakayuko.

Tiningnan ni Thornton si Greta, ngayon lang nakita ang tunay na kagandahan—ang init ng mga mata, ang mahiyain niyang ngiti, ang lakas na nagligtas sa kanya.

“Hindi, Greta. Ikaw ang perpekto.
Ako ang hindi karapat-dapat sa iyo.”