1978’de Kayseri’de üç çocuk festivalde kayboldu… 30 yıl sonra bir adamın itirafı her şeyi değiştirdi

.
.

BİR ÇOCUĞUN HİKAYESİ: KAYBOLAN ÜÇ ÇOCUK VE MÜCADELE

Bahar festivalinde kaybolan üç çocuğun sırrı 30 yıldır Kayseri’nin taş sokaklarında yankılanıyordu. Fatma her gece yaktığı üç mum gibi umudunu hiç söndürmedi. Ta ki ölüm döşeğindeki bir adamın son nefesinde fısıldadığı itiraf her şeyi değiştirene kadar. Kuyunun dibinde bulunan küçük bir ahşap kutu, solmuş bir not ve mavi bir balon parçası.

6 yaşındaki Ali’nin karanlıkta yazdığı son kelimeler Türkiye’nin en karanlık sırlarından birini aydınlatacak, bir annenin asla sönmeyen umudunun ve küçük bir çocuğun inanılmaz fedakarlığının hikayesini ortaya çıkaracaktı.

FATMA’YI BEKLEYEN SIR

Baharın taptaze havası Kayseri’nin taş sokaklarında yankılanıyordu. 1978 yılıydı. Fırınlardan çıkan ekmeklerin kokusu, meydanın ortasında toplanan kalabalıkla karışıyor, çocuklar festivalin keyfini çıkarıyor, yaşlılar ise gülümseyerek geçen zamanın tadını alıyordu. O gün, baharın coşkusuyla Kayseri’nin her köşesi cıvıl cıvıldı. Fatma, 6 yaşındaki oğlu Ali’nin elini sıkıca tutmuş, ikiz kızları Ayşe ve Zeynep ise önlerinde koşarak festival alanına ilerliyorlardı. Çocuklar neşeyle balonlar alıyor, Fatma ise onlara göz kulak olmaya çalışıyordu.

Herkes festivale katılmış, kasaba halkı baharın neşesine kapılmıştı. Fakat kısa bir süre sonra her şeyin ters gitmesi kaçınılmaz olacaktı. Fatma, henüz gözlerini ayırmadığı çocuklarının ardından gelen bir rüzgarın her şeyi değiştireceğini bilmiyordu.

Fatma, festivale katılanlardan komşuları Sevim Hanım’ın taze kurabiyelerini ikram etmesiyle mutlu olmuştu. Festival alanındaki renkli kumaşlarla süslenmiş tezgahlar, geleneksel tatlar ve el sanatları göz alıcıydı. Çocuklar için tahta oyuncaklar, büyükler içinse çeşit çeşit yemekler ve tatlılar vardı. Ali balon almak için ısrarcıydı. Fatma, ona biraz önce çocukluk döneminde hiç balonu olmadığını hatırlayarak gülümsedi. “Tabii ki,” dedi. Ali’nin gülümsediği anı gördüğünde, Fatma, yıllardır içinde biriktirdiği acıları unutur gibi oldu.

Festivalin ortasında neşeli çocuklar, Fatma’nın hemen göz önünde olduğu alanlardan uzaklaştılar. Ali mavi bir balon alırken, Ayşe ve Zeynep de kendi renklerini seçmişlerdi. Fatma, dördüncü kez oğlu Ali’nin elini bırakmadan çocukları izlerken birden rüzgarın şiddeti artmıştı. Kısa bir anlık dikkat dağılması, her şeyin bir anda değişmesine sebep olmuştu.

KAYBOLAN ÇOCUKLAR

Fatma, o esnada çocuklarının sesini duymazken gözleri, festival alanındaki karışıklığa kaydı. Rüzgarın daha da şiddetlenmesiyle tezgahlar hareket etmeye başlamıştı. Balonlar gökyüzüne yükseliyor, rüzgar her şeyi yerinden oynatıyordu. Fatma bir an için cüzdanını alırken gözleri, çocuklarından birinin kaybolduğunu fark etti.

“Ali! Ayşe! Zeynep!” diye bağırarak koşmaya başladı. Herkes telaşla etrafında koşarken Fatma çocuklarının renkli balonlarını birer birer kaybettiğini fark etti. O anda Fatma, üç küçük çocuğunun kaybolduğunu fark ettiğinde dünyası kararmıştı. Polis memurları, tüm kasaba halkı, hatta festival alanında bulunan herkes, üç kaybolan çocuğun izini sürmeye başladı. Fatma, gözleri dolarak meydanı tararken birdenbire gözleri, caminin arkasındaki eski kuyuda bir şey fark etti. Koyu gökyüzü ve kararmış bulutlar arasında sadece Fatma ve birkaç kişiydi. Ancak, nehrin soğuk sularında kaybolan balon parçaları ve çocukların ayakkabıları nehrin derinliklerine kaymıştı.

O andan itibaren kaybolan çocuklar hakkında sadece bir şey vardı: “Ali, Ayşe ve Zeynep kayboldu!” Fatma, çocuklarının olduğu yerdeki sessizliği, kasabanın taş duvarları arasında hissediyordu. Nehrin içinde kaybolan çocuğu aramak için Fatma, bir yandan ağlıyor bir yandan kalabalığa nehrin köşesinde yönelerek “Onlar kayboldu. Bir yere gitmeliyim!” diyordu. Herkes gergindi. Tüm kasaba halkı, onları bulmak için geceyi geçirecek, Fatma’nın, gözlerinde sonsuz bir umudu yok sayması bir hayaldi. O gece her şeyin 30 yıl önceki gibi yeniden başlama olasılığı düşüncesi Fatma’yı terk etmiyordu.

ÜÇ MUMUN UMUDU

Bir yıl sonra Fatma, günlerce beklediği umudu nihayet buldu. Bir gün yaşlı bir adam hastalık nedeniyle ölüyordu ve son zamanlarında söylediği sözleri, kaybolan üç çocuğun, cesaretli bir annesinin hikayesini anlatacaktı. Fatma’nın hayatında hiç unutulmayacak olan o karanlık anı hatırlayarak, eski kayıp dosyasının açılması ihtimaliyle ilerledi. Arka sokakta bu bilgilere karşı çok daha derin bir anlam kazandı.

Bütün o yıllar boyunca bu kasabada soğuyan bir rüzgarla geçen zaman, aslında her şeyin ne kadar acı bir şekilde sona erdiğinin bir sembolüydü.

30 YIL SONRA: GERÇEĞİN IŞIĞI

Fatma’nın hayatında 30 yıl boyunca kaybolan çocuklarının acısı, her gün biraz daha derinleşmişti. Kayseri’nin taş sokaklarında yıllar geçtikçe her şey değişti, ama Fatma’nın içindeki boşluk hiçbir zaman dolmadı. Gözlerinde kaybolan çocuklarının anıları hala taze, hala canlıydı. Her gece, her festival gününde, o eski kuyunun başında, üç mum yakar ve çocuklarının isimlerini fısıldardı. Ali, Ayşe, Zeynep… Oğlunun cesaretini, kızlarının gücünü her akşam hatırlayarak rüzgara, geceye, sessizliğe bırakırdı.

Fatma, artık yaşlanmış, kasabanın kenarındaki eski taş evinde yalnız yaşamaya başlamıştı. Geçmişin acıları ve kayıplarının ağırlığı altında, zaman zaman kasaba halkı ona “kuyunun deli kadını” derdi. Herkes ona yabancılaşmıştı; çünkü yıllarca, kaybolan üç çocuğun, bir annenin sonsuz umudunun hatırasını taşıyan bu kadın, kasaba halkının gözünde başka bir yaşam sürüyordu.

Fakat Fatma, her zaman bir şeyin farkındaydı: umudunu kaybetmeyecekti. Çocuklarının kaybolduğu o günden bu yana, her festivalde ve her akşam, üç mumunu yakarak çocuklarının geri dönmesini beklemişti. Yıllarca herkes ona acıyarak baksa da, o nehir kenarındaki kuyunun etrafında hiç durmamıştı. Beklediği her gün, her an bir mucize olacağı umuduyla geçiyordu.

YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Bir gün, kasabaya yeni bir polis şefi atandı. Kemal Bey, genç, idealist bir adamdı. 30 yıl önce kaybolan üç çocuğun dosyasını incelediğinde, Fatma’nın hikayesini duymuş ve bu eski vakayı çözmeye karar vermişti. Fatma’nın umudu tekrar yeşermeye başlamıştı. Kemal Bey, eski dosyaları açarak, Kayseri’nin o dar taş sokaklarında kaybolan çocukların sırrını çözmeye kararlıydı.

Kemal Bey, Fatma’nın evini ziyaret ettiğinde, geçmişin acısını derinden hissetmişti. Fatma, evin içini gösterdi ve çocuklarının resimlerinin olduğu odada durdu. Kemal Bey, Fatma’nın elindeki eski albüme göz atarken, fotoğraflar arasında dikkatle bir tanesini seçti. Festival günü çekilen bir fotoğraf vardı. Ali, Ayşe ve Zeynep’in gülen yüzleri, festivalde mutlu bir şekilde koşan çocukların fotoğrafıydı. Fatma, fotoğrafın yanına gelip, “Onlar kaybolduğunda bu fotoğrafı çekmiştik,” dedi. Kemal Bey, fotoğrafa uzun uzun bakarak bir şeyler düşündü. “Çocuklarınızı bulmak için her yolu deneyeceğiz,” dedi.

Ertesi gün, Kemal Bey ve Ahmet Bey ile birlikte, festivalin yapıldığı alana doğru gittiler. Fatma onlara rehberlik etti. O alanda yıllar önce kaybolan çocuklarının izlerini aramaya başladılar. Fatma, gözlerinde aynı hüzünle eski kuyunun olduğu alanı işaret etti. Ancak kuyunun bulunduğu yer artık betonla kapatılmıştı. Fatma’nın kalbi hızla atıyordu. “Buradaydı,” dedi. Kemal Bey ve Ahmet Bey, kuyu alanını dikkatlice incelediler. “Bu kuyu kapatıldıktan sonra burada bir şeyler olmuş olabilir,” dedi Kemal Bey.

KAYBOLAN ÇOCUKLARIN SIRRI

Fatma, çocuklarının kaybolduğu günün üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen, hala orada beklemekten vazgeçmedi. Çocuklarının kaybolduğu o alanın gizemiyle, yıllardır taşıdığı acılar birleştirilmişti. Kemal Bey ve Ahmet Bey, eski dosyaları tekrar incelemeye başladılar. Bu sırada, kasaba halkı, yıllar önce kaybolan üç çocuğun ve bir annenin dramının sessizce kaybolmadığını fark etti.

Fatma, “Benim çocuklarım o kadar cesurdu ki,” dedi bir gün. “Ali, onları korumak için kendi hayatını feda etti.” Ahmet Bey, “Çocuklarınızın kaybolmasının üzerinden 30 yıl geçti,” dedi. “Ama hala bulabiliriz, bu eski sırlar bir şekilde çözülecek.” Kemal Bey, “Evet, bu dosya nihayet çözülmeli,” dedi. O günden sonra kasaba, geçmişin karanlık sırlarını birer birer çözmeye başladı.

SONSUZA KADAR UMUT

Sonunda, Kemal Bey ve Ahmet Bey, çocukların kaybolduğu alana geri döndü. Kuyunun altındaki çamur temizlendiğinde, küçük bir oyuncak araba, eski bir ayakkabı ve bir kaç giysi parçası bulundu. Fatma, “Bunlar Ali’nin en sevdiği araba,” dedi. “Zeynep’in saç tokası.” Gözlerinde yıllar süren bekleyişin ardından, gerçeklerin yavaşça açığa çıkmaya başladığını hissetti.

Bir hafta sonra, Kemal Bey ve Ahmet Bey, çocukların kaybolduğu o günden itibaren ilk kez gerçekleri açıkladılar. “İkiz kızlar Zeynep ve Ayşe, hala yaşıyorlar,” dedi Kemal Bey. “Onları bulduk.” Fatma, “Geri döndüler mi?” diye sordu. “Evet,” dedi Kemal Bey. “Ayşe şu anda İzmir’de, Zeynep ise İstanbul’da.” Fatma, yıllardır beklediği bu haberi duyduğunda gözlerinden yaşlar süzüldü. “Çocuklarım yaşıyor,” dedi. “Beni affettiler.”

KARANLIKTAKİ IŞIK

Sonunda, 30 yıl sonra, Fatma ve Mehmet, kızlarını bulmak için son bir kez yola çıktılar. Ayşe ve Zeynep, İstanbul ve İzmir’den Kayseri’ye geldiklerinde, o eski kuyunun başında yeniden birleştiler. Oğulları Ali’nin anısı, bir kez daha hayatlarını birleştiren ışık olmuştu. Ali’nin cesareti, Zeynep ve Ayşe’yi hayatta tutmuştu.

Fatma, gözlerinde bir umutla, “Ali’nin sevgisi, onları bize geri getirdi,” dedi. “Ali, küçük bir kahramandı.” 30 yıl sonra, kaybolan üç çocuğun sırrı çözülmüş, bir annenin umudu nihayet hayata geçmiştir.