Beyrut’ta Bir Otel Odasında Türk Ajanı Öldü Sanıldı — Gerçek 6 Yıl Sonra Ortaya Çıktı
Kuzgun Operasyonu: Beyrut’ta Hiç Olmamış Bir Ölüm
Beyrut, Lübnan. 14 Mart 2016. Sabahın erken saatlerinde Hamra Caddesi’ndeki Lecomodor otelinin resepsiyon görevlisi, 417 numaralı odadan gelen temizlik talebine yanıt alamayınca güvenlik şefini aradı. Kapı içeriden kilitliydi, zincir takılıydı. Üç kez vuruldu, yanıt gelmedi. Yedek kartla açılan kapının ardında, yatağın üzerinde hareketsiz yatan bir adam bulundu. Gözleri açık, yüzü sola dönük, sağ eli göğsünün üzerindeydi. Nabız yoktu, vücut soğumaya başlamıştı. Komodinin üzerinde yarısı içilmiş bir su bardağı ve açılmış halde duran bir Türk pasaportu vardı.
Pasaporttaki isim Kenan Yıldırım’dı. Mesleği ithalat ihracat danışmanı olarak kayıtlıydı. Lübnan polisi ilk raporunda ölüm nedenini kalp krizi olarak belirledi. Otopsi talep edilmedi. Ceset Türk büyükelçiliğinin resmi başvurusuyla 72 saat içinde Ankara’ya nakledildi. Dosya kapatıldı. Basın ilgilenmedi. Kimse soru sormadı. Çünkü görünürde sıradan bir iş adamının sıradan bir ölümüydü.
Ta ki 6 yıl sonra, 2022’nin Ekim ayında Yunanistan’ın başkenti Atina’daki bir Amerikan Merkezi Haber Alma Teşkilatı (CIA) güvenli evinde yakalanan İranlı bir Kürt’ün sorgusu sırasında beklenmedik bir isim telaffuz edilene kadar: Kenan Yıldırım. İranlı, bu ismin gerçek olmadığını söyledi. Adamın Beyrut’ta ölmediğini iddia etti ve Türk istihbaratının 6 yıl boyunca bölgedeki tüm servisleri kandırdığını itiraf etti. O anda Amerikan istihbaratının şifreli hattından Ankara’ya tek cümlelik bir mesaj gitti: Kuzgun hala uçuyor.
Bu, Türk istihbarat tarihinin en karmaşık sahte ölüm operasyonlarından birinin ifşa edilişinin başlangıcıydı. Kenan Yıldırım gerçek bir isim değildi ama onu taşıyan adam son derece gerçekti. Teşkilat kayıtlarında Kuzgun kod adıyla anılan bu operatif, 1978 yılında Gaziantep’in bir köyünde dünyaya gelmişti. Babası çiftçi, annesi ilkokul öğretmeniydi. Çocukluğu sınır hattının gölgesinde geçti. Suriye’nin kuzeyinden gelen kaçakçılar, mülteciler ve zaman zaman silahlı gruplar köyün yakınından geçerdi. Küçük yaşta gözlem yapmayı, sessiz kalmayı ve tehlikeyi sezmeyi öğrendi.
Liseyi Gaziantep merkezde bitirdi. Ardından Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’ne girdi. Burada Arapça ve Farsça kurslarına katıldı. Ders dışı saatlerini kütüphanede Ortadoğu tarihi okuyarak geçirdi. Akademik başarısı dikkat çekiciydi ama onu asıl farklı kılan sosyal becerileriydi. İnsanları okuma, güven inşa etme ve gerektiğinde görünmez olma kapasitesi sıra dışıydı.
Üniversitenin son yılında kampüste düzenlenen bir kariyer fuarında teşkilatın insan kaynakları birimiyle tanıştı. İlk görüşme 30 dakika sürdü. İkinci görüşme 3 saat. Üçüncü görüşmede ailesi hakkında sorular soruldu. Dördüncü görüşme Ankara dışında kimliği belirsiz bir tesiste yapıldı ve psikolojik değerlendirmeyi içeriyordu. 6 ay sonra teşkilatın eğitim kampına kabul edildi. Orada aldığı kod adı Kuzgun oldu.
Eğitim dönemi 18 ay sürdü. Silah kullanımı, yakın dövüş, gözetim ve karşı gözetim teknikleri, şifreli iletişim protokolleri, sahte kimlik oluşturma ve yönetme, psikolojik dayanıklılık testleri… Kuzgun her alanda ortalamanın üzerinde performans gösterdi ama bir alanda gerçek anlamda parladı: Uzun süreli örtü operasyonlarına uygunluk. Psikologlar onu, yüksek düzeyde duygusal kontrol kapasitesine sahip, uzun süreli izolasyona dayanıklı, kimlik değişimlerinde tutarlılık gösteren nadir bir profil olarak tanımladı.
İlk operasyonel görevi Irak’ın kuzeyindeydi. 2003 yılında Amerikan işgalinin ardından kaotik hale gelen bölgede teşkilat için lojistik istihbarat topluyordu. Görevi başarılı oldu. Ardından Suriye sınırında görev aldı. Sonra Lübnan’da kısa süreli bir keşif operasyonu. Her seferinde performansı kusursuza yakındı; sessiz, disiplinli ve iz bırakmadan çalışıyordu.
2008 yılına gelindiğinde artık teşkilatın Ortadoğu masasındaki en değerli operatiflerinden biriydi. Lübnan dosyası 2009 yılının sonbaharında açıldı. İran Devrim Muhafızlarının Kudüs Gücü birimi, Beyrut üzerinden Suriye’ye ve oradan Türkiye sınırına uzanan yeni bir silah ve para transfer hattı kurmuştu. Bu hat Türkiye’nin güneydoğusundaki terör örgütü hücrelerine lojistik destek sağlıyordu. Teşkilat bu hattı aylardır izliyordu ama ağın merkezine ulaşamıyordu.
Beyrut’taki koordinatörün kimliği bilinmiyordu. Finansal hareketler sahte şirketler üzerinden akıyordu. Bilgi kaynakları yetersizdi. Masanın şefi uzun süreli sızma operasyonu önerdi. Hedef, ağın içine bir operatif yerleştirmek ve koordinatöre ulaşmaktı. Bu görev için seçilen isim Kuzgun oldu. Operasyonun kod adı Sis Perdesi olarak belirlendi.
Kuzgun’un yeni kimliği titizlikle inşa edildi. Kenan Yıldırım, 1975 doğumlu, İstanbul’da yaşayan bir ithalat ihracat danışmanıydı. Orta ölçekli bir dış ticaret şirketinde ortaktı. Lübnan’a sık sık iş seyahati yapıyordu. Belgeler mükemmeldi. Türkiye’deki ticaret sicilinde kayıtlı gerçek bir şirket vardı. Vergi numarası, banka hesapları, iş geçmişi, hatta eski müşterilerden referans mektupları bile hazırlanmıştı.
Kuzgun bu kimliğe geçiş yapmadan önce 6 ay boyunca dış ticaret terminolojisi, Lübnan iş kültürü ve Beyrut’un sosyal coğrafyası üzerine yoğun eğitim aldı. Arapçası zaten akıcıydı ama Lübnan lehçesinin inceliklerini de öğrendi. 2010 yılının Mart ayında Kenan Yıldırım olarak ilk kez Beyrut’a indi. İlk yıl tamamen örtü inşasına ayrıldı. Kenan Yıldırım, Hamra bölgesinde bir ofis kiraladı. Lübnan’a tekstil ve gıda ürünleri ithal eden küçük çaplı işler yaptı. Yerel iş adamlarıyla tanıştı, fuarlara katıldı, restoranlarda öğle yemekleri yedi. Hiçbir şüpheli davranış sergilemedi, hiçbir istihbarat teması kurmadı. Teşkilat ona sabırlı olmasını, önce güven inşa etmesini söylemişti.
Kuzgun bu talimatı harfiyen uyguladı. Beyrut’ta yaşayan Türk iş adamları topluluğuyla yakınlaştı. Büyükelçilik resepsiyonlarına katıldı. Lübnan Ticaret Odası’na üye oldu. Yavaş yavaş ağın periferisindeki isimlerin radarına girmeye başladı. İkinci yılın ortasında ilk temas gerçekleşti. Kenan Yıldırım’ın tekstil işinde çalıştığı Lübnanlı bir aracı, onu özel bir iş fırsatı için bir toplantıya davet etti. Toplantı Beyrut’un güneyindeki Dahiye semtinde, Hizbullah kontrolündeki bir bölgede yapıldı.
Kuzgun toplantıya silahsız gitti. Kendisini bekleyen adam orta yaşlı, gri sakallı ve sakin tavırlıydı. İsmi verilmedi. Adam, Suriye’ye giden hassas kargolar için güvenilir Türk ortaklar aradığını söyledi. Ücret yüksekti, sorular azdı. Kuzgun, tereddüt eden bir iş adamı rolünü oynadı. İlgilendiğini ama riskleri değerlendirmesi gerektiğini söyledi. Adam saygıyla karşıladı. Bir hafta sonra ikinci toplantı yapıldı. Bu kez Kuzgun kabul etti.
Sonraki iki yıl boyunca Kenan Yıldırım, ağın güvenilir bir parçası haline geldi. Suriye’ye giden tekstil kamyonlarının altında gizlenmiş kasalar taşıdı. Kasaların içinde ne olduğunu sormadı; çünkü sormak güvensizlik işaretiydi. Para transferlerinde aracılık etti. Hava sistemi üzerinden Türkiye’ye giden fonları yönetti. Her adımda dikkatli ilerledi. Her bilgiyi teşkilata şifreli kanallardan iletti. Ama asıl hedefine, ağın Beyrut koordinatörüne henüz ulaşamamıştı.
Ta ki 2014 yılının yazına kadar. O yaz ağdaki bir üst düzey figür Kuzgun’la doğrudan temas kurdu. Adam kendisini Ebu Mazin olarak tanıttı. Gerçek adının ne olduğu bilinmiyordu ama teşkilatın analizine göre İran Devrim Muhafızları Kudüs Gücü’nün bölgesel operasyonlar sorumlusuydu. Ebu Mazin, Kuzgun’u test etmek istedi. Ona zor bir görev verdi: Türkiye sınırından Suriye’ye geçecek bir konvoyun güvenliğini sağlamak. Konvoyda ne olduğu söylenmedi. Kuzgun görevi kabul etti ve başarıyla tamamladı. Konvoyun içeriğinin antitank füzeleri olduğunu daha sonra öğrenecekti.
Bu başarı, Ebu Mazin’in gözünde onu yükseltti. Artık ağın iç halkasına dahil edilmişti. Ama teşkilat bu noktada kritik bir karar vermek zorundaydı. Kuzgun’un topladığı istihbarat olağanüstü değerliydi. Ağın yapısını, finansal hatlarını, kilit isimleri haritalamıştı. Ama operasyonun devam etmesi onu giderek daha tehlikeli sulara çekiyordu. Ebu Mazin’in iç çemberine girmesi, doğrudan İran istihbaratının radarına girmesi anlamına geliyordu. Karşı istihbarat riskleri artıyordu. Her geçen gün ifşa olma olasılığı yükseliyordu.
Ayrıca Kuzgun’un psikolojik durumu da değerlendirilmeliydi. 5 yılı aşkın süredir sahte bir kimlikle yaşıyordu. İzolasyon, sürekli tetikte olma hali ve çifte yaşamın baskısı ağır bir yüktü. Teşkilat psikologları, uzun süreli örtü operasyonlarının operatiflerde kimlik karmaşasına, depresyona ve karar verme kapasitesinde bozulmaya yol açabileceğini biliyordu. Kuzgun henüz bu belirtileri göstermiyordu ama risk her geçen ay yükseliyordu.
2015 yılının sonbaharında teşkilat nihai kararı verdi. Operasyon sonlandırılacak, Kuzgun geri çekilecekti. Ama geri çekilme basit değildi. Kenan Yıldırım ağın kritik bir parçası haline gelmişti. Aniden ortadan kaybolması şüphe uyandırırdı. Daha da kötüsü, ağ geriye dönük bir soruşturma başlatır ve Kuzgun’un gerçek kimliğini ortaya çıkarabilirdi. Bu durumda sadece Kuzgun değil, onunla temas etmiş olabilecek diğer kaynaklar da tehlikeye girerdi.
Teşkilat daha sofistike bir çözüm planladı: Sahte ölüm. Operasyonun bu aşaması teşkilatın teknik birimlerinin ustalık eseriydi. Senaryo şöyle kuruldu: Kenan Yıldırım kalp krizi sonucu otel odasında ölecekti. Ceset Türk büyükelçiliği tarafından hızla ülkeye gönderilecekti. Lübnan makamları derinlemesine soruşturma yapmayacaktı. Çünkü ortada şüpheli bir durum olmayacaktı. Ağ güvenilir bir ortağını kaybettiğini düşünecek ve devam edecekti. Kuzgun ise yeni bir kimlikle ortadan kaybolacaktı.
Plan 4 ay boyunca titizlikle hazırlandı. Teknik detaylar kritikti. Sahte ölümün inandırıcı olması için tıbbi kanıtlar gerekiyordu. Teşkilatın tıp birimi, miyokard enfarktüsünü taklit eden bir ilaç kokteyli geliştirdi. Bu kokteyl kalp atışını geçici olarak durduracak ve nabızsız bir durum yaratacaktı. Etki yaklaşık 15 dakika sürecek, ardından bir antidot uygulanacaktı. Risk yüksekti. Zamanlama kritikti. Antidot gecikmeli uygulanırsa Kuzgun gerçekten ölebilirdi ama alternatifler daha riskliydi.
14 Mart 2016 gecesi saat 23.30 civarında Kuzgun odasında ilaç kokteylini aldı. Yanında teşkilatın Beyrut’taki tek temas noktası olan bir operatif vardı. Bu operatif, ertesi sabah otel personeli odaya girmeden önce antidotu uyguladı ve Kuzgun’u arka merdivenden çıkardı. Geride, yatakta hareketsiz yatan Kuzgun’un görüntüsünü verecek şekilde düzenlenmiş bir manken ve dikkatlice yerleştirilmiş sahte kanıtlar bırakıldı. Manken, silikon ve biyomimetik malzemelerden üretilmişti. Yakından incelenmeden gerçek bir cesetten ayırt edilmesi zordu ama hiç kimse yakından incelemedi.
Otel güvenliği, Lübnan polisi ve büyükelçilik yetkilileri senaryoyu sorgulamadan kabul etti. Kuzgun o gece Beyrut’u terk etti. Sahil yolundan kuzeye Trablusşam’a giden bir araçla çıkarıldı. Oradan bir balıkçı teknesiyle Kıbrıs açıklarına ulaştı. 48 saat sonra Türkiye’deydi. Yeni bir kimlikle yeni bir hayata başlamak üzere. Kenan Yıldırım resmi olarak ölmüştü. Kuzgun ise karanlıkta kaybolmuştu.
Sonraki 6 yıl boyunca dünya Kenan Yıldırım’ın Beyrut’ta kalp krizinden öldüğüne inandı. Dosya kapalıydı. Hiçbir istihbarat servisi şüphelenmedi. İran ağı, güvenilir bir ortağını doğal sebeplerle kaybettiğini düşünerek operasyonlarına devam etti. Teşkilat ise Kuzgun’un topladığı istihbaratı yıllarca kullandı. Ağın finansal hatları kesintiye uğratıldı. Kilit figürler belirlendi ve izlemeye alındı. Suriye’ye giden silah transferlerinin bir kısmı durduruldu. Operasyon, teşkilatın tarihindeki en başarılı uzun süreli sızma operasyonlarından biri olarak kayıtlara geçti.
Ama gerçek sonsuza kadar gizli kalamayacaktı. 2022 yılının Ekim ayında Atina’da yakalanan İranlı Kürt, Kudüs Gücü’nün Avrupa hattında çalışan orta düzey bir figürdü. CIA tarafından sorgulandı. Sorguda ağın geçmişine dair bilgiler vermesi istendi. Adam hayatını kurtarmak için konuşmaya başladı ve bir noktada 6 yıl önce Beyrut’ta ölen Türk iş adamından bahsetti. Kenan Yıldırım ismini telaffuz etti ama ardından ekledi: “O adam ölmedi. Biz bunu sonradan anladık. Cesedi inceleyen doktor bir şeylerin yanlış olduğunu fark etmişti ama ses çıkarmadı. İran bunu iki yıl sonra öğrendi ama o zaman çok geçti. Adam çoktan kaybolmuştu.”
Bu itiraf istihbarat dünyasında deprem etkisi yarattı. CIA bilgiyi müttefikleriyle paylaştı. Avrupa istihbarat servisleri dosyalarını yeniden açtı. İran, Beyrut’taki ağını yeniden gözden geçirdi ve teşkilat 6 yıl boyunca başarıyla korunan bir sırrın artık açığa çıktığını kabul etmek zorunda kaldı. Ama ifşa operasyonun başarısını azaltmadı; aksine boyutunu ortaya koydu. 6 yıl boyunca rakip istihbarat servisleri kandırılmıştı. İran kendi ağına sızan bir operatifi tespit edememiş, sahte ölümü gerçek sanmış ve güvenlik açığını kapatamamıştı.
Teşkilat, teknik kapasite ve operasyonel disiplin açısından uluslararası düzeyde saygı görmeye başladı. Kuzgun operasyonu, gizli istihbarat tarihinin vaka çalışmalarına girmeye aday bir başarı olarak değerlendirildi. Kuzgun’un kendisi ise bu süreçte sessiz kaldı. 2016’dan sonra ne yaptığı, nerede yaşadığı ve hangi kimliği kullandığı kamuoyuna açıklanmadı. Teşkilat kaynaklarına göre aktif görevden ayrılmış ve danışman statüsüne geçmişti. Uzun süreli örtü operasyonlarının bıraktığı psikolojik yükü taşıyordu. Kimlik karmaşası yaşadığı, Kenan Yıldırım’ın kişiliğinin gerçek kişiliğiyle iç içe geçtiği ileri sürüldü.
Beyrut operasyonu modern istihbaratın temel gerilimlerinden birini gözler önüne serdi: Uzun süreli sızma operasyonlarının benzersiz değeri ve kaçınılmaz bedeli. Hiçbir teknik istihbarat yöntemi, sinyal dinleme veya uydu görüntüleme bir insan kaynağın düşman ağının iç çemberinden topladığı bilgiyi sağlayamazdı. Niyetler, planlar, iç çekişmeler, karar alma süreçleri… Bunlar ancak insan istihbaratıyla anlaşılabilirdi.
Kuzgun bu anlayışın somut kanıtıydı ama bedeli ağırdı. Bir insanın yıllarını sahte bir kimliğe adaması, gerçek ilişkilerden kopması ve sürekli tehlike altında yaşaması kolay değildi. Bu bedeli ödemeye hazır operatiflerin sayısı sınırlıydı. Teknik açıdan sahte ölüm operasyonu istihbarat literatüründe nadir görülen bir ustalık örneğiydi. Bir operatifin düşman gözetimi altında ölmesi ve izini kaybettirmesi olağanüstü koordinasyon gerektiriyordu.
Tıbbi simülasyonun riskleri, lojistik karmaşıklık ve karşı istihbarat tehditleri göz önünde bulundurulduğunda bu tür operasyonlar yalnızca en kritik durumlarda denenirdi. Kuzgun Vakası, teşkilatın bu kapasiteye sahip olduğunu kanıtladı. Sahte ölüm istihbarat tarihinde benzersiz bir yöntem değildi. Soğuk Savaş döneminde hem CIA hem de Sovyet istihbaratı benzer teknikler kullanmıştı. Ama çoğu vaka daha ilkel yöntemlere dayanıyordu: Sahte cenaze törenleri, tahrif edilmiş ölüm belgeleri veya basitçe ortadan kaybolma.
Kuzgun operasyonunun farkı, tıbbi simülasyonun sofistike düzeyiydi. İlaç kokteyli, zamanlaması ve antidot uygulaması ileri düzey farmakolojik bilgi ve operasyonel cesaret gerektiriyordu. Bu detaylar teşkilatın teknik birimlerinin ulaştığı seviyeyi gösteriyordu.
İran için bu olay ciddi bir istihbarat başarısızlığıydı. Kudüs Gücü, Ortadoğu’nun en etkili gizli operasyon birimlerinden biri olarak kabul edilirdi. Lübnan’daki varlıkları on yılların birikimine dayanıyordu. Hizbullah ile organik bağları, bölgesel etki ağı ve operasyonel deneyimleri rakipsiz görülürdü. Ama Kuzgun bu ağın kalbine girmiş ve yıllarca fark edilmeden çalışmıştı. Dahası, sahte ölümü gerçek sanmışlardı. Karşı istihbarat protokolleri yetersiz kalmıştı. Bu başarısızlık İran istihbaratında iç soruşturmalara ve personel değişikliklerine yol açtı. Hizbullah da olaydan nasibini aldı. Ağın Lübnan ayağı, güvenilir sandıkları bir ortağın aslında düşman operatifi olduğunu öğrenince şok yaşadı. Kenan Yıldırım’la doğrudan çalışmış figürler sorguya alındı. Bazıları görevden uzaklaştırıldı. Ağın tamamı yeniden yapılandırıldı. Finansal hatlar değiştirildi. İletişim protokolleri güncellendi. Kuzgun’un bıraktığı hasar operasyonel kesintilerin çok ötesindeydi. Güven sarsılmıştı.
CIA için olay, müttefik kapasitelerinin yeniden değerlendirilmesini gerektirdi. Türk istihbaratının Ortadoğu’daki etkinliği zaten biliniyordu ama Kuzgun operasyonu yeni bir perspektif sundu. 6 yıl boyunca bu denli sofistike bir operasyonu gizli tutabilmek, kurumsal disiplin ve güvenlik kültürünün göstergesiydi. Atina’daki itiraf olmasa belki de hiçbir zaman öğrenilmeyecekti.
Avrupa istihbarat servisleri de olayı dikkatle inceledi. Almanya, Fransa ve İngiltere, Ortadoğu’daki İran faaliyetlerini izliyordu ama sızma operasyonlarında bu denli derine inmemişlerdi. Kuzgun Vakası, insan istihbaratının hala vazgeçilmez olduğunu hatırlattı. Teknolojik imkanlar ne kadar gelişirse gelişsin, düşman örgütünün içine yerleşmiş bir kaynağın sağladığı istihbarat değeri tartışılmazdı.
Operasyonun etik boyutları da tartışmaya açıktı. Kuzgun görev süresince ağın faaliyetlerine katılmıştı. Silah kaçakçılığına aracılık etmiş, para transferlerinde rol oynamıştı. Bu eylemler daha büyük istihbarat hedefine ulaşmak için yapılmıştı ama yine de sonuçları vardı. Teşkilatın onayladığı bu operasyonel gereklilikler, hukuki ve ahlaki sorular doğuruyordu. Bir istihbarat operatifi düşman faaliyetlerine ne ölçüde katılabilirdi? Sınır neredeydi? Bu sorular istihbarat etiği literatüründe hala tartışılmaktadır.
2023 yılının başlarında teşkilat sınırlı bir açıklama yaptı. Operasyonun varlığı doğrulanmadı ama yalanlanmadı da. Resmi sözcü, “Türkiye’nin ulusal güvenliğini korumak için gereken tüm yasal tedbirler alınmaktadır,” dedi. Bu belirsiz ifade istihbarat dünyasının standart dilidir. Ne inkar ne itiraf; sadece profesyonel sessizlik.
Kuzgunun şu anda nerede olduğu bilinmiyor. Bazı kaynaklar Türkiye’de sakin bir hayat sürdüğünü iddia ediyor. Diğerleri hala danışman olarak aktif olduğunu söylüyor. Kimliği hiçbir zaman kamuoyuna açıklanmadı ve muhtemelen açıklanmayacak. İstihbarat dünyasında kahramanlar isimsiz kalır. Başarılar kutlanmaz, gizlenir. Kuzgun da bu geleneğin bir parçası. Belki de şu an bu satırları okuyan birinin yanından geçip gidiyor. Sıradan biri gibi görünüyor ama taşıdığı geçmiş sıra dışı.
Beyrut’taki Lecomodor oteli hala faaliyette. 417 numaralı oda hala kiralanıyor. Duvarlar yeniden boyandı. Mobilyalar değişti. Yeni misafirler geldi gitti. Hiçbiri o odada bir zamanlar istihbarat tarihinin en ilginç sahnelerinden birinin oynandığını bilmiyor. Sabahın erken saatlerinde güneş Akdeniz’den yükselirken odanın penceresi hala aynı manzaraya bakıyor. Hamra Caddesi uyanıyor, trafik başlıyor, hayat devam ediyor. Görünürde sıradan bir gün. Ama görünürlerin ardında her zaman görünmeyenler var. Gölgede çalışanlar, iz bırakmayanlar, hikayeleri anlatılmayanlar.
Kuzgun onlardan biriydi. Beyrut’ta öldüğü sanılan ama aslında karanlıkta kaybolan bir gölge ve belki de istihbaratın en temel gerçeğinin canlı kanıtı: En iyi operasyonlar hiç olmamış gibi görünenlerdir.
SON
