ÇİN ASKERİ “TÜRKLER ÖLÜYOR” SANDI! 💀 SÜNGÜYLE KALKIP GERİ SALDIRDILAR!

Kutup Yıldızı’nın Dönüşü: Kunuri’den Kumyang-ni’ye Bir İntikam Destanı

Giriş: Dünyanın Öldü Sandığı Ordu

27 Kasım 1950 günü, Londra’daki BBC stüdyolarında spikerin sesi titriyordu. Dünya ajansları “flaş” koduyla bir haber geçiyordu: “Kore’deki Türk tugayı tamamen imha edildi. 5900 askerden haber alınamıyor.” Aynı dakikalarda Tokyo’daki Birleşmiş Milletler Karargahı’nda, dev harita üzerindeki Türk mevzilerinin üzerine kocaman bir kırmızı çarpı çizildi. Askeri literatürde bu çarpının anlamı tekti: Birlik yok edilmiş, tarih olmuştu.

Ancak Kunuri’nin karlı dağlarında, -20 derece soğukta, dünya radyolarının “öldü” dediği o askerler, tüfeklerinin ucuna taktıkları süngülerin parıltısıyla karanlığın içinden birer gölge gibi yükseliyorlardı. Onlar teslim olmayı bilmiyorlardı; onlar sadece ekmek, cephane ve yeni bir görev bekliyorlardı. Bu, bir son değil, tarihin en büyük piyade geri dönüşlerinden birinin başlangıcıydı.

1. Bölüm: Bilinmeze Doğru 7.000 Kilometre

Her şey 17 Eylül 1950’de İskenderun Limanı’nda başladı. Türkiye Cumhuriyeti, tarihinde ilk kez sınırları dışına, binlerce kilometre öteye asker gönderiyordu. İskenderun Limanı’ndan kalkan beş gemide 5090 aslan yürekli Mehmetçik vardı. Başlarında ise Birinci Dünya Savaşı’nın ve Kurtuluş Savaşı’nın tecrübeli ismi Tuğgeneral Tahsin Yazıcı bulunuyordu.

25 gün süren zorlu deniz yolculuğunun ardından Pusan Limanı’na ulaşıldığında, Birleşmiş Milletler askerleri bu yeni müttefiklerini merakla izliyordu. General MacArthur, Türk askerlerini ilk gördüğünde şaşkınlığını gizleyememiş ve notlarına şu cümleyi düşmüştü: “Bu askerler farklı; disiplinleri, duruşları ve bakışları… Bunlar buraya piknik yapmaya değil, savaşmaya gelmiş.”

Amerikalı eğitmenler başlangıçta Türklerin modern silahlara yabancı olduğunu düşünerek onlara hafif eğitimler vermeye çalıştılar. Ancak ilk süngü tatbikatında, Mehmetçik’in süngüyü adeta kılıç gibi kullandığını, vücutlarının bir parçasıymış gibi hareket ettiklerini görünce raporlarını değiştirdiler: “Bu askerlerin süngü becerisi genetik bir miras gibi; sanki yüzyıllardır bu anı bekliyorlar.”

2. Bölüm: Kunuri Cehennemi ve Gece Gelen İhanet

26 Kasım 1950 gecesi, Kore’de dengeler tamamen değişti. Çin Halk Kurtuluş Ordusu, yüz binlerce askeriyle sınırı geçti. Birleşmiş Milletler ordusu şoka girmiş, cephe hattı yerle bir olmuştu. Amerikan birlikleri panik içinde geri çekilirken, Türk Tugayı’na “çekil” emri çok geç ulaştı. Türk askerleri, devasa bir Çin ordusu tarafından çembere alınmıştı.

Tuğgeneral Tahsin Yazıcı, emrindeki subaylara baktı. Kaçacak yol yoktu, teslimiyet ise Türk askeri için bir seçenek değildi. Vavon bölgesinde, gece yarısından sonra karanlığın içinden garip sesler yükselmeye başladı. Çinliler; davullar, zurnalar ve hayvan seslerine benzer ulumalarla psikolojik bir savaş başlatmıştı. Amaçları korku salmaktı. Ancak Mehmetçik, siperlerinde Kur’an-ı Kerim sayfalarını öpüp alınlarına koyarak sadece tek bir şeyi bekliyordu: Süngü emrini.

Çinliler dalgalar halinde saldırıyordu. Bir grup ölüyor, arkasından binlercesi daha geliyordu. Türk subayları sakinliklerini korudu: “Mermiyi israf etmeyin, iyice yaklaşmalarını bekleyin!” Çinliler 30 metreye kadar sokulduğunda, Garan tüfekleri ve makineli tüfekler konuşmaya başladı. Karanlık, namlu ağızlarından çıkan ateşlerle aydınlandı. Mermi bittiğinde ise Türk askeri tüfeğin ucundaki süngüye sarıldı. Kunuri Boğazı, o gece insanüstü bir direnişe sahne oldu.

3. Bölüm: Çemberin Yarılması ve “İmha” Yalanı

Dünyanın “yok oldular” dediği o saatlerde, Tahsin Yazıcı ve askerleri Kunuri Boğazı’nda bir mucize gerçekleştiriyordu. Telsizler susmuştu ama süngüler konuşuyordu. Türk askeri, ses çıkarmamak için postallarını çıkarıp boyunlarına asmış, karda hayaletler gibi yürüyerek Çin gözcülerini tek tek etkisiz hale getirmişti.

30 Kasım sabahı saat 03:00’te, Türk Tugayı Kunuri’den çıkıp BM hatlarına ulaştığında karşılarındaki Amerikalı askerlerin ağzı açık kaldı. Karşılarında perişan bir ordu değil, mermisi bitmiş olsa da başı dik, yaralı arkadaşlarını sırtında taşıyan ve “Yeni görevimiz nedir?” diye soran bir dev görüsü vardı.

İngiliz General Martin, bu zaferi şu sözlerle anlatacaktı: “Türkler, 10 katı düşmana karşı aslanlar gibi savaştı. Biz geri çekilirken onlar durdu. Mermisi kalmayan Türk askeri yumruklarıyla savaştı.” Bu kahramanlık, BM ordusunun tamamen imha edilmesini engellemişti.

4. Bölüm: Kunuri’nin İntikamı: Kumyang-ni Muharebesi

Kunuri’nin üzerinden iki ay geçmişti. Türk askerleri dinlenmiş, kayıplarını tamamlamıştı. Ancak her askerin kalbinde, Kunuri’de karların üzerinde bıraktıkları 218 şehit kardeşinin acısı vardı. 25 Ocak 1951’de beklenen emir geldi: Kumyang-ni bölgesindeki Çin savunma mevzileri alınacaktı.

Tahsin Yazıcı birliğini topladı: “Kunuri’de şehit olan kardeşlerimizin hesabını sorma vakti geldi. Bu sadece bir savaş değil, bu bir ant!” dedi. Karşılarında 150. Çin Tümeni’ne bağlı binlerce asker, betonlaşmış siperlerde bekliyordu.

Türk askeri iki koldan saldırıya geçti. Albay Celal Dora ve Binbaşı Zeki Aydemir birliklerinin en önündeydi. 151 rakımlı tepede tarihin son büyük süngü savaşı yaşandı. Mehmetçik, Çin siperlerine “Allah Allah!” nidalarıyla dalarken, Amerikalı gözlemciler dürbünlerinden izledikleri bu sahneyi “inanılmaz” olarak rapor ediyordu. Kasabanın içinde ev ev, sokak sokak süren çatışmalarda Çinliler neye uğradıklarını şaşırdılar.

5. Bölüm: İnanılmaz Bilanço: 12’ye 1734

Muharebe bittiğinde ortaya çıkan rakamlar, savaş tarihine geçecek nitelikteydi. Türk birlikleri 12 şehit vermişti. Buna karşılık, muharebe meydanında tam 1734 Çinli asker ölü olarak ele geçirilmişti. BM Başkomutanı General Ridgway, rakamlara inanmadı; “Bir hata olmalı, tekrar sayın” emrini verdi. Amerikalı heyetler üç kez sayım yaptı ve rakamlar değişmedi.

Ölen bir Çinli askerin üzerinden çıkan bir defter ise herkesi ağlattı: Bu, Kunuri’de şehit düşen bir Türk çavuşunun not defteriydi. İntikam tam anlamıyla alınmıştı. Bu zafer, BM ordusunun moralini düzeltti ve Çinlilerin “yenilmez” olduğu efsanesini yıktı. Artık BM askerleri, Türkleri gördükleri her yerde elleriyle bir yaparak bağırıyordu: “Number One! (Bir Numara!)”

6. Bölüm: Esaretin Bile Eğemediği Başlar

Türk askerinin kahramanlığı sadece cephede değil, esir kamplarında da sürdü. Savaş boyunca 234 Türk askeri esir düştü. Çinliler, BM askerlerinin beynini yıkamak için “indoktrinasyon” programları uyguluyordu. Amerikalı esirlerin %38’i kamplarda hayatını kaybederken, Türk esirlerin tamamı, tek bir fire vermeden evine sağ salim döndü.

Çünkü onlar kampta da ordu disiplinini terk etmediler. En kıdemli asker komutayı aldı, yemeğini arkadaşıyla paylaştı, hastasına baktı. Çinli komutanlar, Türkleri komünist propagandaya inandırmak için aylarca uğraştı ama tek bir Mehmetçik bile teslim olmadı. Bir Amerikalı esir yıllar sonra şunları yazacaktı: “Biz esir olduğumuzu hissettik, ama Türkler kampın sahibi gibi davranıyorlardı. Onlara bakıp biz de umutlandık. Kendi aramızda ‘Türk gibi ol’ diyorduk.”

Sonuç: Kan Kardeşliğinin Ebedi Mührü

27 Temmuz 1953’te ateşkes imzalandığında, Türkiye 721 şehit vermişti. Busan’daki Birleşmiş Milletler Mezarlığı’nda bugün 462 Türk askeri yan yana yatmaktadır. Ancak onlar sadece birer mezar taşı değildir. Türk askerleri, Kore’de savaşın ortasında yetim kalan çocuklar için okul (Ankara Okulu) inşa eden tek birlik olarak gönüllerde taht kurdu.

Dünya radyoları “yok oldular” demişti, ama onlar süngüleriyle yeni bir tarih yazdılar. Bugün bir Güney Koreli, bir Türkü gördüğünde ona “Kan Kardeşim” diyorsa; bu, Kunuri’nin soğuğunda, Kumyang-ni’nin siperlerinde dökülen o asil kanın eseridir. Türk askeri, teslim olmamanın ve onurun dünyadaki adı olduğunu Kore dağlarına kanıyla kazımıştır.

Son

Vatanın her bir köşesinde ve dünyanın dört bir yanında şehit düşen kahramanlarımızın ruhu şad olsun.