48 SAAT İÇİNDE TESLİM OL” Dedi! 😮 Fahreddin Paşa 72 GÜN DAHA DİRENDİ!

Medine’nin Son Muhafızı: Çöl Kaplanı Fahreddin Paşa

1. Bölüm: Mukaddes Şehirde Gergin Bir Sabah

28 Mayıs 1916 sabahı Medine-i Münevvere’de güneş, her zamankinden daha ağır ve yakıcı bir havaya doğuyordu. Hz. Muhammed’in (S.A.V) şehri, tarihin en büyük fırtınalarından birinin eşiğindeydi. Hicaz Demiryolu’nda ilerleyen bir trenin penceresinden dışarıyı seyreden Miralay Fahreddin, 40 yaşlarının başında, sert bakışlı ve disiplini her hareketine yansımış bir askerdi. Balkan Savaşları’nda Çatalca’yı savunmuş, Edirne’nin geri alınmasında kilit rol oynamış bu deneyimli komutan, şimdi hayatının en zorlu sınavına doğru ilerliyordu.

Görevi netti: Medine’yi savunmak. Ancak düşman sadece dışarıdan değil, içeriden de geliyordu. Mekke Şerifi Hüseyin, İngiliz altınları ve vaatleriyle Osmanlı’ya isyan hazırlığı içindeydi. Lawrence gibi casuslar çöllerde aşiretleri kışkırtırken, Fahreddin Paşa şehre girer girmez savunma mevzilerini teftiş etmeye başladı. 4. Ordu Komutanı Cemal Paşa’ya gönderdiği raporda tek bir cümle öne çıkıyordu: “Şerif Hüseyin her an isyan edebilir; takviye acildir.”

2. Bölüm: Çölün Ortasında Bir Kale

3 Haziran 1916’da korkulan oldu. Şerif Hüseyin’in oğulları Hicaz Demiryolu hattını tahrip ederek Medine’nin dış dünyayla bağlantısını kestiler. Telgraf telleri koparılmış, Medine çölün ortasında yalnız bir adaya dönüşmüştü. 50.000 kişilik isyancı ordusuna karşı, Fahreddin Paşa’nın emrinde sadece 15.000 Mehmetçik vardı. Üçe bir olan bu dezavantaja rağmen Paşa, şehri sokak sokak tahkim etti.

İngilizlerin meşhur casusu T.E. Lawrence, bedevi kıyafetleri içinde rayları havaya uçururken, Osmanlı lojistiğini felç etmeye çalışıyordu. Fahreddin Paşa ise her sabah askerinin arasında, siperlerde dolaşıyor, onlara moral veriyordu. 27 Haziran’da başlattığı karşı taarruzla isyancıları püskürtmeyi başardı. Ancak Mekke, Cidde ve Taif birer birer düşerken, Medine 100 kilometrelik bir emniyet şeridiyle adeta bir çelik kaleye dönüşmüştü.

3. Bölüm: Mukaddes Emanetlerin Büyük Yolculuğu

İstanbul’dan beklenen takviyeler bir türlü gelmiyordu. Kanal Harekatı ve Filistin Cephesi imparatorluğun tüm gücünü emiyordu. Fahreddin Paşa, Medine’nin düşme ihtimaline karşı tarihe geçecek bir karar verdi: “Kutsal Emanetleri İstanbul’a göndereceğiz!”

Hz. Peygamber’in hırkası, sancağı, mektupları ve paha biçilemez yadigarları, 400 yıldır Ravza-i Mutahhara’da korunuyordu. Paşa, bu emanetlerin İngilizlerin veya yağmacıların eline geçmesine asla izin veremezdi. 30 parçadan oluşan hazine, titizlikle sandıklara yerleştirildi. Kendi savunma gücünden büyük bir fedakarlık yaparak 2.000 seçme askeri bu treni korumakla görevlendirdi. Tren, Lawrence’ın dinamitlerinden ve bedevi pusularından sıyrılarak sağ salim İstanbul’a ulaştı. Bugün Topkapı Sarayı’nda sergilenen o kutsal parçalar, Fahreddin Paşa’nın bu öngörüsü sayesinde kurtarılmıştı.

4. Bölüm: Çekirge İle Hayatta Kalmak

1917 yılı biterken Medine’de açlık ve hastalık dayanılmaz bir boyuta ulaştı. Yiyecek stokları tükenmiş, asker ve halk dizanteri, tifüs ve kolera ile pençeleşiyordu. Bir parça ekmek, bir altın değerine çıkmıştı. Tam bu ümitsizlik anında gökyüzünü milyarlarca çekirge kapladı. Bir felaket gibi görünen bu olay, Fahreddin Paşa’nın zekasıyla bir kurtuluşa dönüştü.

Paşa, çekirgenin “Peygamber sünneti” olduğunu hatırlatan bir bildiri yayımladı. Askerlerine çekirgeyi nasıl temizleyip pişireceklerini bizzat gösterdi. “Hurma ve çekirge ile daha aylarca direniriz!” diyerek ordusunun moralini yüksek tuttu. Kendi rasyonunu dahi yaralı askerlerle paylaşıyor, Medine halkına gizlice depolardan yiyecek ulaştırıyordu. İstanbul’dan gelen “Tahliye et” emirlerine ise tek bir cevap veriyordu: “Medine kalesinden Türk bayrağını ben kendi elimle indiremem!”

5. Bölüm: Teslim Olmayan Son Komutan

30 Ekim 1918… Mondros Mütarekesi imzalandı. Osmanlı Devleti savaştan çekilmiş, imparatorluk mağlup olmuştu. Mütarekenin 16. maddesi açıkça Medine garnizonunun teslim olmasını emrediyordu. İstanbul Hükümeti’nden gelen telgrafları Fahreddin Paşa cevapsız bıraktı. Mütarekeyi tebliğ etmeye gelen subayları hapse attırdı.

Savaş resmen bitmiş, tüm cephelerde silahlar susmuştu; ancak Medine’de Türk bayrağı hala dalgalanıyordu. İngilizler şaşkınlık içindeydi. Padişahın bizzat gönderdiği “Teslim ol” iradesine karşı Paşa: “Padişahım esaret altındadır, bu emir kendi iradesi değildir!” diyerek direnişi sürdürdü. O artık sadece bir asker değil, Hz. Peygamber’in mezarı başında nöbet tutan bir dervişti.

6. Bölüm: Gözyaşlarıyla Vedalaşma

10 Ocak 1919… Medine 2 yıl 7 aydır kuşatma altındaydı. Mütarekeden sonra geçen 72 gün boyunca Fahreddin Paşa direnmeye devam etmişti. Ancak artık fiziksel güç tükenmişti. Kendi subaylarının baskısı ve sağlık durumunun ağırlaşması üzerine, Paşa bir şartla teslimi kabul etti: Ravza-i Mutahhara’dan ayrılmayacaktı.

Kabrin yanındaki bir medreseye çekildi ve kılıcını bırakmayı reddetti. Sonunda, silah arkadaşları tarafından incitilmeden, gözyaşları içinde oradan alınarak Haşimi karargahına götürüldü. İngilizler ona duydukları büyük saygıdan dolayı “Çöl Kaplanı” (Desert Tiger) lakabını taktılar. Medine’den ayrılırken şehre giren Şerif Abdullah bile askerlerin disiplini karşısında saygı duruşunda bulundu.

7. Bölüm: Sürgünden Milli Mücadele’ye

Fahreddin Paşa önce Mısır’a, ardından Malta’ya sürgüne gönderildi. İngilizlerin tüm baskılarına rağmen taviz vermedi. İşgal altındaki İstanbul’da kurulan mahkemelerce ölüme mahkum edildi. Ancak Ankara Hükümeti’nin diplomatik çabalarıyla 1921’de esaretten kurtuldu. Yurda döner dönmez Mustafa Kemal Paşa’nın emrine girdi ve Milli Mücadele’ye katıldı. Kabil Büyükelçiliği yaparak Afganistan ile dostluk köprülerini kurdu.

22 Kasım 1948’de bir tren yolculuğu sırasında kalp krizi geçirerek hayata gözlerini yumdu. O, imkansızın içinde inancı ve kararlılığıyla bir destan yazmıştı. Medine’nin her taşında, bugün hala “Çöl Kaplanı”nın ve açlığa rağmen sancağını bırakmayan Mehmetçiğin izi vardır.

– SON –