Amerikan Poligonunda Kimse Hedefi Vuramadı — Ta Ki Bir Bordo Bereli Tüfeği Eline Alana Kadar

DAĞLARIN HAYALETİ: RÜZGARIN FISILTISI

1. Bölüm: Poligonun Sessizliği

Amerika’daki askeri atış poligonunda sabah güneşi, tozlu vadinin üzerinden ağır ağır yükseliyordu. Arizona’nın yakıcı sıcağı daha şimdiden kendini hissettirmeye başlamıştı. 1800 metredeki çelik hedef, saatlerdir vurulamamıştı. Genç Amerikalı nişancılar, ellerindeki on binlerce dolarlık son teknoloji tüfeklerle, balistik bilgisayarlarla ve lazer mesafe ölçerlerle denemeye devam ediyordu. Ancak her atış, hedefin ya bir karış üzerinden geçiyor ya da toz kalkmasına neden olan bir sapmayla sonuçlanıyordu.

Tam o anda, poligonun girişinde yaşlı bir adam belirdi. Adı Ahmet Yıldız’dı. 84 yaşındaydı, üzerinde solmuş bir kot pantolon ve yıpranmış bir iş gömleği vardı. Kimse farkında değildi ama o, Türk Özel Kuvvetleri’nden emekli bir Bordo Bereliydi. Yıllarını Cudi’de, Gabar’da, sınır ötesinin en sarp kayalıklarında geçirmişti. Rüzgarı okumayı makinelerden çok daha iyi öğrenmişti.

Amerikalı Başçavuş Mike Anderson, terini silerek ateş hattının gerisinde sessizce duran yaşlı adama baktı. Anderson, modern savaşçının tam tanımıydı: Güçlü, kendinden emin ve en iyi teçhizatla donatılmış. “Burası nereye geldiğini biliyor musun dede?” dedi sert bir sesle. “Burası aktif atış poligonu. Sivil varlığı kesinlikle yasak.”

Ahmet Yıldız cevap vermedi. Bakışları poligonun farklı noktalarındaki küçük bayraklara odaklanmıştı. O bayraklar, genç askerlerin göremediği bir kaos senfonisi anlatıyordu. “Rüzgar bugün çok karışık,” dedi Ahmet. Sesi alçak ama sarsılmazdı. “Sadece bir rüzgar yok. Üç farklı rüzgar var.”

2. Bölüm: Teknoloji vs. Tecrübe

Anderson küçümseyici bir kahkaha attı. “Dinle amca. Bu iş parmakla rüzgar ölçmek kadar basit değil. Biz burada mermi dönüşü (Coriolis etkisi), atmosfer basıncı ve sıcaklık değişimleriyle uğraşıyoruz. Bilimle uğraşıyoruz.”

Ahmet hafifçe omuz silkti. “Bileğindeki o cihaz, 1000 metre ötedeki kayalıklardan yükselen termal akımı göremez. Soldaki vadiden gelen aşağı akımı hissedemez. Hedef tarafındaki bayrak seni yanıltıyor. Soldan sağa rüzgar gösteriyor ama vadi, hedefin önünde ters yönde bir akım oluşturuyor. Mermin üç farklı hava katmanından geçmek zorunda.”

Onbaşı Davis, dürbününü indirip yaşlı adama baktı. Sabahtan beri izlediği serap dalgaları, tam da yaşlı adamın dediği gibi farklı mesafelerde farklı yönlere hareket ediyordu. Anderson’ın öfkesi ise mesleki gururuyla birleşmişti. “Sanırım sen daha iyisini yapabilirsin, öyle mi?” diye meydan okudu. “O elindeki nedir? Dedenin sincap tüfeği mi?”

Ahmet, elindeki bez sargıyı yavaşça açtı. Karşılarına çıkan şey karbon fiber ya da titanyum değildi. Ahşap ve çelikten yapılmış, üzerinde sayısız çentik olan eski bir SVD Dragunov’du. Ceviz dipçik yılların izlerini taşıyordu. Anderson için bu bir “antika”ydı, Ahmet içinse vücudunun bir uzantısı.

3. Bölüm: Dağların Hafızası

Anderson’ın parmağı tüfeğin dipçiğindeki derin bir oyuğa dokunduğunda, poligonun sıcağı Ahmet’in zihninde eridi. Bir an için 1970’lerin sisli Doğu Anadolu dağlarına döndü. 19 yaşındaydı. Çamur ve yağmur kokusu ciğerlerini dolduruyordu. O oyuk, bir operasyon sırasında yanına düşen şarapnelin hatırasıydı. O gün, o tüfekle 12 arkadaşını ateş çemberinden çıkarmıştı.

Siren sesleri Ahmet’i gerçeğe döndürdü. Üç siyah askeri araç toz bulutu içinde poligona daldı. Kapılar açıldı ve içeri Albay Carter ile bir Tuğgeneral girdi. Poligon bir anda buz kesti. Tüm askerler hazır ola geçti.

Anderson şaşkınlıkla, “Komutanım, bu adam izinsiz girdi…” diye kekeledi. Ancak Tuğgeneral James, Anderson’ı duymuyormuş gibi doğrudan Ahmet Yıldız’ın önünde durdu ve hayatının en keskin selamını verdi. “Sayın Yıldız,” dedi General büyük bir saygıyla. “Sizi burada görmek bir onurdur.”

Poligondaki herkes nefesini tuttu. General, askerlerine döndü: “Bu adamın kim olduğunu biliyor musunuz? Bu Ahmet Yıldız. Dağların Hayaleti. O, haritalarda bile olmayan yerlerden askerlerini sağ çıkaran bir efsanedir. Onun bu toprakta benden daha fazla yetkisi var.”

4. Bölüm: Tek Atış, Tek Karar

General James, Ahmet’e döndü: “Bay Yıldız, askerlerimize bu işin asıl nasıl yapıldığını gösterme onurunu bize verir misiniz?”

Ahmet sessizce başını salladı. Ateş hattına yattı. Modern nişancıların yattığı o konforlu minderlere değil, doğrudan toprağın üzerine uzandı. Eski Dragunov’un arkasına geçti. “Bilgisayarlarınız veri arıyor,” dedi nişan alırken. “Ama asıl bakmanız gereken işaretlerdir.”

Gözünü dürbüne yasladı. Parmağı tetiğin üzerinde değil, tetik korkuluğunun yanındaydı. Doğru anı bekliyordu. Rüzgarın fısıltısını dinliyordu. Vadiden gelen o ters akımın saniyeler süren durgunluk anını yakaladı.

Güm!

Eski Dragunov’un sesi, modern tüfeklerin mekanik sesinden farklıydı; daha tok, daha anlamlı bir patlamaydı. Birkaç saniye sonra, 1800 metre öteden net bir çın sesi yankılandı. Bakır kaplı mermi, çelik hedefin tam merkezine çarpmıştı. Genç askerlerden bir alkış koptu. Anderson olduğu yerde dona kalmıştı.

5. Bölüm: Yıldız Doktrini

O günden sonra “Whiskey Jack” poligonunda hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Başçavuş Anderson da dahil olmak üzere tüm nişancı ekibi, her sabah tozlu zemine bağdaş kurup oturmaya başladı. Artık ellerinde cihazlar yoktu. Dairenin ortasında oturan Ahmet Yıldız’ı dinliyorlardı.

Ahmet onlara bir ot parçasının titremesinden rüzgarın hızını, kuşların uçuşundan havanın basıncını okumayı öğretti. Eğitim merkezinin resmi doktrinlerine yeni bir madde eklendi: “Yıldız Rüzgar Doktrini.”

Bir ay sonra Ahmet, kasabadaki bir hırdavatçıdayken Anderson yanına geldi. Artık o kibirli tavrından eser yoktu. “Bay Yıldız, size teşekkür etmek istiyorum. Bana havayı okumayı öğrettiniz,” dedi.

Ahmet gülümsedi ve elini Anderson’ın omzuna koydu. “İyi bir askersin evlat. Sadece kitabı okuyordun ama hayatı okumayı unutmuştun. En güçlü silah elindeki değil, kafandaki bilgidir ve kalbindeki sabırdır.”

Ahmet dükkandan çıkıp uzaklaşırken, arkasında sadece bir nişancı ekibi değil, rüzgarın dilini öğrenmiş gerçek savaşçılar bırakmıştı. Çünkü Bordo Bereliler için savaş sadece mermi atmak değil, doğayla bütünleşmek ve imkansızı sıradan kılmaktı.