Bebeğin banyosunda tuhaf bir şey fark eden bakıcı… Milyonerin oğlunu kurtardı!

Sevginin Ellerinde Doğan Umut

Sevgi Kaya, Etiler’deki görkemli villanın sabah ışığında, küçük Arda’yı banyoya hazırlarken elleri titriyordu. 28 yaşındaki eski hemşire, Trabzon’dan İstanbul’a umutla gelmiş, bir zamanlar kendi bebeğini kaybetmiş bir kadındı. Bu kayıp, ona her bebeğe karşı sonsuz bir hassasiyet kazandırmıştı. O sabah, Arda’nın sol kolunda yeni çıkmış kırmızımsı bir leke gördü. Kendi acılı geçmişinden gelen içgüdüyle, bu lekenin sıradan bir döküntü olmadığını hemen anlamıştı.

Villa sessizdi. Rıza Bey, Polat Tek’in CEO’su, işteydi. Son zamanlarda eski eşi Pınar’ın tekrar hayatlarına girmeye çalışması, evde gergin bir hava yaratmıştı. Sevgi, Arda’nın banyosunu yaparken, Pınar’ın dün akşamki tuhaf davranışlarını düşündü. Kadın sık sık banyo odasına gidip gelmiş, bir şişeyi çantasına aceleyle koymuştu. Sorduğunda “parfüm” demişti ama Sevgi’nin içi rahat değildi.

Bebeğin banyosundan sonra Sevgi, Arda’nın tenindeki lekenin Pınar Hanım’ın ziyaretinden sonra çıktığını fark etti. Bu bir tesadüf olamazdı. Kendi bebeği Yusuf’un ölümünden sonra, doktorların “açıklanamayan reaksiyon” dediği o günü hatırladı. O zaman da benzer lekeler olmuştu, kimse onu ciddiye almamıştı. Şimdi aynı korku Arda için yeniden canlanıyordu.

Sevgi, her şeyi kaydetmeye karar verdi. Pınar’ın ziyaret saatleri, bebeğin cildindeki değişiklikler, banyoda bulduğu garip kokular… Artık şüphelerini bir kenara bırakamazdı. Öğleden sonra Arda uyurken, banyoda detaylı bir arama yaptı. Temizlik malzemelerinin arkasında küçük bir şişe buldu: etiketsiz, renksiz, “özel karışım” yazılı. Kokusunda keskin bir kimyasal vardı. Google’da araştırdı, buldukları onu dehşete düşürdü: bebek cildiyle temas eden bazı kimyasallar ciddi reaksiyonlara, hatta ölüme neden olabiliyordu.

Ayten, temizlik görevlisi, Pınar’ın her gelişinde banyoya sık gittiğini doğruladı. Ayrıca bir keresinde çantasında tanımadığı bir şişe görmüştü. Sevgi, Arda için artık risk alamazdı. Şişeyi fotoğrafladı, poşete koydu ve kanıt olarak sakladı.

Ertesi sabah, Rıza Bey’e konuşmaya karar verdi. Arda’nın kolundaki lekeyi ve bulduğu şişeyi gösterdi. Rıza önce şüpheliydi, “Bebekler döküntü yapar,” dedi. Ama Sevgi, kendi acı dolu geçmişini anlattı, gözyaşlarıyla: “Kendi oğlumu kaybettim, kimse dinlemedi. Şimdi aynı işaretleri Arda’da görüyorum, sessiz kalamam.” Rıza, laboratuvara analiz için şişeyi göndermeye karar verdi ve Pınar’ın ziyaretlerini durdurdu.

Fakat o gün Pınar yine eve geldi. Sevgi, Arda’yı hiç yalnız bırakmadı. Pınar, “Biraz banyo yapsa iyi olur,” diyerek ısrar etti. Tam o sırada Rıza’dan mesaj geldi: “Laboratuvar sonucu acil, şişedeki madde güçlü kimyasal temizleyici!” Sevgi’nin şüpheleri doğrulanmıştı.

Pınar’ın yüzü değişti, gülümsemesi kayboldu. “Bu evde söz sahibiyim,” dedi, ama Sevgi kararlıydı: “Benim görevim Arda’yı korumak.” Rıza, laboratuvar raporunu gösterdi ve Pınar’ı sorguya çekti. Pınar önce inkâr etti, sonra çaresizce itiraf etti: “Evet, ben koydum o şişeyi. Sadece biraz hasta yapmak istedim. Ölecek değildi. Sen bana daha çok ihtiyaç duyacaktın.”

Rıza, polisi aradı. Sevgi, Arda’yı kucağına aldı, “Kimse sana bir daha zarar vermeyecek,” diye fısıldadı. Polisler geldi, Pınar’ın arabasında daha fazla kimyasal madde bulundu. Her şey kayıtlara geçti, Pınar suçunu itiraf etti ve tutuklandı.

Arda hastaneye götürüldü, doktorlar kimyasalın vücudundan temizleneceğini ve kalıcı hasar olmadığını söyledi. Rıza, Sevgi’ye minnettar kaldı. “Sen gerçek bir anne gibi davrandın,” dedi. Sevgi, Arda’nın hayatını kurtarmakla kalmamış, aynı zamanda yeni bir aile bulmuştu.

Aylar sonra, villa artık huzurluydu. Sevgi, Arda’ya banyo yaptırırken korku yoktu, sadece mutluluk vardı. Rıza, Sevgi’ye resmi olarak aileye katılmasını teklif etti. “Seni evlatlık olarak ailemize almak istiyorum. Arda için ikinci bir anne, benim için bir kız kardeş.” Sevgi gözyaşları içinde kabul etti.

Pınar, çocuk istismarı ve kasıtlı yaralama suçundan hapse girdi. Sevgi, geçmişte kaybettiklerinden dolayı acı çekse de, artık yeni bir aile ve yeni bir kimlik bulmuştu. Arda, onun yanında huzurla uyuyordu. Rıza, “Teşekkürler, Arda’yı kurtardığın için, ailemizi koruduğun için,” dedi.

Sevgi, pencerenin önünde İstanbul’un ışıklarını izlerken günlüğüne yazdı:
“Bazen kayıplarımız bizi asıl bulacağımız yere götürür. Yusuf’u kaybettim ama Arda’yı buldum. Eski hayatımı kaybettim ama yeni bir aile kazandım.”

O gece, Sevgi huzur içinde uyudu. Artık sadece bir bakıcı değil, gerçek bir anne, bir aile üyesi, bir koruyucuydu. Ve bazen en karanlık gecelerin ardından, en güzel sabahlar doğuyordu.

SON