O, fakir bir dağ adamıyla evlendi ama adam onu ​​gizli malikanesine götürdü

Kış Vadisi’nin Gelini

Colorado eteklerinde sabah sisinin her şeyi yuttuğu bir günde, Rebecca Stone’un hayatı ikiye ayrıldı: öncesi ve sonrası. Öncesinde, yoksullukla pazarlık etmeyi öğrenmiş bir kız vardı; sonrasında ise aynı kız, insanların parayla ölçtüğü bir dünyaya girip kendini hiç kimseye ölçtürmemeyi seçti.

Aşağıdaki hikâye, “kurtarılmak” ile “ortak olmak” arasındaki farkı anlatır. Ve bazen en büyük sırların, en sade cümlelerle açıldığını…

1. Bölüm — Sis, Toprak ve Öksürük

Sabah sisi, Colorado’nun eteklerine bir örtü gibi çökmüştü. Sis burada yalnızca havayı değil, sesleri de boğardı; rüzgâr bile temkinli eser, çam ağaçları kımıldarken sanki “fazla konuşma” derdi. Bu sessizliğin içinde Rebecca Stone, kulübenin arkasındaki incecik bahçede eğilmiş, soğuk toprağın içinden yabani otları söküyordu.

Soluk kahverengi elbisesi boldu; sanki birine ait de ona ödünç verilmişti. Kızıl saçları basit bir örgüde toplanmış, yıpranmış bir kurdeleyle tutturulmuştu. Yirmi üç yaşındaydı ama gözlerinde gençliğin aceleciliği değil; hesap yapan, uykusuz, erken yaşlanmış bir bakış vardı. Derin yeşil gözleri, bahçedeki otlardan çok kulübenin içinden gelen seslere bakıyordu.

İçeride babasının öksürüğü…
Tahta duvarları sarsan, insana “bu ev ayakta duruyor ama içindeki adam duramıyor” dedirten o sert, kuru öksürük.

Babası yıllar boyu altın tozu peşinde koşmuştu. Dağların içinden zenginlik çıkaracağını sanmış, sonunda ciğerlerine yalnızca toz doldurmuştu. Altın, bazılarına servet verir; bazılarına ise ömür boyu kapanmayan bir borç defteri.

Kulübenin içindeki teneke kutuda Denver’dan gelen mektuplar duruyordu. Rebecca o mektupları ezbere bilirdi. Tarihleri, tehditleri, faiz oranlarını… Mektupların dili, tüfekten bile soğuktu. “Ödeme yapılmazsa…” diye başlayan cümlelerin sonu hep aynı yere varırdı: hak talebi, kulübe, katır, arazi… ve nihayetinde çocukların geleceği.

O sırada küçük kardeşleri, kayalıklarda çıplak ayak koşuyor, gülüyorlardı. Rebecca onların kahkahasını duyduğunda hem içi ısınır, hem de kalbi sıkışırdı. Çünkü çocukların kahkahası, yoksulluğu bir süreliğine susturur… ama borç defterini kapatmaz.

2. Bölüm — Babasının Söylediği Şey

O gece rüzgâr panjurları itti. Kulübenin içindeki alev, taş şöminesi olmayan bir evde her zamanki gibi açgözlüydü; odunu yutar, azıcık sıcak verir, sonra yeniden daha fazlasını isterdi.

Rebecca, yırtık bir gömleği onarıyordu. İğne eline batmasın diye dikkatliydı; çünkü elindeki küçük yaralar bile, onların dünyasında “iş görememek” demekti.

Babası ateşe bakıyordu.

Uzun bir sessizlikten sonra, sanki kelimeler boğazına ağır taşlar gibi dizilmiş de ancak şimdi düşebiliyormuş gibi konuştu:

“Artık madene inemeyeceğim, Becky.”

Nefesi kısalmıştı. Sesindeki utanç, öksürüğünden bile ağırdı. Sonra, Rebecca’nın beklediği ama duymak istemediği cümle geldi:

“Banka beklemeyecek. Kışı çıkarabilmemiz için… güçlü, istikrarlı bir adamla evlenmen gerek.”

Rebecca, ellerinin titrediğini görmesin diye dikişe devam etti. O an, kendini borç yüzünden takas edilecek bir eşya gibi hissetti. Bir çuval un, bir yığın odun, bir avuç güvence… karşılığında.

Aşk istemek lüks olabilirdi. Ama Rebecca en azından seçim hakkı istiyordu.

Yine de tartışamadı. Babasının gözlerinde korku vardı. İnsan, babasını ilk kez “kurtarılmayı bekleyen biri” gibi gördüğünde, kızgınlığı bile boğazında düğümlenir.

O gece herkes uyuduktan sonra Rebecca, mumun dibinde tek başına masaya oturdu. Ödünç alınmış bir kitabı açtı: uzak şehirler, demir yolları, yeni dünyalar… Kelimeler kulübeyi bir süreliğine genişletti. “Ben sadece bir borcun sonunda duran kız değilim,” diye düşündü. “Olmamalıyım.”

Sonra kapı vuruldu.

Çekingen bir vuruş değildi.
İçeri girmeyi bilen bir adamın vuruşuydu.

3. Bölüm — Verandadaki Yabancı

Babası eski tüfeği aldı. Rebecca, tüfeğin metalinin karanlıkta nasıl parladığını gördü. Kapı açıldı.

Verandada duran adamın sakalında buzlanma vardı. Omuzlarında ay ışığı. Uzun boylu ve geniş omuzluydu. Yıpranmış deri bir palto, kanvas pantolon… Üzerindeki her şey “dağ” kokuyordu: rüzgâr, duman, ter, çam reçinesi.

Ama gözleri…
Sakin mavi gözleri, tüfeğin ötesine bakıyordu. Korkmuyordu. Kaba da değildi. Sanki bu evde, bu yoksulluğun içinde bir insan görmeye gelmişti.

Babası geri çekilip şapkasını çıkardığında adam içeri girdi.

“Adım Caleb Walker,” dedi. “Dağlarda, yüksekte toprağım var. Sıkıntınız kulağıma geldi.”

Sade konuşuyordu. Ne süslü vaatler, ne tatlı yalanlar.

“Altın açısından zengin değilim,” dedi. “Ama düzenli bir işim, güçlü ellerim ve kendime ait bir yerim var.”

Rebecca bu cümleyi zihnine kazıdı. Çünkü bazı erkekler “altın” derdi; Caleb “iş” dedi. Bazıları “şans” derdi; o “el” dedi.

Sonra teklifini koydu:

“Rebecca, karım olmayı seçersen… Denver’daki en kötü borçlarınızı ödeyeceğim. Ailenize kış boyunca yetecek yiyecek ve odun göndereceğim.”

Kulübe sessizleşti. Kardeşleri merdivenden gözlerini kocaman açmış bakıyordu. Babası öksürükten ikiye katlandı; masaya yaslandı.

Rebecca’nın içindeki ilk his öfke değildi. Şaşkınlıktı. Böyle bir teklif, bu vadide “iyilik” gibi durmazdı. Ya bir tuzaktı… ya da insanın hiç bilmediği bir hesap.

Babası, “Gerçekte ne istiyorsun?” diye sordu.

Caleb’in cevabı netti:

“Bir oyuncak bebek istemiyorum. Bir ortak istiyorum.”

Rebecca’nın adını söyledi, sanki onu çoktan tanıyormuş gibi:

“Seni kasabada çuvalları taşırken gördüm. Adil fiyat için tartışırken gördüm. Her şey aleyhineyken aileni bir arada tutarken gördüm. Bu vadi, senin gücünü hak etmiyor… ama ben edebilirim.”

Sonra ekledi:

“Zorla götürmeyeceğim. Seçim yalnızca sana ait.”

Şapkasını taktı. Karanlığa adım attı.

Ve Rebecca, o gece ilk kez bir adamın teklifinde saygı duydu—korku kadar güçlü bir saygı.

4. Bölüm — Pineridge’in Fısıltıları

Sonraki günler Pineridge’te dedikodu, rüzgârdan hızlı esti.

Kilise çıkışında kadınlar fısıldaştı:

“Dağ adamı neden böyle bir kızı ister?”
“Yükseklerden kimse, boşuna inmez.”
“Bir şey saklıyordur.”

Ticaret merkezinde erkekler Caleb’i sert gözlerle izledi. Bazıları “kahraman” gibi görmeye çalıştı, bazıları “hırsız” gibi. İnsanlar, anlamadıkları şeyi ya kutsar ya da taşlar.

Rebecca bunların hepsini duydu. Çiçek ve tuz alırken, her parayı iki kez sayarken… ve babasının nefesinin her gün daha zor çıktığını fark ederken.

Alacaklılar Denver’dan geldiğinde, fısıltılar gerçeğe dönüştü.

Temiz atlar. Düzgün paltolar. Soğuk bir ton.

Babasına borcun miktarını söylediler. Ödeme yapılmazsa hak talebini, kulübeyi, katırı alacaklarını… ve evin “yasal” olarak artık onlara ait olacağını.

Atlar uzaklaşınca avluya toz çöktü. Babası sandalyesine yığıldı. O artık “bir zamanlar güçlü olan adam”dı. Şimdi ise sadece “kalbi hâlâ güçlü olmak isteyen adam.”

O gece babası, Caleb’in teklifinin aileyi bir arada tutmanın tek yolu olabileceğini söyledi. Yardım gelmezse çocukların ayrılacağını, belki de fakirhaneye düşeceğini…

Rebecca, kendi omuzlarına bir ailenin ağırlığı binerken, içinden bir şey koptu. Yine de gözyaşını göstermedi.

Çatı katındaki çatlak aynada kendine baktı: yorgun bir genç kadın. Çenesi sıkı. Gözleri uykusuz.

“Hayat bana iyi davranacak,” diye bekleyecek bir kız değildi artık. Hayat iyi davranmıyorsa, Rebecca kendine iyi davranmayı öğrenmek zorundaydı.

5. Bölüm — Seçim

Şafak vakti zirveler soluk altına döndü. Verandaya çıktığında Caleb çoktan çuvallar ve kasalarla dolu küçük bir arabanın yanında duruyordu. İki güçlü at soğuk havaya buhar püskürtüyordu.

Kardeşleri kapının önünde birbirine sokulmuştu. Babası, kapı çerçevesine yaslanmış, omuzları eğik halde, Rebecca’ya bakıyordu. O bakışta hem utanç vardı hem “lütfen” vardı.

Rebecca’nın kalbi iki yöne çekildi:

Görev duygusu onu eşiğe çekiyordu.
İnce bir umut ışığı, bilinmeyene.

Merdivenlerden indi. Caleb’in önüne geldi. Adam gülümseyip parlak sözler söylemedi. Sadece gözlerini kaçırmadan bekledi.

Rebecca, “Gideceğim,” dedi. “Karın olarak.”

Caleb başını bir kez salladı; sanki bu cümlenin bedelini anlıyormuş gibi.

Elini uzattı. Avucu pürüzlüydü ama sıcaktı. Rebecca, o sıcaklıkta bir şey hissetti: bir sözün ağırlığı.

Arabaya oturdu. Tekerlekler gıcırdadı. Kulübe arkalarında küçüldü; gökyüzüne karşı karanlık bir siluet oldu.

Önlerinde dar bir patika, yüksek dağlara doğru tırmanıyordu.

Ve Rebecca, daha yola çıkarken “Ben satılmadım,” diye kendine fısıldadı. “Ben seçtim.”

6. Bölüm — Dağa Çıkan Yol, İçine İnen Şüphe

İki gün boyunca patika yükseldi. Hava inceldi. Rebecca, her nefeste ciğerlerinin sanki “burası bizim yerimiz değil” dediğini hissediyordu. Çam ağaçları yolu çevreliyor; bir tarafta kayalıklar duvar gibi yükseliyordu.

Caleb çok az konuştu.

Ama çok şey yaptı.

Atları dinlendirirken ateşi, sanki uykusunda bile yakabilecekmiş gibi kurdu. İpler, tokalar, adımlar… hepsi planlıydı. Dikkatsiz bir yanı yoktu. Rebecca’nın aklına kasabadaki bazı erkekler geldi: çok konuşur, az yaparlar. Caleb, bunun tam tersiydi.

O gece çam ağacına gerilmiş bir çadırda uyudular. Yıldızlar soğukça parlıyordu. Rebecca uyuyamadı. Ateşin kömüre dönüşmesini dinledi. Atların hareketlerini… rüzgârın ince sesini…

Şüphe onu sıktı.

Hayatını neredeyse hiç tanımadığı bir adama bağlıyordu. O adamın niyeti iyi olabilir, ama iyi niyet bazen bilek gücü kadar güvenli değildir.

Sonra babasının öksürüğünü düşündü. Kardeşlerinin kollarını. Borç mektuplarını. Ve kendine hatırlattı:

“Bu yolu ben seçtim. Onlar için.”

Ve tuhaf bir şekilde, o cümle Rebecca’nın içinde bir direk gibi dik durdu.

7. Bölüm — Geçit ve Açılan Dünya

Üçüncü sabah arazi değişti. Çamlar seyreldi; kayalar ve kavaklar belirdi. Beyaz gövdeleri yamaçta keskin çizgiler gibiydi. Araba engebede sarsıldı. Caleb sık sık indi; tekerleği düzeltti, virajlarda atların yanında yürüdü.

Rebecca onu izlerken bir ayrıntı yakaladı: Ceketi yıpranmıştı ama botları sağlam ve pahalı sayılabilecek kadar kaliteli görünüyordu. Atlara konuşma biçimi, “hayvan bakan” değil “hayvan yetiştiren” bir adamınkiydi.

Öğleden sonra iki taş duvar arasında dar bir geçide geldiler. Ötesindeki gökyüzü daha yumuşak bir maviyle parlıyordu.

Caleb arabayı durdurdu.

“Yolun en zorlu kısmı geride,” dedi. “Ama bir sonraki tepe… her şeyi değiştirecek.”

Sesinde, Rebecca’nın daha önce duymadığı bir gerginlik vardı. Sanki bir uçurumdan değil; bir itiraftan korkar gibiydi.

Atlara tıklattı. Geçidi geçtiler. Yol çamların etrafında kıvrıldı ve…

Dünya açıldı.

Altlarında geniş, gizli bir vadi uzanıyordu. Ortasından berrak bir nehir geçiyor, gün batımında parlıyordu. Çayırların bazı kısımları hâlâ koyu yeşildi.

Ama asıl şaşırtıcı olan, vadinin ortasında yükselen yapıydı:

Kalın kütükler ve taşlardan yapılmış büyük bir kulübe… hayır, kulübe değil; geniş verandaları olan, uzun pencereleri parlayan, bacasından duman yükselen bir konak.

Çitler düzgün. Ahırlar sıralı. Yol, kapıya kadar uzanıyor.

Rebecca, araba aşağı inerken koltuğa sıkı sıkı tutundu.

“Bu… kimin evi?” diye sordu.

Caleb’in cevabı sakin ama sertti:

“Vadinin adı Winter Ridge. Evin adı Winter House. Burası benim evim… ve artık senin de.”

Bu sözler, rüzgârdan daha sert vurdu Rebecca’ya. Çünkü Rebecca, az şey isteyen bir dağ adamıyla evlenmeye razı olmuştu.

Ama bu, “az” değildi.

Bu, bir sırdı.

8. Bölüm — Kış Evi’nde İtiraf

Kapıda temiz iş kıyafetli, parlak botlu bir adam belirdi. Caleb’i adıyla selamladı. “Sizi bekliyorduk,” dedi. “İçeride her şey hazır.”

O anda Caleb’in duruşu değişti.

Omuzları dikleşti. Çenesi kalktı. Üzerine sakin bir otorite indi. Yıpranmış palto aynı kaldı ama adamın içindeki “sahip” yüzeye çıktı.

İçeri girdiklerinde Rebecca’nın burnuna sedir, taze ekmek ve temiz sabun kokusu geldi. Büyük taş şömine gürül gürül yanıyordu. Halılar yumuşaktı. Masalar ağırdı. Porselenler pürüzsüzdü.

Rebecca hiçbir şeye dokunmaya cesaret edemedi. Ellerini fincana doladığında bile kırılacak sanıyordu.

Caleb karşısında durdu. Mavi gözlerinde ilk kez gerçek korku vardı. Kar fırtınasının korkusu değil; kaybedecek bir şeyin korkusu.

“Sana söylemediğim şeyler var,” dedi. “Kandırmak için değil… ama sen hayatını tamamen benim ellerime teslim etmeden önce, kim olduğumu bilmelisin.”

Derin bir nefes aldı:

“Benim adım Caleb Walker değil. Caleb Winters.”

Ve sonra her şeyi anlattı: Babasının kereste şirketi, bu vadinin mülkiyeti, değirmenler, ormanlar… Denver’da insanların onun parasına bakıp entrikalar çevirdiği günler… kızlarıyla evlendirmeye çalışanlar… onun kendini bir erkek değil, bir ödül gibi hissetmesi…

“Bu yüzden,” dedi, “servetimin ötesini görebilecek birini bulmak için… dağa çıktım. Kaba kıyafetlerle. İsimsiz.”

Rebecca’nın yanakları kızardı. Görev duygusuyla evlenmişti. Şimdi öğrendiği şey, görevinin sandığından daha ağır bir güçle bağlı olduğu gerçeğiydi.

“Onca kadın varken neden beni seçtin?” diye sordu Rebecca. Sesi sakin çıkmaya çalıştı ama içi çalkalanıyordu.

Caleb, “Seni izledim,” dedi. “Kardeşlerini koruyuşunu. Pazarlık edişini. Kimse yardım etmiyorken ayakta kalışını. Benim ihtiyacım olan… süslü bir hanım değil. Benim ihtiyacım olan, biri evimi parçalamaya çalıştığında yanımda duracak bir eş.”

Sonra ekledi:

“Eğer gidersen… yine de borçları ödeyeceğim. Ailenin toprağı sende kalacak. Çünkü söz verdim.”

Rebecca, ateşe döndü. Babasının öksürüğünü düşündü. Kardeşlerinin ince kollarını. Sonra Winter Ridge’in sessiz gücünü.

Ve kendi içindeki o inatçı sesi duydu:

“Ben zengin bir adama ihtiyaç duymuyorum,” dedi. “Ama dürüst bir adama ihtiyacım var.”

Caleb’in gözlerine baktı:

“Şimdi gerçeği biliyorum. Ve kalıyorum.”

9. Bölüm — Şehirden Gelen Kadın: Katherine Winters

Winter House’daki ilk günler, alışmanın yorucu sisinde geçti. Hizmetçiler Rebecca’ya nasıl davranacaklarını bilemiyordu: misafir mi, hanımefendi mi?

Rebecca ise onlara net davrandı: emir yağdırmadı, küçümsemedi. Ama sorular sordu. Maaşları, barınakları, okul ihtiyacını… Caleb onu dinledi. Not aldı. Usta başına talimat verdi.

Rebecca, “Belki de bu hayat kurulabilir,” diye düşünmeye başlamıştı.

Sonra bir öğleden sonra, vadiye koyu renkli atların çektiği, fazla temiz bir araba girdi.

Arabadan gri gözlü, saçları düzgün toplanmış, derin mavi seyahat pelerinli bir kadın indi: Katherine Winters.

Caleb, Rebecca’nın yanında sertleşti.

“Teyzem,” dedi.

Katherine, Rebecca’yı baştan aşağı süzdü. Kaba değildi ama merhametli hiç değildi. Bir eşyayı inceler gibi baktı.

Yanındaki iki adam, şehir takım elbiseleri giymişti. Botları temizdi, gözleri “kâr ve zarar” ile ölçerdi dünyayı.

Büyük salon, vadiye ait olmayan seslerle doldu: yönetim kurulu, yatırımcılar, ortaklıklar… Daha fazla orman açmak, daha fazla yol yapmak, doğudaki güçlü parayla birleşmek…

Katherine, “Caleb’in uygun bir imaj sergilemesi gerek,” dedi. “Denver salonlarına uygun bir eş… tanınmış bir aileden.”

Ve Rebecca’ya baktı:

“Çamurlu tırnakları olan bir dağ kızı değil.”

Rebecca’nın içi acıdı. Ama omuzları dik kaldı.

Caleb, “Bu benim karım,” dedi. “Ve benim seçimim.”

Katherine’nin gülümsemesi gözlerine yansımadı.

“Seçimlerin sonuçları vardır,” dedi. “Kurul, şirketin geleceğini taşrada yapılmış bir evlilik için riske atmaz.”

O gece Rebecca, çok lüks bir yatakta uyuyamadı. Vadi dışarıda huzurluydu ama evin içinde bir savaş kuruluyordu.

10. Bölüm — Denver Sınavı

Sabah Rebecca, yarı açık bir kapıdan sesler duydu. Katherine, Rebecca’yı “uygunsuz” ve “yük” diye tanımlıyordu. Yatırımcıların çekip gideceğini söylüyordu.

Caleb’in sesi sertleşti:

“Karımı sözleşmelerle takas etmeyeceğim.”

Katherine’nin cevabı acımasızdı:

“Duygular erkekleri zayıflatır. Zayıflık imparatorlukları yıkar.”

Rebecca kapıdan geri çekilebilirdi. Ama içindeki bir şey saklanmayı reddetti. Kapının önüne çıktı.

“Eğer beni tartacaksanız,” dedi, “tartıya çıkma hakkım var.”

Katherine kaşını kaldırdı.

“Bu iş,” dedi. “Caleb’i önemsiyorsan kenara çekil, şirketi kurtarsın.”

Rebecca, Katherine’nin gözlerine bakarak konuştu:

“Caleb’in ihtiyacı olan mükemmel bir ev hanımı değil. Onlar evini parçalamaya çalışırken yanında duracak biri.”

Katherine’nin gözleri soğudu.

“Bunu test ederiz,” dedi. “Denver’daki valinin resepsiyonu bir hafta sonra. O odaya gir, başını dik tut. Eğer yargıların altında ezilmezsen… belki seni dinlerim.”

Bu bir teklif değildi. Bu bir kırma girişimiydi.

Caleb, Rebecca’ya bunu yapmak zorunda olmadığını söyledi. Rebecca ise pencereden dağlara bakarak şu cümleyi kurdu:

“Savaş bana geldi. Kaçmak beni kurtarmaz.”

11. Bölüm — Işığın İçindeki Mahkeme

Denver, Rebecca’ya başka bir ülke gibi geldi. Tuğla binalar, gaz lambaları, parfüm kokusu, cilalı ahşap… Kadınların ipekleri, erkeklerin ciddi fısıltıları…

Balo salonunun kapısında durduklarında müzik aralıktan sızıyordu. İçeride jüri gibi bakan gözler, düşman gibi gülümseyen ağızlar vardı.

Kapı açıldı. Bir adam Caleb’in adını duyurdu: Winters. Kelime odada davul gibi yankılandı.

Herkes döndü. Sade siyah paltolu adam ve yanında çam rengi yeşil elbiseli genç kadın…

Rebecca bir an geri dönmek istedi. Sonra Caleb elini sıktı.

“Avize görmeden önce açlık gördün,” dedi Caleb. “Kar fırtınası gördün. Bunlar sadece parlak.”

Rebecca başını kaldırdı. İçeri yürüdü.

Katherine, kalabalıktan çıktı. Rebecca’yı “prezentabl” diye küçümseyen bir cümle kurdu. Yakındaki kadınlar yelpazelerinin arkasından sırıttı.

Rebecca, “Terzini gönderdiğiniz için teşekkür ederim,” dedi. “Ama ben süslü fırfırlardan çok sağlam dikişe değer veririm.”

Sade, ama tavizsiz.

Bir yatırımcı, orman kesiminden ve servetten bahsetti. Sonra Rebecca’ya dönüp “küçük bir yerleşim yerinden biri bunu anlayabilir mi?” der gibi sordu.

Rebecca, gördüklerini anlattı: çok hızlı kesilen ormanların çamuru, kaynakların kirlenişi, yıkılan yollar, bedel ödeyen aileler…

Sesi yükselmedi. Ama gerçek, balo salonunda bile kendini duyurur.

Ve o sırada başka bir ses karıştı: Vali yaklaşmıştı.

Rebecca’nın elini saygıyla tuttu. “Devlet,” dedi, “dağları bilen insanlara ihtiyaç duyar. Devam edin.”

O an, oda Rebecca’ya doğru kaydı. Onu görmezden gelen gözler şimdi dikkat kesildi.

Katherine’nin yüzü sertleşti. Yanına bir yargıç getirdi. Dosyalar açıldı. Vasiyet şartları, kurul onayları… evliliğin itiraz edilebilir olduğu söylendi.

Rebecca belgeyi istedi. Yavaşça okudu. Bir satır buldu:

Evlilik, bölgeye kamu hizmeti ile şirketin konumunu güçlendirirse savunulabilirdi.

Rebecca yargıca bunu onaylattı. Valiye döndü:

“Dağdaki ailelerin sesi olmak ve kereste yasaları konusunda danışmanlık yapmak… hizmet sayılır mı?”

Vali onu inceledi. Sonra başını salladı:

“Sayılır.”

Bir sekreter, bölge mührü olan bir mektup getirdi. Rebecca imzaladı. Eli bir kez titredi; o kadar.

Yargıç boğazını temizledi:

“Bu yeni konum… kurulun hukuki itirazını ortadan kaldırır.”

Kalabalık mırıldandı. Katherine’nin yüzü soldu. Sonra sertleşti; ama artık hamle yapacak alanı yoktu. Çünkü artık oyun masasında yalnız değildi: vali, yargıç, şehrin yarısı oradaydı.

Caleb Rebecca’nın yanına geldi. Teşekkür etti. Katherine’ye alçak, kararlı bir sesle şunu söyledi:

“Evliliğim artık senin işin değil.”

Katherine, tartışacak gibi oldu; sonra geri çekildi. İpek elbisesi, geri çekilen bir bayrak gibi dalgalandı.

12. Bölüm — Kış Vadisi’ne Dönüş

Otel balkonunda şehir ışıkları köz gibi görünüyordu. Hava soğuk ve temizdi.

Caleb, “Seni kendi dünyama getirdiğimi sanıyordum,” dedi. “Ama sen bu gece… o dünyanın önünde durdun ve eğilmedin.”

Rebecca dürüstçe konuştu:

“Korktum,” dedi. “Ama bazı şeyler korkmaya değer.”

Birkaç gün sonra Winter Ridge’e döndüler. Gizli vadi altlarında açıldığında Winter House aynıydı, ama artık farklıydı:

Artık Caleb’in sakladığı bir krallık değil; onların ortak eviydi.

Değişiklikler geldi: işçi kulübeleri sağlamlaştırıldı, değirmen yoluna yakın küçük bir okul açıldı, kış hastalıkları trajediye dönüşmesin diye bir sağlık görevlisi alındı. Ağaçlar kesildi, ama yenileri dikildi. Ekipler yamaçları çıplak bırakmamayı öğrendi.

Şirket para kazanmaya devam etti—ama bunu nefes alabilen topraklarda yaptı.

Katherine bir daha evliliği bozmaya çalışmadı. Zaman, en sert planları bile yıpratır.

Kış gecelerinde şömine yanarken Rebecca ve Caleb yan yana oturup artık “bir sonraki fırtınadan” korkmak yerine “bir sonraki sezonu” planladılar.

Rebecca bazen verandaya çıkar, rüzgârın çamların arasından geçişini dinlerdi. Babasının kulübesindeki küçük bahçeyi, o dar patikayı, ilk kez bu vadinin açılışını gördüğü anı hatırlardı. Sonra Denver’daki balo salonunu…

Ve hep aynı şeye varırdı:

İnsanlar onun değerini ölçmeye çalıştı.
Ama Rebecca, ölçüyü onlara vermeyi reddetti.

Bir dağ gezgini sandığı adamla evlenmişti.
Oysa adamın içinde gizli bir krallık vardı.

Ve o krallığın kapısı, para ile değil; cesaretle açılmıştı.