Çinliler ‘Türklerden UZAK DURUN’ Emri Verdiğinde 💀 Kore’de NE OLMUŞTU?
.
.
Kutup Yıldızı’nın Gölgesinde
1950 yılının sonbaharında İskenderun Limanı’nda toplanan kalabalık, yalnızca asker uğurlamıyordu. Bir millet, kaderinin yönünü değiştirecek bir yolculuğa tanıklık ediyordu. Deniz tuzunun havaya karıştığı o sabah, askerlerin yüzünde garip bir karışım vardı: merak, gurur ve bilinmezliğin gölgesi.
Onlardan biri de Çorumlu Onbaşı Mehmet Ali’ydi. Yirmi üç yaşındaydı. Hayatında köyünden en fazla Ankara’ya kadar gitmişti. Şimdi ise adını dahi doğru düzgün telaffuz edemediği bir ülkeye, Kore’ye gidiyordu.
“Mehmet, Kore nerededir biliyor musun?” diye sormuştu yanındaki arkadaşı Hasan.
Mehmet omuz silkti.
“Haritada çok uzakta. Ama görev neredeyse biz oradayız.”
Bu söz, o günlerde Türk tugayının diline pelesenk olmuştu.
Yolculuk
17 Eylül 1950’de gemi limandan ayrıldığında, kıyıda el sallayan anneler, eşler ve çocuklar küçülüp birer noktaya dönüştü. Mehmet’in annesi en son görünen yüzlerden biriydi. Elindeki beyaz yazmayı sallıyor, gözyaşlarını gizlemeye çalışıyordu.
Deniz yolculuğu askerlerin çoğu için başlı başına bir sınavdı. Fırtınalar, mide bulantıları ve bitmeyen ufuk… Ancak asıl sınavın henüz başlamadığını hepsi biliyordu.
Günler sonra Pusan Limanı göründüğünde, gemide tuhaf bir sessizlik vardı. Kore’nin dağları sisler içinde yükseliyordu. Soğuk, iliklere işleyen bir soğuktu.
“Burası bizim köye hiç benzemiyor,” dedi Hasan.
Mehmet, tüfeğini omzuna alırken cevap verdi:
“Toprak her yerde topraktır. Üzerine düşen kan da aynı renktir.”
İlk Temas
Türk Tugayı cepheye ulaştığında savaş çoktan alevlenmişti. Çin ordusunun yüz binlerce askerle gizlice savaşa katıldığı anlaşılmıştı. Amerikan birlikleri geri çekiliyor, cephe hatları çözülüyordu.
Kunuri yakınlarında, sisli bir gecede ilk büyük çarpışma başladı.
27 Kasım gecesi, Mehmet nöbetteydi. Dağlardan gelen garip düdük sesleri duydu. Ardından karanlıkta beliren siluetler…
“Çinliler!” diye bağırdı.
Bir anda makineli tüfek sesleri, havan patlamaları, çığlıklar birbirine karıştı. Türk birliği sarılmıştı. Geri çekilme emri gecikmişti. Üstelik çoğu asker İngilizce komutları tam anlayamamıştı.
Sabahın ilk ışıklarıyla durum netleşti: Çember daralıyordu.
Tugay komutanı Tuğgeneral Tahsin Yazıcı’nın emri kısa ve kesindi:
“Süngü tak!”
Mehmet tüfeğinin ucuna süngüyü yerleştirirken kalbinin hızlandığını hissetti. Hasan yanındaydı.
“Hazır mısın?” diye fısıldadı Hasan.
Mehmet başını salladı.
“Allah Allah!”
Bir anda yüzlerce Türk askeri aynı haykırışla ileri atıldı. Kar, kan ve çamur birbirine karıştı. Göğüs göğüse çarpışma başladı.
Mehmet bir Çin askeriyle burun buruna geldi. Tüfeğini savurdu, süngü saplandı. Yanından Hasan geçti, bir başkasını yere serdi. Etraflarında çığlıklar yükseliyordu.
Saatler süren çatışmanın ardından Türk tugayı çemberi yardı. Ancak bedel ağırdı. Yüzlerce yaralı ve şehit…
Mehmet, sırtında yaralı bir eri taşıyarak geri çekildi. Dudaklarından tek bir cümle dökülüyordu:
“Generalin emri…”
Efsanenin Doğuşu
Kunuri’den sonra Türk askerinin adı cephede farklı bir anlam kazandı. Amerikalılar onlara “Number One” diyordu. Çin askerleri arasında ise farklı söylentiler dolaşıyordu.
“Türklerden uzak durun.”
Bu sözün gerçekten emir olup olmadığı bilinmezdi. Ama cephede yayılan hikâyeler gerçeğin kendisi kadar güçlüydü.
İki ay sonra Kumyangjangni’de yeni bir görev verildi. Amaç, Çin birliklerinin gücünü sınamaktı. Kar kalınlığı diz boyuydu. Siperler donmuştu.
Albay Celal Dora’nın emriyle taarruz başladı.
Mehmet artık tecrübeli bir askerdir. Kunuri’de gördükleri onu değiştirmişti. Savaştan önceki Mehmet gitmiş, yerine sessiz, gözleri daha sert bakan biri gelmişti.
İlk siperlere el bombaları atıldı. Ardından yine o tanıdık komut:
“Süngü tak!”
Çin mevzileri birer birer düştü. Mehmet, Kunuri’de kaybettiği Hasan’ı hatırladı. Her adımında onun adını mırıldanıyordu.
Çatışmalar iki gün sürdü. Sonunda kasaba ele geçirildi. Ele geçirilen mevzilerde yüzlerce Çin askeri ölü bulundu.
Amerikan komutanları dürbünle olan biteni izlerken şaşkındı. Bir tugay, kendinden kat kat büyük bir gücü dağıtmıştı.
Kimpo Yarımadası
Aralık 1950 ile Ocak 1951 arasında Türk tugayı Kimpo’da mevzilendi. İlginç bir durum yaşandı. Çin birlikleri günlerce saldırmadı.
Amerikalı bir subay, Mehmet’e yaklaşıp sordu:
“Why no attack? Why they wait?”
Mehmet İngilizceyi az biliyordu ama anlamıştı. Gülümsedi.
“Belki de bizi beklemiyorlardır.”
Gerçekten de Çin saldırısı, Türk birliği bölgeden ayrıldıktan sonra başladı.
Süngünün Arkasındaki İnanç
Bir gece Çin saldırısı başladığında, Mehmet ve arkadaşları siperlerdeydi. Subaylar sakin bir şekilde dolaşıyor, askerlere moral veriyordu.
Bir er cebinden küçük bir paket çıkardı. İçinden Kur’an-ı Kerim çıktı. Öpüp alnına koydu.
Mehmet de aynısını yaptı.
Sonra yine aynı ses:
“Allah Allah!”
Süngü hücumu başladı. Çatışma kısa ama şiddetliydi. Çin birlikleri geri çekildi.
Güney Koreli bir irtibat subayı, bu anı yıllar sonra şöyle anlatacaktı:
“Türk askerleri hücuma kalktığında sanki başka bir güce dönüşüyordu.”
Esir Kampı
Savaşın en zor anlarından biri, Mehmet’in esir düşmesiyle başladı. Bir çatışmada yaralanmış, bilincini kaybetmişti. Uyandığında kendini Çin esir kampında buldu.
Kampta propaganda, tehdit ve açlık vardı. Çinli görevliler askerlere moral bozmaya çalışıyordu.
“Amerika sizi terk etti,” diyorlardı.
“Türkiye sizi unuttu.”
Mehmet ve arkadaşları aralarında hiyerarşiyi korudu. En kıdemli subay kimse, söz onundu. Kimse birbirine sırt çevirmedi.
Bir gece Mehmet fısıldadı:
“Buradan kaçacağız.”
Gerçekten de birkaç kez firar girişiminde bulundular. Başarısız oldular ama vazgeçmediler.
Aylar sonra ateşkes ilan edildiğinde, Mehmet hayattaydı. 234 Türk esirinin tamamı gibi.
Vegas Muharebesi
1953’te savaşın son büyük çatışmalarından biri Vegas, Elko ve Carson tepelerinde yaşandı. Çin ve Kuzey Kore birlikleri yoğun topçu ateşi başlattı.
36 saat süren çarpışmada Mehmet yeniden cephedeydi. Artık yüzünde gençlikten eser yoktu.
Mermiler bitmeye yaklaşırken yanındaki asker sordu:
“Komutanım, geri çekilecek miyiz?”
Mehmet’in cevabı netti:
“Hayır. Süngü tak.”
Bir kez daha göğüs göğüse çarpışma başladı. Siperler el değiştirdi. Sonunda taarruz püskürtüldü.
Savaşın Sonu
27 Temmuz 1953’te ateşkes imzalandı. Üç yıl süren savaş sona erdi.
Toplam 14.936 Türk askeri Kore’de görev yapmıştı. Yüzlercesi şehit olmuş, binlercesi yaralanmıştı.
Mehmet Türkiye’ye döndüğünde köyü onu davul zurnayla karşıladı. Annesi saçlarına ak düşmüş haldeydi.
“Hoş geldin oğlum,” dedi gözyaşları içinde.
Mehmet sessizdi. Savaş hakkında fazla konuşmadı. Ama geceleri bazen uyanıyor, uzak dağları hatırlıyordu.
Yıllar Sonra
Aradan yıllar geçti. Mehmet torununa Kore’yi anlatırken şunu söyledi:
“Evladım, savaş kahramanlık değildir. Ama vatanın onuru söz konusuysa geri adım atılmaz. Biz orada sadece savaşmadık. Bir milletin adını taşıdık.”
Torunu sordu:
“Dede, Çinliler gerçekten sizden korkuyor muydu?”
Mehmet hafifçe gülümsedi.
“Korku değil… Saygı. Süngünün arkasındaki inancı gördüler.”
Bugün Pusan’daki Birleşmiş Milletler Mezarlığı’nda yüzlerce Türk askeri yatıyor. İki ayrı anıt, onların hatırasını yaşatıyor.
Kore’nin soğuk dağlarında başlayan hikâye, Türkiye’nin NATO üyeliğine uzanan bir yol açtı. Ama Mehmet için en önemli şey bu değildi.
Onun için önemli olan, Kunuri’de sırtında taşıdığı yaralı askerdi. Kumyangjangni’de Hasan’ın intikamını aldığı andı. Esir kampında dimdik durdukları günlerdi.
Ve her şeyden önemlisi, geri çekilme emrine verdiği o cevaptı:
“Geri çekilmek mi? Neden geri çekilelim?”
Çünkü bazen bir tugay, bir ordudan daha büyüktür.
Bazen 5.000 kişi, 300.000 kişilik bir gücün karşısında yalnızca silahıyla değil, inancıyla durur.
Ve bazen bir milletin kaderi, uzak bir coğrafyada süngünün ucunda yazılır.
Kutup Yıldızı, o soğuk gecelerde yalnızca bir kod adı değildi.
Bir milletin karanlıkta parlayan onuruydu.
