30 Yıl Aradığı Kızı Müşteri Olarak Geldi Herkesi Ağlattı

İstanbul’un Fatih ilçesindeki dar sokaklarda, küçücük bir berber dükkanı vardı. Sahibi Hüseyin Usta, mahallede “Deli Hüseyin” diye anılırdı. 63 yaşındaki bu adam, müşterileriyle konuşmaz, sadece saç keserdi. Geçmişi acılarla doluydu. 30 yıl önce, karısı Ayşe’yi doğum sırasında kaybetmişti. Bebekleri de öldüğünü sanmıştı. O günden beri Hüseyin, yalnız ve suskun bir hayat sürüyordu. Eski Beyoğlu’ndaki ünlü berberliği geride bırakmış, bu küçük dükkanda günlerini geçiriyordu.

O sabah, Hüseyin dükkanını açtı ve aletlerini hazırladı. Saat 10’da kapı açıldı. İçeri giren, şık giyimli bir kadındı. “Merhaba, ben Elif Karadeniz. Saçımı kestirmek istiyorum,” dedi kadın. Hüseyin başını kaldırdı ve donakaldı. O ses, o gözler… 30 yıl önce kaybettiği bebeğinin adı Elif’ti. Kadın, 50’li yaşlarında, güçlü bir CEO görünümündeydi. Hüseyin makasını elinden düşürdü. “Efendim? Bir sorun mu var?” diye sordu Elif.

Hüseyin toparlandı ve koltuğu işaret etti. Elif oturdu. “Sadece uçlarını alın,” dedi. Hüseyin saç kesmeye başladı ama elleri titriyordu. Elif konuşmaya devam etti: “Babamı hiç tanımadım. Annem doğumda öldü, ben de evlatlık verildim. Ama bu mahalle bana tanıdık geliyor. Belki de buradanım.” Hüseyin’in kalbi hızla çarptı. “Ne zaman doğdunuz?” diye sordu zorla. “1993’te,” dedi Elif. Hüseyin’in gözleri doldu. O yıl, karısı Ayşe’yi kaybetmişti.

Saç kesimi bittiğinde Elif aynaya baktı. “Mükemmel olmuş. Teşekkür ederim, Hüseyin Bey.” Hüseyin, “Adınız Elif mi?” diye sordu titreyen sesle. Elif gülümsedi. “Evet, neden?” Hüseyin derin bir nefes aldı. “Benim… benim kızımın adı da Elif olacaktı. 1993’te doğacaktı ama…” Elif’in gözleri büyüdü. “Ne? Yani siz… siz benim babam mısınız?” Hüseyin ağlamaya başladı. “Evet, evet. Benim kızım sensin. 30 yıldır seni aradım, ama öldüğünü sanıyordum.”

İkili birbirine sarıldı. Elif, “Nasıl oldu bu? Ben evlatlık ailemde büyüdüm. Onlar bana her şeyi anlattı, ama seni bulamadım,” dedi. Hüseyin, “Doktorlar bana her ikinizi de kaybettiğimizi söyledi. O günden beri yaşayamıyorum. Ama şimdi… şimdi buradasın,” diye yanıt verdi. Elif, “Ben de seni aradım. Ama umudumu yitirmiştim. Şimdi her şey değişti,” dedi. O gün, dükkanda saatlerce konuştular. Hüseyin, geçmişini anlattı: “Sen doğduğunda, hayatım karardı. Alkolle boğuştum, ama şimdi geri döndün.”

Elif, başarılı bir CEO’ydu. Kendi şirketini kurmuş, binlerce kişiye iş vermişti. “Baba, seni bulduğum için mutluyum. Beraber bir şeyler yapalım,” dedi. Hüseyin tereddüt etti. “Ben yaşlı bir adamım. Bu dükkan benim her şeyim.” Elif gülümsedi. “Hayır, baba. Senin yeteneğinle büyük şeyler başarabiliriz. Beraber bir zincir kurarız.” Ve gerçekten de öyle yaptılar. Elif, babasının sermayesini sağladı ve Hüseyin Usta’nın berber zinciri kuruldu. Her şubede, Hüseyin’in fotoğrafı asıldı ve altında “Sevgiyle hizmet” yazısı yer aldı.

Hikaye mahallede yayıldı. İnsanlar Hüseyin’in mucizevi buluşmasını konuşmaya başladı. “Deli Hüseyin artık mutlu,” diyordu komşular. Elif, babasıyla geçirdiği her günü kutladı. “Baba, senin sayende hayatım tamamlandı,” dedi. Hüseyin, “Benim için de öyle, kızım.” Zamanla, hikaye sosyal medyada viral oldu. Milyonlarca kişi etkilendi. “Sevgi her engeli aşar,” diye yazıyorlardı yorumlarda.

Bir yıl sonra, Elif evlendi. Hüseyin, damadı çok sevdi. “Kızımı iyi bir adama verdim,” dedi. Torunu Ayşe doğduğunda, Hüseyin mutluluktan uçtu. “Adını Ayşe koyduk, annen gibi olsun,” dedi Elif. Hüseyin, torununa hikayelerini anlattı. “Sevgi her şeyi değiştirir,” diyordu. Ayşe büyüdüğünde, dedesinin berber zincirinde çalışmaya başladı. “Dedem gibi olmak istiyorum,” dedi.

Hüseyin 75 yaşında vefat ettiğinde, cenazesine binlerce kişi geldi. Mahalleli, müşterileri, öğrencileri… Elif, “Babam sadece saç kesmedi, kalplere dokundu,” dedi. Hikaye kitap oldu, film çekildi. Dünya genelinde insanlar etkilendi. “Sevgi, umut ve aile,” diye yazıyorlardı. Hüseyin Usta’nın mirası, nesiller boyu yaşadı. Çünkü o, sadece bir berber değil, bir efsaneydi.