Baba, Bebeği Donuyor: Milyoner ve Kızı Soğukta Bekar Bir Anneyi Kurtarıyor

Kapadokya’nın soğuk bir kış günüydü. Kar fırtınası dağlardan şehre doğru ilerlerken, Rıza Altan ve 7 yaşındaki kızı Elif, Lale Caddesi boyunca yürüyordu. Rıza, Türkiye’nin en büyük teknoloji şirketlerinden birinin sahibiydi ve yıllar önce eşi Aylin ile Kapadokya’da bir köşk satın almıştı. Ancak 8 ay önce eşini kanser nedeniyle kaybetmişti. Bu kayıp, hem Rıza’yı hem de Elif’i derinden etkilemişti. Aylin’in ölüm döşeğindeyken Rıza’dan istediği iki şey vardı: “Elif’e değerleri öğret ve ihtiyaç sahiplerine yardım et.”

Elif, babasına sürekli bu sözleri hatırlatıyordu. “Baba, anneme verdiğimiz sözü ne zaman tutacağız?” diye sordu. Rıza, bu soruya her zaman aynı cevabı veriyordu: “Yakında, prenses.” Ancak o gün, işler değişecekti.

Pastaneye gitmek için Çamlık Parkı’ndan geçerken Elif aniden durdu ve babasının ceketini çekiştirdi. “Baba, bak!” diye fısıldadı. Büyük bir ağacın altında genç bir kadın oturuyordu. Kadının kollarında battaniyeye sarılı bir bebek vardı. Üzerindeki ince kıyafetler soğuktan koruyacak kadar yeterli değildi. Elif, babasına dönerek, “Baba, bebeği donuyor!” diye bağırdı.

Rıza, tereddüt etti. İş dünyasında geçirdiği yıllar ona riskleri hesaplamayı öğretmişti. Kadın bir dolandırıcı olabilir ya da bu bir tuzak olabilirdi. Ancak Elif’in ısrarı ve annesinin sözleri zihninde yankılandı. “Kızımıza dokunabildiğimiz hayatlar kadar zengin olduğumuzu öğret.” Derin bir nefes aldı ve Elif’in onu kadına doğru yönlendirmesine izin verdi.

Genç kadının adı Zeynep’ti. 25 yaşındaydı ve kucağındaki bebeğin adı Defne’ydi. Bebeği sadece iki haftalıktı. Zeynep, soğukta otobüs beklediğini söyledi. Ancak Elif, “Burada otobüs durağı yok ve bebeğiniz çok üşüyor,” diyerek kadının durumunu sorguladı. Rıza, kadına yardım etmeyi teklif etti. “Bu havada burada kalmanız güvenli değil. Sizi arabamıza alalım ve bir çözüm bulalım.”

Zeynep, önce gururu nedeniyle reddetmek istedi. Ancak Defne’nin zayıf iniltileri onu teslim olmaya zorladı. Rıza, Zeynep’in ayağa kalkmasına yardım etti ve Elif, kadının küçük sırt çantasını taşıdı. Arabaya bindiklerinde, Rıza hemen ısıtmayı açtı. Zeynep ve bebeği, sıcak havanın etkisiyle rahatladı. Elif, Defne’ye hayranlıkla bakarak, “Bebeğiniz çok küçük. Oyuncak bebek gibi!” dedi.

Yolda, Zeynep hayat hikayesini paylaştı. Kayseri’de pediyatri hemşiresi olarak çalışırken hamile kalmış ve bebeğin babası tarafından terk edilmişti. Hamilelik sürecinde yaşadığı sağlık sorunları nedeniyle işinden ayrılmak zorunda kalmış, birikimleri tükenmiş ve evinden tahliye edilmişti. Kapadokya’ya gelirken yerel kiliseden yardım almayı ummuştu, ancak kış festivali nedeniyle tüm barınaklar doluydu.

Rıza, Zeynep’in hikayesini dinlerken derin bir üzüntü hissetti. Kadının çaresizliği, kalbinde bir şeyleri tetiklemişti. Köşke vardıklarında, Rıza onları içeri davet etti. Zeynep ve Defne için bir oda hazırlattı. Elif, Zeynep’e köşkü gezdirirken, “Burada kalabilirsiniz. Annem hep insanlara yardım etmemizi söylerdi,” dedi.

Zeynep, köşkün sıcaklığında ilk kez rahat bir nefes aldı. Defne’yi beşiğe yerleştirirken gözleri doldu. “Bunu nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum,” dedi. Rıza ise, “Teşekkür etmenize gerek yok. Sadece güvende olun,” diye cevap verdi.

Ertesi gün, Zeynep iş bulmak için özgeçmiş hazırlamaya başladı. Rıza, Kapadokya Devlet Hastanesi’nde pediyatri hemşiresi pozisyonu olduğunu öğrendi ve Zeynep’e başvurmasını önerdi. Zeynep, hastaneyle iletişime geçti ve pazartesi günü mülakata çağrıldı.

Mülakat günü geldiğinde, Zeynep Aylin’e ait bir takım elbiseyi giydi. Mülakat başarılı geçti ve Zeynep’e yeni doğan yoğun bakım ünitesinde koordinatörlük pozisyonu teklif edildi. Bu, onun için büyük bir fırsattı.

Köşke döndüğünde, Elif heyecanla Zeynep’e sarıldı. “Başardın mı? Artık burada kalacaksınız, değil mi?” diye sordu. Zeynep, “Evet, Kapadokya’da kalacağız ama kendi evimizi bulmam gerekiyor,” dedi. Ancak Elif, “Burada kalabilirsiniz. Babam da bunu istiyor,” diye ısrar etti.

O gece, Rıza ve Zeynep verandada konuştu. Rıza, “Siz ve Defne bu eve hayat getirdiniz. Belki de birlikte bir aile kurmayı deneyebiliriz,” dedi. Zeynep, “Her şey çok hızlı. Ama belki de haklısınız. Aile, birbirini seçen insanlardan oluşur,” diye cevap verdi.

Zeynep ve Defne, köşkte kalmaya devam etti. Zeynep yeni işine başladı ve hayatını yeniden inşa etmeye başladı. Rıza, Elif ve Zeynep arasında güçlü bir bağ oluştu. Kapadokya’nın soğuk kış günlerinde başlayan bu hikaye, sıcak bir aileye dönüşüyordu.