“Bizi satın alabilir misiniz, bayım?” dedi kucağında bebek tutan küçük kız — Yalnız kovboy, kadına..
1886 kışında, Colorado’nun Viyoming sınırındaki eski bir ticaret karakolunda, rüzgar kemik gibi binaları döverken Thomas Beckett kalabalığın kenarında duruyordu. Uzun paltosu, yorgun gözlerini gölgeleyen şapkasıyla, hayattan umudunu kesmiş bir adamdı. Bir zamanlar nişanlısı Sarah Ellis’i bir pansiyon yangınında kaybetmiş, o günden beri kimseye kalbini açmamıştı. Sadece bir at almak için gelmişti, aşk için değil.
Tam o sırada, kucağında bebek tutan küçük bir kız ona yaklaştı. “Bizi satın alır mısınız, bayım?” dedi titreyen sesiyle. Thomas şaşkınlıkla eğildi, kızın yanında başı eğik, elleri kelepçeli bir kadın vardı. Kadının omuzlarında kaba bir şal, yüzünde ise sessiz bir acı vardı. Müzayedeci kadını ve iki çocuğu satışa çıkardı. Thomas, içindeki garip hisle 35 dolar verip onları satın aldı.
Kar fırtınasında, Thomas, kadın ve çocuklarla kampı terk etti. Kadına dönüp “Yüzünüzü görmem gerekiyor,” dedi. Kadın yavaşça başını kaldırdı; yüzünde solmuş morluklar ve yorgun gözler vardı. Thomas bir an sendeledi. Kadının adı Sarah’ydı. Bir zamanlar kaybettiği nişanlısı ona bakıyordu. Küçük kız Clara ise annesine daha sıkı sarıldı.
Thomas, Sarah ve çocukları çiftliğine götürdü. Yıllardır yalnız yaşadığı kulübede onlara battaniye ve sıcak bir yemek sundu. Sarah sessizdi, sadece çocuklarıyla ilgileniyordu. Thomas, gece verandada oturup geçmişini düşündü. Sarah’ın yaşadıkları, elbisesinin altındaki izler ve çocukların kırılganlığı ona derin bir hikaye anlatıyordu.
Ertesi sabah Clara ateşlendi. Sarah, otlarla ve soğuk suyla onu iyileştirmeye çalıştı. Thomas, Clara’nın kulağındaki küçük doğum lekesini fark etti. Kendi kulağında da aynı iz vardı. İçini bir korku sardı; bu çocuk onun olabilirdi. Sarah’a sordu, kadın gözleri dolu bir şekilde başını salladı. Evet, Clara onun kızıydı.
O gece, Sarah Thomas’a başından geçenleri anlattı. Yangın kasıtlı çıkarılmış, Sarah kaçırılmış, zorla çalıştırılmış ve evliliğe zorlanmıştı. Clara’yı gizlice doğurmuş, mektup yazmasına izin verilmemişti. İkinci kocası öldüğünde, borç teminatı olarak tekrar satılmıştı. Thomas dinlerken hem öfke hem de rahatlama hissetti. Sarah ona asla ihanet etmemişti; sadece hayatta kalmaya çalışmıştı.
Bir öğle vakti, kapıya üç adam geldi. Sarah ve çocukları almak için geldiklerini söylediler. Sahte belgelerle onları geri istemeye çalıştılar. Thomas, onlara meydan okudu. “O bir mal değil, ailem,” dedi. Adamlar tehdit edip gittiler ama Thomas biliyordu ki geri döneceklerdi. Sarah onun yanında durdu, “Artık ikimizi de geçmeleri gerekecek,” dedi.
Thomas ve Sarah, kasabanın şerifine mektup yazmaya karar verdiler. Sarah, başına gelenleri, kaçırılışını ve zorla satılışını anlattı. Mektubu şerife teslim ettiler. Kasaba meydanında halk toplandı, Sarah yaşadıklarını açıkça anlattı. Bir kadın, Sarah’ın hikayesini doğruladı. Şerif, kanıtları kabul etti ve suçluların peşine düşeceğini söyledi.
Artık Thomas, Sarah ve çocukları bir aile olmuştu. Sarah, kulübede çocuklara okuma yazma öğretmeye başladı. Clara, Thomas’ın soyadını kullanarak adını yazdı. Thomas, eski bir kutuya yıllar önce veremediği nişan yüzüğünü bıraktı. Clara ona el yapımı bir kitapçık verdi: “Kaybettiğin evi bulduk.”
Baharın ilk sabahında, küçük bir törenle Thomas ve Sarah evlendi. Gösterişsiz, çayır otlarından yapılmış bir bileklikle birbirlerine söz verdiler. “Ben seninim, bütün kırık parçalarım bile,” dedi Thomas. Sarah ise “Ben hep senin oldum,” diye fısıldadı.
Aile artık sadece kan bağıyla değil, yaşadıklarıyla, verdikleri sözlerle, yeniden doğan bir aşkla birbirine bağlıydı. Thomas Beckett artık yalnız bir adam değildi; kaybolan ve sonunda bulunan ailesiyle yeni bir hayata başlamıştı.
