“Daddy, Her baby is freezing!”-How a CEO single dad and his little girl saved a homeless mother

Thomas Whitmore, 42 yaşında, New York’un en başarılı CEO’larından biriydi. Reynolds Industries adlı şirketini küçük bir girişimden Fortune 500 listesine taşımıştı. Ancak hayatı, sekiz ay önce kanserden kaybettiği eşi Rebecca’nın yokluğuyla doluydu. 7 yaşındaki kızı Mia, onun tek tesellisiydi. Rebecca ölmeden önce Thomas’a bir söz vermişti: “Birilerini yardım et, Mia’ya paylaşmanın ne kadar önemli olduğunu öğret.” Thomas bu sözü unutmamıştı, ama hayatın yoğunluğu onu ertelemişti.

O Aralık günü, Thomas ve Mia, karlı bir New York akşamında Riverside Park’tan geçiyordu. Thomas’ın siyah paltosu kar taneleriyle kaplanmıştı. Mia, kıvırcık saçlarını rüzgara bırakmış, kar tanelerini yakalamaya çalışıyordu. “Daddy, remember what you promised mommy?” diye sordu Mia, mavi gözleri parlayarak. Thomas iç çekti. “Evet tatlım, hatırlıyorum. Ama henüz doğru anı bulamadık.”

Ansızın Mia durdu. “Daddy, bak!” diye fısıldadı, bir bankayı işaret ederek. Orada, ince bir hırka giymiş genç bir kadın oturuyordu. Kollarında yeni doğmuş bir bebek vardı. Bebek, eski bir battaniyeye sarılmış, titriyordu. Kadın, Clare, 28 yaşında, yorgun gözlerle etrafı izliyordu. Mia, “Daddy, onun bebeği donuyor!” dedi, sesi kararlı. Thomas, riskleri hesapladı ama Mia’nın gözlerindeki kararlılığı gördü. Rebecca’nın sözleri aklına geldi.

Thomas yaklaştı. “Merhaba, ben Thomas. Siz ve bebeğiniz iyisiniz, değil mi?” Clare, kollarındaki bebeği sıkıca tuttu. “İyiyiz, teşekkürler. Otobüs bekliyoruz.” Mia, “Ama burası otobüs durağı değil ki,” dedi. Thomas, “Isminiz ne? Yardım edebilir miyiz?” diye sordu. Clare, “Clare. Bu da Lily. Sadece 2 haftalık,” dedi, sesi titreyerek. Thomas, “Bir aile krizi merkezi biliyorum. Sizi oraya götürebiliriz,” dedi.

Clare tereddüt etti. “Neden yardım ediyorsunuz? Biz yabancıyız.” Thomas, “Eşim bana, yardım etmenin önemini öğretti. Mia da bunu istiyor,” diye yanıt verdi. Arabada, Clare hikayesini anlattı: Hemşireydi, ama doğum komplikasyonları ve faturalar onu sokağa atmıştı. Sevgilisi onu terk etmişti. Thomas, “Evimde bir misafir odası var. Kalabilirsiniz,” dedi. Clare, “Ama ben çalışabilirim. Hastanede iş bulabilirim,” diye ekledi. Thomas, “Tabii, ama önce güvende olun.”

Bir hafta sonra, Clare ve Lily, Thomas’ın evinde yerleşmişti. Mia, Lily’e bayılmıştı. “Onunla ilgilenebilir miyim?” diye soruyordu. Thomas, Clare’e hastane bağlantıları kurdu. “Rebecca’nın hastanesinde çalışabilirsiniz,” dedi. Clare, “Neden bu kadar iyisiniz?” diye sordu. Thomas, “Çünkü aileler kan bağıyla değil, sevgiyle kurulur,” diye yanıt verdi.

Zamanla, Clare evin bir parçası oldu. Mia’ya bebek bakımı öğretiyor, Thomas’la akşam yemekleri paylaşıyorlardı. Bir akşam, Thomas, “Clare, hayatım değişti seninle. Mia’yı mutlu ettin,” dedi. Clare, “Ben de mutluyum. Ama bu geçici mi?” diye sordu. Thomas, “Hayır. Sen bizim ailesin,” dedi ve diz çökerek evlenme teklif etti. Clare, “Evet,” dedi, gözleri dolu yaşla.

Düğün, küçük bir törenle yapıldı. Mia, çiçek kızdı. Clare’in ailesi gelmedi, ama Thomas’ın dostları oradaydı. Selma, Thomas’ın kayınvalidesi, “Mutlu olmanız yeterli,” dedi. İki yıl sonra, Thomas’ın şirketi büyüdü, Clare hemşire olarak çalışıyordu, Mia 9 yaşında ve mutlu bir kızdı. “Daddy, annem gibi miyim?” diye soruyordu Mia. Thomas, “Evet, tam Rebecca gibi,” diyordu.

Hikaye, New York’ta yayıldı. İnsanlar, “Sevgi her şeyi değiştirir,” diye yazıyorlardı. Thomas, “Biz sadece bir aile kurmadık, bir miras bıraktık,” dedi. Clare, “Ve bu miras, paylaşmayla büyüyor.”