Hamile Kadına Yardım Eden Cemal’in Hikayesi

Cemal Arslan, 35 yaşında, İzmir’de yaşayan bekar bir babaydı. Hayatını sekiz yaşındaki oğlu Burak’a adamıştı. Eşini üç yıl önce bir trafik kazasında kaybetmişti ve o günden beri oğluyla birlikte yeni bir hayat kurmaya çalışıyordu. Cemal, muhasebeci olarak çalıştığı lojistik firmasında uzun zamandır terfi bekliyordu. İşine bağlıydı, düzenli ve çalışkandı. Ancak hayatı o sabah, işe giderken karşılaştığı bir olayla tamamen değişecekti.

Sabah her zamanki gibi erken kalktı. Oğlu Burak’ı okula bıraktıktan sonra otobüse binerek işe doğru yola çıktı. Şirket binasına ulaşmasına sadece birkaç dakika kalmıştı ki kaldırımda oturan bir kadını fark etti. Kadın hamileydi ve açıkça sancılar içindeydi. Cemal önce duraksadı. Saatine baktı; toplantıya yetişmek için sadece birkaç dakikası kalmıştı. Müdürü Selim Bey’in katı disiplin kuralları olduğunu biliyordu. Geç kalırsa terfi hayalleri suya düşebilirdi. Ama kadının yüzündeki acı ve yardım bekleyen bakışları onu harekete geçirdi.

Cemal kadına yaklaştı. “Hanımefendi, iyi misiniz?” diye sordu. Kadın güçlükle konuştu, “Bebeğim geliyor… Çok erken… Yardım edin lütfen.” Cemal tereddüt etmeden telefonunu çıkarıp bir taksi çağırdı. Kadını hastaneye götürmek için destek oldu. Taksiye bindiklerinde kadının adı Ayşe Kara olduğunu öğrendi. Cemal, kadına moral vermek için konuşmaya çalıştı. “Her şey yoluna girecek. Güçlü bir kadınsınız, bebeğiniz de güçlü olacak.” dedi. Ancak bir yandan içindeki endişe büyüyordu. İşe geç kalmıştı ve Selim Bey’in tepkisini tahmin edebiliyordu.

Hastaneye vardıklarında saat 09.30’u geçmişti. Cemal kadını doğumhaneye kadar götürdü. Hemşireler kadını hemen içeri aldılar. Cemal bekleme salonunda otururken telefonunu kontrol etti. Selim Bey’den birkaç cevapsız çağrı vardı. Sonunda müdürü aradı ve işine son verildiğini öğrendi. Cemal işini kaybetmişti, ama pişman değildi. Vicdanıyla hareket etmişti ve doğru olanı yapmıştı.

Bir süre sonra doktor Cemal’e geldi. “Ayşe Hanım ve bebeği sağlıklı. Kendisi sizinle konuşmak istiyor.” dedi. Cemal odaya girdiğinde Ayşe’nin kucağında bebeğiyle yatakta olduğunu gördü. Ayşe gözleri dolu bir şekilde teşekkür etti. “Bana yardım ettiniz, hayatımı kurtardınız. Sizi asla unutmayacağım.” dedi. Ayşe, çantasından bir kartvizit çıkarıp Cemal’e uzattı. “Eğer bir gün yardıma ihtiyacınız olursa, beni arayın.” Cemal kartı aldı, ama ne olduğunu anlamadı. Kadına yardım etmek için karşılık beklememişti.

Cemal eve döndüğünde işsiz olduğunu oğluna nasıl açıklayacağını düşünüyordu. Burak’a gerçeği anlattı. “Bugün bir hamile kadına yardım ettim. Ama bu yüzden işimi kaybettim.” dedi. Burak babasının elini tuttu. “Baba, sen doğru olanı yaptın. Annem de böyle yapardı.” dedi. Bu sözler Cemal’in içini rahatlattı. Oğlunun kendisine olan güveni, doğru bir karar verdiğini hissettirdi.

Ertesi gün, Ayşe Cemal’i aradı. Büyük Efes Oteli’nde bir görüşme yapmak istediğini söyledi. Cemal önce tereddüt etti, ama sonunda gitmeye karar verdi. Otelin lüks lobisine girdiğinde kendini garip hissetti. Asansörle en üst kata çıktı ve büyük bir toplantı salonuna alındı. Karşısında Ayşe Kara oturuyordu, ama bu sefer farklıydı. Şık bir iş elbisesi giymişti ve çok özgüvenli görünüyordu. Ayşe, Cemal’e gerçeği açıkladı. “Ben Arslan Lojistik’in sahibiyim. Dün sokakta doğum yaparken bana yardım ettiniz. Şirketimde çalışan biri olduğunuzu öğrenince çok şaşırdım. Müdürünüzün sizi kovduğunu duydum ve bu kabul edilemez.”

Ayşe, Cemal’e bir dosya uzattı. “Bu sizin yeni iş teklifiniz. Arslan Lojistik’in genel müdürü oluyorsunuz.” dedi. Cemal şok içindeydi. “Ama ben sadece bir muhasebeciyim. Bu kadar büyük bir sorumluluğu nasıl alabilirim?” diye sordu. Ayşe gülümsedi. “Siz doğru kararlar veren, vicdanlı bir insansınız. Şirketimde sizin gibi insanlara ihtiyacım var.”

Cemal teklifi kabul etti ve yeni hayatı başladı. Genel müdür olarak çalışmaya başladığında şirketin atmosferi tamamen değişti. Çalışanlar artık daha mutlu ve motiveydi. Cemal, insancıl yaklaşımıyla şirketi kısa sürede başarıya ulaştırdı. Ancak en büyük değişim, Ayşe ve Cemal’in hayatında oldu. Ayşe’nin küçük bebeği Emir, Burak ile kardeş gibi olmuştu. Ayşe ve Cemal birbirlerine destek olurken, aralarında güçlü bir bağ oluştu.

Bir gün Burak babasına sordu: “Baba, Ayşe Teyze bizim ailemizin bir parçası gibi değil mi?” Cemal gülümsedi. “Evet oğlum, aile sadece kan bağıyla olmaz. Sevgi ve saygıyla olur.” dedi. Ayşe de aynı fikirdeydi. Birlikte yeni bir aile kurmaya karar verdiler. Cemal, o sabah işe geç kaldığı için hayatının en büyük şansını yakalamıştı. Çünkü bazen doğru olanı yapmak, hayatınızı tamamen değiştirebilir.