MİLYONERİN OĞLU SADECE 1 AYLIK ÖMRÜNÜN KALDIĞI SÖYLENMİŞTİ, TA Kİ FAKİR BİR KIZ DAHA UZUN

İstanbul Boğazı’nda, Bebek’teki görkemli bir yalıda Türkiye’nin en zengin iş adamlarından Murat Demiroğlu yaşıyordu. Murat’ın tek oğlu Kaan, 7 yaşındaydı ve birkaç ay önce ileri düzeyde lösemi teşhisi konmuştu. En iyi doktorlar, en pahalı tedaviler denenmiş, yurtdışından uzmanlar getirilmişti ama Kaan’ın ömründen sadece bir ay kalmıştı. Murat, dünyadaki tüm servetinin oğlunu kurtarmaya yetmediğini acı içinde gördü. Eşini yıllar önce kaybetmiş, şimdi de oğlunu kaybetmek üzereydi.

Kaan gün geçtikçe daha da soluyor, çoğu zaman yatağından kalkamıyordu. Murat oğlunun her isteğini yerine getirmeye çalışıyor, ona en sevdiği kahvaltıları hazırlıyor, birlikte bahçeye çıkıyor ve teknede boğaz turu yapıyordu. Fakat Kaan’ın gözlerinde umut yoktu. Bir gün, fırtınalı bir sabah, kapıda perişan halde bir kız belirdi. Elif adındaki bu sokak kızı, Kaan’ı görmek için yalının kapısına dayanmıştı. Güvenlik onu uzaklaştırmak istese de Kaan’ın isteğiyle içeri alındı.

Elif, 7 yaşında, ailesini bir selde kaybetmiş, yetimhaneden kaçıp sokaklarda yaşamıştı. Kaan’ı gazetede görmüş ve rüyasında onu iyileştireceğini hissetmişti. Elif’in gelişiyle Kaan’ın odasına neşe ve canlılık geldi. Elif ona şanslı taşını verdi, birlikte hikayeler uydurdular, resimler yaptılar. Kaan haftalar sonra ilk defa gülümsedi, iştahı geri geldi, doktorlar bile şaşkındı: Kaan’ın kan değerleri iyileşmeye başlamıştı.

Elif’in varlığı Kaan’a umut verdi. İki çocuk kısa sürede kardeş gibi oldular. Murat, Elif’in yetimhaneye geri gönderilmemesi için yasal vasi olmak üzere başvurdu. Sosyal hizmetler Elif’in mutluluğunu ve Kaan’ın iyileşmesini görünce bu aileye katılmasına izin verdi. Elif artık Demiroğlu ailesinin bir parçasıydı.

Kaan’ın hastalığı beklenmedik şekilde geriledi. Doktorlar bunun tıp literatürüne girecek bir mucize olduğunu söylüyorlardı. Murat, Elif’in saf sevgisinin ve arkadaşlığının oğlunu hayata bağladığını gördü. Kaan tam remisyona girdi, yeniden okula başladı, futbol takımına katıldı. Elif ise parlak zekasıyla yeni okulunda hemen sevildi.

Bir yıl sonra, Boğaz’daki yalıda büyük bir kutlama yapıldı. Kaan’ın doğum günü, hastalığı yenmesinin yıldönümü ve Elif’in resmen aileye katılması kutlanıyordu. Bahçede balonlar, çocuklar ve neşe vardı. Kaan ve Elif artık sadece kardeş değil, en iyi arkadaş olmuşlardı. Murat, hayatının en büyük mucizesinin kapısına gelen küçük bir kız sayesinde gerçekleştiğini biliyordu.

Kutlama sırasında Murat mikrofonu aldı ve misafirlerine döndü: “Bir yıl önce oğlumun hastalığına karşı çaresizdim. Ama hayatımıza Elif girdi, onunla birlikte umut, inanç ve sevgi geldi. Kaan beklenmedik şekilde iyileşti. Bu tıbben açıklanamayabilir ama biz biliyoruz: Bu bir sevgi mucizesi.”

O gece, Murat çocuklarını yıldızları izlemek için terasa çıkardı. “Gökyüzünde bizim gibi üç yıldız var,” dedi. “Ne kadar uzakta olursak olalım, birbirimizi görebileceğiz. Çünkü biz bir aileyiz.” Kaan ve Elif yıldızlara bakarak dilek tuttular. “Zaten her şeyimiz var,” dedi Elif. “Birbirimiz varız.”

Murat, bir yıl önce karanlık içinde kaybolmuşken, şimdi iki harika çocuğu olan mutlu bir babaydı. Hayat bazen en beklenmedik yerlerden en değerli hediyeleri sunar. Ve bazen bir çocuğun saf sevgisi, en büyük acıları bile iyileştirir.