Müdür Kadına Bağırdı — Ama Onun Yeni Patronu Olduğunu Öğrendi!

Ofiste sıradan bir sabah başlıyordu. Bilgisayarların uğultusu, çalışanların telaşı arasında müdür Selim her zamanki gibi sinirli bir şekilde içeri girdi. Klavyeler hızlandı, bakışlar ekrana çevrildi. Selim’in gözleri masaları tararken köşede oturan, daha önce hiç görmediği genç bir kadına takıldı. Kadının yüzünde özgüven vardı, bakışları kararlıydı.

Selim, “Sen kimsin?” diye bağırdı. Kadın başını kaldırdı, sakin bir sesle “Yeni başladım,” dedi. Selim alaycı bir kahkaha attı: “Kim seni işe aldı? Burası öyle herkesin gireceği bir yer değil!” Kadın cevap vermedi, dosyalarını karıştırmaya devam etti. Bu sessizlik Selim’i daha da sinirlendirdi. “Ben senin gibi insanlara tahammül edemem. Herkes kurallara uyar, sen de uyacaksın!” diye bağırdı. Ofiste herkes nefesini tuttu.

Kadın dosyasını kapattı, ayağa kalktı. “Kuralları bilirim,” dedi, “ama bazı kurallar değişmek üzere.” Bu söz herkesin içinde bir fırtına kopardı. Selim öfkeyle, “Seninle sonra görüşeceğiz!” deyip odasına gitti. Kadın ise sessizce yerine oturdu. Yan masadaki Elif fısıldadı: “Delirdin mi? Müdüre böyle konuşulmaz.” Kadın gülümsedi: “Ben sadece doğruyu söyledim.”

Saatler geçti, Selim odasından çıkmadı. Ofiste gergin bir sessizlik vardı. Öğle arasında herkes kadının kim olduğunu konuşuyordu. Adı Zeynep’ti, ama kimse geçmişini bilmiyordu. Sanki bir anda ortaya çıkmıştı.

Öğleden sonra acil toplantı maili geldi. Herkes toplantı odasına toplandı. Kapı açıldığında masanın başında yönetim kurulu üyeleri ve ortalarında sabah Selim’in bağırdığı Zeynep oturuyordu. Selim’in adımları yavaşladı. Genel müdür, “Bugün size yeni bölge direktörümüzü tanıtacağız. Kendisi tüm departmanlardan sorumlu olacak: Zeynep Hanım!” dedi. Selim’in yüzü soldu. Az önce bağırdığı kadın şimdi onun patronuydu.

Zeynep gözlerini Selim’e çevirdi, sakin bir sesle: “Kurallar değişmek üzere demiştim, hatırlıyor musunuz?” dedi. Selim bir kelime bile edemedi. Odanın havası dondu. Zeynep dosyalarını önüne aldı, “Toplantıya başlamadan önce bazı şeyleri düzeltmemiz gerekecek,” dedi. “Artık bu ofiste kimse kimseye bağırmayacak, kimse korkuyla çalışmayacak. Saygı, disiplinden önce gelecek.” Çalışanlar birbirine bakıştı, bazılarının gözleri doldu. Yıllardır bu cümleyi duymayı bekliyorlardı.

Toplantıdan sonra Elif heyecanla Zeynep’in yanına geldi. “Sabah sizi savunmak istedim ama korktum. Şimdi anlıyorum ki korkmak yanlışmış.” Zeynep gülümsedi: “Önemli değil Elif. Cesaret bazen doğru zamanda konuşmaktır.”

Akşam olduğunda Zeynep odasında eski belgeleri karıştırırken Selim içeri girdi. “Zeynep Hanım, sabahki davranışım için özür dilerim. Pozisyonunuzu bilmiyordum.” Zeynep, “Bilseydiniz farklı mı davranacaktınız?” diye sordu. Selim utandı. Zeynep, “Ben öfkeyle değil adaletle yönetirim,” dedi. “Yarın sabah bir görüşmemiz olacak.”

Ertesi sabah Selim tedirgin bir şekilde Zeynep’in odasına girdi. Zeynep, “Sana bir şans vereceğim ama geçmişte yaptıklarını unuttuğum anlamına gelmez. Liderlik korku değil, saygı ile kazanılır,” dedi. Selim ilk kez sessiz kaldı, kalbinde bir şey kırılmıştı ama doğru yönde.

Günler geçtikçe Zeynep şirketin havasını değiştirdi. Çalışanlar artık kendini daha güvende hissediyor, fikirlerini özgürce söylüyordu. Ama bir gün Zeynep’e gizemli bir mail geldi: “Gerçekleri saklayamazsın Zeynep. Selim sadece bir piyondu.” Zeynep’in yüzü ciddileşti. O gün genel sunumda konuşurken salonun arka kapısı açıldı. Siyah takım elbiseli bir adam, Kenan, içeri girdi. Zeynep’in eski patronuydu; onu yıllar önce işten attıran, Selim’i yükselten adam.

Kenan, “Beni unuttun mu Zeynep?” dedi. Zeynep mikrofonu bırakmadı, “Bazı yüzler değişir ama yaptıkları unutulmaz,” dedi. Kenan, “Bu şirket hala benim ellerimde,” dedi. Zeynep, “Ellerinde sandığın şey bir illüzyon,” diye yanıtladı. Ardından, “Artık değil. Dün yönetim kurulu benim projemi oy birliğiyle onayladı. Kontrol resmen bana geçti.”

Kenan öfkeyle, “Senin bu pozisyona gelmeni sağlayan kimdi sanıyorsun?” diye bağırdı. Zeynep, “Senin açgözlülüğün olmasaydı bu kadar güçlü olmazdım. Teşekkürler Kenan, bana kaybetmeyi öğrettin.” dedi. Kenan dosyayı masaya fırlattı, “Bu iş bitmedi!” diyerek çıktı.

Zeynep gece ofiste tek başına kaldı. Masasında eski bir dosya buldu. İşten çıkarılmasında Kenan’ın yanında çok güvendiği Murat Bey’in de imzası vardı. Sabah Murat’la yüzleşti. Murat, “Kenan çok güçlüydü, karşı duramazdım,” dedi. Zeynep, “Adalet korkunun izin verdiği kadar var olamaz. Ben korkunun yönettiği bir dünyayı yıkmaya geldim,” dedi.

Sonunda Kenan’ın yıllarca yaptığı yolsuzlukların belgelerini buldu. Polis çağrıldı, Kenan tutuklandı. Zeynep pencereden dışarı baktı, güneş doğuyordu. Yeni bir başlangıçtı. “Adalet her zaman yolunu bulur,” dedi. Sonra kameraya döner gibi ekledi: “Peki ya sen, haksızlık karşısında sessiz kalır mıydın?”