ONLAR GÜLDÜ, KIZINI GÖRÜŞMEYE GETİRDİ DİYE — TA Kİ KÜÇÜK KIZ SİBER SALDIRIYI DURDURANA KADAR
Zeynep, 9 yaşındaki kızı Elif’le birlikte İstanbul’un soğuk sokaklarında yürüyordu. Evsiz kalmışlardı. Kirasını ödeyemediği için evlerinden çıkarılmışlardı. Ellerinde sadece birkaç parça eşya ve bir umut vardı. Elif, sessizce yürüyordu. Annesinin elini tutmuyordu, çünkü o her zaman farklı bir çocuktu. Sessiz ama zeki, içine kapanık ama her şeyi bilen bir çocuk. Annesi, onun bu durgunluğunun ardında büyük bir zeka olduğunu biliyordu. Ama bu zeka, onları bu soğuk sokaklardan kurtarmaya yetecek miydi?
O gece Kadıköy’de bir parkta, soğuk bir bankta otururlarken Elif, cebinden bir kağıt çıkardı. Üzerinde karmaşık sayılar ve çizimler vardı. “Anne, bankanın sisteminde bir hata var,” dedi sessizce. Zeynep şaşkınlıkla kızına baktı. “Ne demek istiyorsun?” Elif, annesine bankadaki hesaplarının yanlış işlendiğini, sistemde bir hata olduğunu ve bu yüzden borçlarının göründüğünü anlattı. Zeynep, kızına inanmak istedi ama bu nasıl mümkün olabilirdi? 9 yaşındaki bir çocuk, bir bankanın sistem hatasını nasıl fark edebilirdi?
Ertesi gün Zeynep, Elif’i de yanına alarak bankaya gitti. Durumu anlatmaya çalıştı ama kimse ona inanmadı. Ta ki Elif, bankanın sistemindeki hatayı detaylarıyla açıklayana kadar. Küçük kızın söyledikleri, banka çalışanlarını şaşkına çevirmişti. Kısa süre içinde Zeynep’in borcu silindi ve banka, bu hatayı nasıl fark ettiğini öğrenmek için Elif’i dinlemeye başladı. Şube müdürü, Zeynep’e bir kartvizit uzattı. “Bu yetenek olağanüstü. Bir arkadaşım var, belki Elif için bir fırsat olabilir,” dedi.
Zeynep, kartviziti günlerce cebinde taşıdı. Teknova isimli büyük bir teknoloji şirketine aitti. Zeynep, kızını bu dünyaya sokmaya cesaret edemiyordu. Ama bir gün, Elif’in eski bir bilgisayar monitörünü söküp yeniden birleştirmeye çalıştığını görünce kararını verdi. “Belki de bu onun şansı,” diye düşündü. Kartvizitteki numarayı aradı ve bir görüşme ayarladı.
Teknova’nın devasa binasına gittiklerinde Zeynep çok gergindi. Ama Elif, her zamanki gibi sakin ve kendinden emindi. Şirketin yazılım müdürü Cem Yalçın, Elif’i test etmek istedi. Ona karmaşık kodlar ve problemler gösterdi. Elif, hepsini kolayca çözdü. Cem, hayranlıkla küçük kıza baktı. “Bu sadece bir yetenek değil, bir dahilik,” dedi. Elif, Teknova’da haftada iki gün staj yapmaya başladı.
Ancak bir gün, şirket büyük bir siber saldırıya uğradı. Hiçbir uzman bu saldırıyı durduramıyordu. Cem, son çare olarak Elif’i çağırdı. Elif, saldırıyı analiz etti ve bunun bir fidye yazılımı olmadığını, sistemde bir açık bırakıldığını fark etti. Saldırganın niyetinin zarar vermek değil, şirketin zayıflıklarını göstermek olduğunu anladı. Elif’in önerdiği çözümle saldırı durduruldu ve sistem güvenliği sağlandı. Şirket, bu küçük kıza minnettardı.
Elif’in başarısı kısa sürede yayıldı. Ancak bazı insanlar, bir çocuğun bu kadar önemli bir rol üstlenmesini eleştiriyordu. Şirketin yatırımcılarından biri olan Kemal Bey, “Bu etik değil,” diyerek Elif’in programdan çıkarılmasını istedi. Elif, bu sözler karşısında sessizce odadan çıktı. Ama giderken masaya bir not bıraktı: “Ben sadece öğrenmek ve öğrendiklerimi paylaşmak istiyorum. Eğer bu bir suçsa, gitmeye hazırım.”
Elif’in bu kararlılığı, toplantıdaki herkesi derinden etkiledi. Kemal Bey bile fikrini değiştirdi. Elif, Teknova’nın ilk genç danışmanı olarak göreve başladı. Artık sadece bir stajyer değil, resmi bir unvanı olan bir dahiydi.
Bir yıl sonra Elif, uluslararası bir teknoloji ödülü kazandı. Sahnedeki konuşmasında şunları söyledi: “Bu ödül sadece benim değil. Görünmeyen, fark edilmeyen, ama içinde büyük bir ışık taşıyan herkesin. Çünkü herkes bir yıldızdır. Sadece bazen karanlıkta kalırlar. Ama bu, parıltılarını azaltmaz.”
Elif’in hikayesi, sadece bir çocuğun dehasını değil, aynı zamanda bir annenin cesaretini ve inancını da gösteriyordu. Zeynep, kızının yanında durarak onun ışığını parlatmıştı. Çünkü bazen dünyayı değiştirmek için sadece bir kişi yeterlidir. Ve o kişi, küçük bir kız da olabilir.
