Son Paramı Verdikten Sonra: Bir An’ın Mucizesi

İstanbul’un kalabalığından uzakta, küçük bir semtte yaşayan genç bir adam vardı: adı Kerem idi. Otuzuna yaklaşmasına rağmen, hayat ona kolay davranmamıştı. Birkaç yıl önce evlenmiş, çok sevdiği eşine küçük bir ev alabilmek için borçlara girmişti. Ev taksitleri, kredi taksitleri, faturalar… Her ay gelir-gider dengesi iyice zorlaşıyordu. Ancak Kerem, onurlu bir insandı — ne kadar zor da olsa borcunu ödemeye çalışıyor, taşın altına elini koyuyordu.

Günlerden bir gün, iş yerinde büyük bir haksızlık tanık oldu. Patronun gizliden, çalışanlardan birine haksız davranışlar yaptığına dair söylentiler dolaşıyordu. Kerem bu durumu kendi vicdanına yediremiyordu. Uzun süre düşündü; maaşı iyiydi, gözden çıkarılması zor olacaktı. Ama içi rahat değildi. Vicdanı huzur vermiyordu. Nihayet kararını verdi: istifa edecekti. O gün, iş yerindeki sözleşmesini kapı gibi masaya koydu ve çıkışını verdi.

İstifa etmek kolaydı; ama ardından gelen belirsizlik onu derinden sarsacaktı. Ev sahibi kira, banka kredileri, faturalar… Hepsi peş peşe geliyordu. O gün akşam, evin yolunu ağır adımlarla yürüyordu. İçinde umut yoktu. Belki birkaç gün iş arayabilirdi ama aynı maaşı veren bir iş bulmak zordu. “Ne kadar talep ederim? Karşılanır mı?” gibi sorular zihnini kuşatıyordu.

Yol üstünde küçük bir balıkçı dükkanı vardı. Karın açlığı ve evin durumunu düşündü, “Bir kilo balık alırım,” dedi içinden. Ama balığın kilosu 150 liraydı — bu fiyat, onun cebinde mevcut parayla karşılayabileceği bir şey değildi. Bir kilo yerine biraz daha az almaya karar verdi.

Tam o sırada bir kadın ve küçük kız çocuğu dükkana geldi. Kadın, 50 liralık balık almak istediğini söyledi; ama sonra vazgeçti ve “40 liraya alabilir miyim?” diye sordu. Açıkça parasının yetmediği görülüyordu. Kerem’in yüreği sızladı. İçinden gelen dürtüyle, kadına bir teklif sundu:

“İzin verirsen ben alayım,” dedi sessizce. “Bugün annenin vefat yıldönümü. Balık alıp dağıtıyorum. Nasibiniz varsa kabul edin, ben de mutlu olurum.”

Kadın önce şaşırdı, “Olmaz, gerek yok” dedi. Ama Kerem ısrar etti. En sonunda kadın teklifi kabul etti. Kerem hızlıca yan dükkandan salata malzemeleri aldı, fırından sıcak ekmek aldı ve tekrar balıkçıya döndü. Kadın ve küçük kızın yanına geldiğinde çocuk ellerini ekmekleri taşımak için uzattı; yüzünde tarifsiz bir sevinç vardı.

Kerem cebine elini attı ve son kalan 250 lirayı minik kıza uzattı. Kadının gözleri doldu, teşekkür etti. Tam kadın ve çocuk ayrılırken, balıkçı gelip kulağına eğildi:
“Sağ ol kardeşim. Onların babası geçen hafta vefat etti. Yaptığın bu yardım çok makbule geçti.”

O an Kerem’in kalbi sıkıştı; gözleri doldu; ama ağlamadı. Arabasını ev almak için satmıştı; cebinde neredeyse hiç para kalmamıştı. Minibüse binmek için durdu ama cebini yokladı, hiçbir şey yoktu. “Yürüyerek eve giderim,” dedi kendi kendine. Yürüdüğü dar sokaklarda adımları ağırdı; ama içindeki huzursuzlukla umut birbirine karışıyordu.

İlerleyen saatlerde telefonu çaldı. Arayan bir kadın sesi, “Serdar Bey, işe kabul edildiniz,” diyordu. Daha da şaşırtıcı olanı, önceki maaşından tam 4.500 lira fazla maaş verilecekti. Kerem âdeta şok oldu; kulaklarına inanamadı. Gözlerini gökyüzüne çevirdi; içinden bir “şükür” kelimesi yükseldi.

Saat ilerledi, gece karanlığı çökmüştü. O sırada bir telefon daha çaldı. Babası arıyordu. Babası, köyde sahip oldukları tarlayı satmayı düşündüklerini, tarlayı birisi alıp tavuk çiftliği kurmak istediğini söylüyordu. Eğer anlaşabilirlerse, o gelirle Kerem’in ev borcunu kapatacaklarını söyledi. Kerem’in elinde titreme oldu; bir kaç saat önce cebinden son parasını çıkarmıştı, şimdi borçlarının kapanması müjdeliyordu.

Kerem o gece uyku tutmadı. Şükür namazını kıldı, dualarını etti, içindeki tarifsiz huzurla yattı. Uyandığında aklında bir şey vardı: o balıkçıdaki kadını ve küçük kızını bulacaktı. Ellerinden tutacaktı; onları yalnız bırakmayacaktı. Çünkü onların duası, onun hayatını değiştirmişti.

Günler sonra, küçük mahallede o kadını buldu. Gitti, onların ihtiyaçlarını karşıladı, sık sık ziyaret etti. Zamanla, hayatı sadece geçinmek için çalışmakla değil, insanlara dokunmakla da şekillendi. O gün verdiği son paranın getirdiği mucize, sadece kendi hayatını değil, başkalarının hayatını da değiştirmişti.