Plaza Mayor’da İki Yeşil Göz: Bir Sırrın Ardından Doğan Aile

Madrid, Mayıs güneşiyle parıldarken, Diego Mendoza Gran Vía’daki ofisinden öğle yemeği için çıkıyordu. Otuz altı yaşında, Mendoza Yatırımlarının CEO’su, mükemmel kesimli Armani takım elbisesi, koyu renk saçları, başarıyı temsil eden bir adamdı. Ama o gün, Plaza Mayor’a doğru yürürken gözüne takılan bir şey, hayatını sonsuza dek değiştirecekti.

Kalabalığın arasında, bir kadın ve yanında iki küçük çocuk vardı. Kadın, Carmen Rodríguez’di. Diego’nun Madrid’deki malikânesinde üç yıl önce hizmetçi olarak çalışan, sonra bir gece ansızın ortadan kaybolan Carmen. O günden beri Diego, onu bir daha görememişti. Ne bir telefon, ne bir adres, sadece mutfak masasının üstünde bırakılmış bir not: “Üzgünüm, gitmem gerek. Beni arama.”

Ama Diego’yu asıl sarsan, Carmen’in yanında yürüyen iki çocuktu. İkizler. İki buçuk yaşlarında, aynı gözler, aynı çene, aynı yeşil gözler… Diego’nun aynada her sabah gördüğü kendi bakışı. O geceyi hatırladı; Carmen’le sınırı aştıkları, birbirlerine sarıldıkları o unutulmaz geceyi. İkizler, o gecenin sırrıydı.

Diego, kalabalıkta donup kaldı. Carmen, onu fark ettiğinde bakışları buluştu. Carmen’in gözlerinde hem korku hem de bir itiraf vardı. Diego, içgüdüsel olarak onlara doğru yürüdü. Çocuklardan biri, mavi tişörtlü Lucas, ona gülümseyerek döndü. Diğer çocuk, sarı elbiseli Sofía, aynı şekilde ona baktı. Diego’nun kalbi hızla atıyordu. Carmen çocukları arabaya bindirmeye çalışırken, Diego onları durdurdu.

“Carmen…” dedi kısık sesle. Kadın başını kaldırdı, gözleri yaşlıydı ama kararlıydı. “Beni bırak, Diego,” dedi. Ama Diego, çocuklara bakıp tekrar ona döndü: “Bunlar… benim çocuklarım mı?” Sessizlik, Madrid’in gürültüsünü bile bastırdı. Carmen, gözlerini kapattı, bir damla yaş yanağından süzüldü ve başını hafifçe salladı.

Diego’nun dizleri çözüldü. Bir duvara yaslanıp nefes almaya çalıştı. İki buçuk yıl boyunca babalığını bilmeden yaşamıştı. Onu neden haberdar etmediğini, neden kaçtığını anlamak istiyordu; ama Plaza Mayor’un ortası bu konuşma için uygun değildi. “Bir yerde konuşalım,” dedi. Carmen tereddüt etti, çocuklara baktı, sonra başını salladı.

Yirmi dakika sonra, Diego’nun Salamanca’daki lüks dairesindeydiler. İkizler, Lucas ve Sofía, halının üstünde oyuncaklarla oynarken, Carmen koltuğa oturmuş, ellerini dizlerinde sıkıyordu. Diego ona bir bardak su verdi, sonra karşısına oturup, “Her şeyi bilmek istiyorum,” dedi.

Carmen, çocuklarına baktı, sonra ellerine. “O gece… üç yıl önce,” diye başladı. Diego, o geceyi hatırladı. Doğum günü partisinden sonra, malikânede yalnız kalmışlardı. Carmen mutfağı temizliyordu, Diego ona yardım etmeye çalışmıştı. Aralarındaki konuşma derinleşmiş, Diego başarıya rağmen ne kadar yalnız olduğunu, Carmen ise hayallerini anlatmıştı. Birkaç kadeh şarap, ardından bir öpücük, sonra kontrolü kaybetmişlerdi.

Ertesi sabah, Carmen mesafeli ve soğuktu. “Unutmalıyız,” demişti. “Ben sadece hizmetçiyim, sen malikânenin sahibisin. Hayatlarımız farklı.” Diego, konuşmak istemişti ama Carmen duvarlarını yükseltmişti. Birkaç hafta sonra, Carmen tamamen ortadan kayboldu.

Carmen, koltukta sessizce anlatmaya devam etti. O geceyi unutamamış, üç hafta sonra hamile olduğunu öğrenmişti. İlk başta Diego’ya söylemeyi düşünmüştü ama gazetelerde Diego’nun Alejandra Moreno ile ilişkisi haber olunca, Carmen dünyalarının ne kadar farklı olduğunu bir kez daha anlamıştı. Alejandra, İspanya’nın en zengin ailelerinden birinin varisi, Diego ise bir iş imparatorluğunun sahibi. Carmen ise, üniversite eğitimi olmayan, Madrid’in yoksul bir mahallesinde büyümüş bir kadındı.

İlk ultrasonunda ikizleri olduğunu öğrenmişti. Skandalı, Mendoza ailesi için utancı hayal etmişti. Diego’nun kendisini para için kullandığını düşüneceğinden korkmuştu. O yüzden kaçmaya karar vermişti. Kendi kasabasına, Extremadura’ya gitmiş, orada bir akrabasının yanında yaşamıştı. Temizlik işleriyle geçinmiş, çocuklarını tek başına büyütmüştü. Altı ay önce akrabası vefat edince, geri Madrid’e dönmek zorunda kalmıştı; daha fazla iş imkânı vardı. Küçük bir daire bulmuş, geceleri temizlik yapıp gündüzleri çocuklarına bakmıştı.

O gün, Plaza Mayor’da karşılaşmak, Carmen’in en büyük korkusuydu. Diego, anlatılanları dinlerken öfkelenmişti. Yıllarca çocuklarının varlığından habersiz kalmıştı. Ama Carmen’in gözlerindeki korkuyu, çaresizliği görünce, onu da anlamıştı. Kendi ailesinin gelenekleri, annesi Beatriz’in katı kuralları, toplumun acımasız bakışları…

Diego, ikizlere yaklaştı. Lucas ona bir plastik dinozor uzattı, Sofía saçını çekerek gülümsedi. O anda, Diego’nun içinde bir şey kırıldı ve yeniden oluştu. O çocuklar onun kanıydı, gerçekti.

Sonraki günlerde, Diego hayatındaki her şeyi askıya aldı. Carmen ve çocukları araştırdı, her şeyin doğru olduğunu öğrendi. Artık onların hayatında olmak istiyordu. Carmen’in parkta çocuklarıyla oynadığı günlerde yanında olmaya başladı. Oyuncaklar, dondurmalar, birlikte geçirilen saatler… Lucas ona “Dinozor amca!” demeye başlamıştı.

Bir hafta sonra Diego, Carmen’i akşam yemeğine davet etti. Carmen, komşusuna çocukları bırakıp geldi. Diego yemek yapmaya çalıştı ama felaketle sonuçlandı. Pizza söylediler, balkonun ışıkları altında Madrid’i izlediler. Diego, ciddi bir teklif yaptı: “Çocukları resmen tanımak, hayatlarının bir parçası olmak istiyorum. Onlara soyadımı, ailemi vermek istiyorum. Seninle evlenmek istiyorum. Aşk değil, gerçeklik. Çocuklar için bir aile.”

Carmen ağladı. “Sadaka istemiyorum. Zengin avcısı gibi görünmek istemiyorum.” Diego diz çöktü: “Sadaka değil. Onlar benim çocuklarım.” Carmen, düşünmek için zaman istedi.

İki gün sonra Carmen’in kapısı çalındı. Gelen Diego’nun annesi Beatriz Mendoza’ydı. Beatriz, malikânenin kraliçesi, soğuk ve otoriter bir kadın. Daireye girip etrafa baktı; ucuz mobilyalar, oyuncaklar, duvarlarda lekeler… Beatriz, konuya doğrudan girdi. Her şeyi bildiğini, çocukların Mendoza soyundan olduğunu, bu durumu “doğru” şekilde çözmek gerektiğini söyledi. Çantasından bir çek ve yasal belgeler çıkardı. “500 bin euro ve çocukların eğitimine 2 milyonluk fon. Ama evlilik yok, skandal yok. Çocuklar soyadı alacak, maddi olarak korunacak ama sen bu aileye giremeyeceksin.”

Carmen, öfkesini bastırıp sakin konuştu. “Bu teklif, üç yıl önce kaçmama sebep olan şeyin aynısı. Çocuklarım bir pazarlık malı değil. Onlar anne ve babalarını hak ediyor, sadece para değil.” Beatriz, aile itibarından, Diego’nun sorumluluklarından, Alejandra Moreno ile yapılacak “doğru” evlilikten bahsetti. Carmen, “Diego bana evlenme teklif etti, kabul etmeyi düşünüyorum. Paramı değil, çocuklarım için bir baba istiyorum,” dedi.

Beatriz tehdit etti; mahkemeye başvurup çocukların velayetini alacağını söyledi. Carmen kapıyı gösterdi: “Gerçekten torunlarını tanımak istiyorsan, önce annelerine saygı göstermeyi öğrenmelisin.”

Beatriz gittikten sonra Carmen titreyerek oturdu ama hafiflemişti. Diego’yu aradı, her şeyi anlattı. Diego öfkelendi ama Carmen onu sakinleştirdi. “Ailenin korkularını anlıyorum ama kararımı verdim. Evet, evleneceğiz. Kolay olmayacak ama çocuklarımız için savaşacağız.”

Bir ay sonra, belediyede sade bir nikâh kıydılar. İki tanık, sade kıyafetler, ayaklarında oynayan Lucas ve Sofía. Gizli kalacağını sanıyorlardı ama bir turistin çektiği fotoğraf sosyal medyada yayıldı. “Diego Mendoza, eski hizmetçisiyle gizlice evlendi. İkizleri var!” Manşetler acımasızdı. Mendoza ailesi öfkelendi. Diego’nun babası Victor, mirastan men etmekle tehdit etti. Beatriz oğluyla konuşmayı kesti. Aileden gelen baskılar arttı.

Ama Diego geri adım atmadı. Carmen’i iş dünyasına tanıttı, ikizleri yönetim kuruluna götürdü, “Bir gün bu şirketin varisleri olacaklar,” dedi. Carmen, toplumun yargılayıcı bakışlarına rağmen dik durdu. Çocuklarına, Diego’ya ve yeni hayatına odaklandı.

Aylar geçtikçe Diego ve Carmen birbirlerini gerçekten tanımaya başladılar. Aralarındaki ilişki, zorunluluktan doğan bir evlilikten, gerçek bir bağa dönüştü. Carmen’in zekâsı, iş dünyasında yaptığı yenilikler, Diego’yu etkiledi. Carmen, küçük tarım işletmelerine yatırım önerdi, şirketin etik değerlerini güçlendirdi. İkizler, Lucas ve Sofía, neşeli, enerjik, Diego’ya “baba” demeye başladılar. Her seferinde Diego’nun kalbi eriyordu.

Gerçek sınav, Noel’de geldi. Diego, ailesini malikânede bir araya getirdi. Beatriz soğuk ve mesafeliydi. Sofía, anneannesine bir resim verdi: “Büyükannem” yazılı, çocukça çizilmiş bir aile. Beatriz’in gözleri doldu. Carmen, yanına oturup dürüstçe konuştu: “Sürpriz oldum, hayallerinizi yıktım. Ama Diego’yu ve çocuklarımı seviyorum. Köprü kurmak istiyorum, duvar değil.” Beatriz, korkularını itiraf etti. Zenginlik ve itibarın ötesinde, oğlunu kaybetmekten korkmuştu. O gece, ailede bir şey değişti. Beatriz torunlarını ziyarete gelmeye başladı, sonra öğle yemekleri, sonra haftalık akşam yemekleri… Mendoza ailesi Carmen’i “evin hanımı” olarak kabul etmeye başladı.

Üç yıl sonra, Diego ve Carmen Salamanca’daki balkonlarında, Madrid’in ışıklarına bakarak oturuyorlardı. Lucas ve Sofía odalarında uyuyordu. Carmen, artık saygın bir hayırseverdi; tek başına çocuk büyüten kadınlara destek veren vakıflar kurmuştu. Diego şirketini etik yatırımlara yönlendirmişti. Mendoza ailesi tamamen barışmıştı. Beatriz artık Carmen’e saygı duyuyordu, Victor torunlarıyla vakit geçiriyordu.

Ama en büyük değişim, Diego ve Carmen’in kalplerindeydi. Zorunluluktan doğan evlilik, gerçek aşka dönüşmüştü. Diego, bir akşam Carmen’e tekrar evlenme teklif etti; bu kez büyük bir törenle, tüm aile ve dostlar önünde. Carmen gözyaşlarıyla kabul etti.

Düğün, Carmen’in bir zamanlar hizmetçi olarak çalıştığı malikânede yapıldı. Bahçe beyaz çiçeklerle süslenmişti. Lucas ve Sofía, küçük pelerinlerle ailelerinin kahramanlarıydı. Beatriz açıkça ağladı, Diego ve Carmen birbirlerine kendi yazdıkları yeminleri ettiklerinde herkes alkışladı.

O gece, Diego ve Carmen, malikânenin yatak odasında, geçmişteki hatalarını, korkularını, sırlarını geride bırakarak, gerçek bir aile olduklarını hissettiler. Carmen başını Diego’nun omzuna koydu: “Bazen en güzel şeyler, hata sandığımız anlardan doğar. O gece bir hata yaptığımızı düşündük ama aslında hikâyemizin başlangıcıydı.”

Madrid uyurken, Diego ve Carmen, ikizleriyle birlikte, sınıf farkını, toplumun yargılarını, aile baskısını aşarak, kendi mutluluklarını bulmuşlardı. Çünkü bazen, iki yeşil gözlü çocuk, iki yalnız yetişkinin kaderini sonsuza dek değiştirebilir.