Hainlerin Çukurunda Üç Hafta Leyla’nın Kurtuluş ve Gizli Kanıt Avı

.

Bugün de sağlıklı ve mutlu olun. Erzincan Askeri Cezaevi’nin yeraltındaki karanlık hücrelerinden birinde ağır bir sessizlik hüküm sürüyordu. Nemli beton duvarlar küf kokuyordu, tavandan damlayan suyun sesi yankılanıyordu. Hücrenin demir kapısının altındaki dar yemek bölmesinden metal bir tepsi itilince çıkan sürtünme sesi bu sessizliği böldü.

“Havla köpek, Yüzbaşı Leyla… O zaman sana yemek vereceğim.”

Gardiyan Astsubay Çavuş Murat’ın alaycı sesi koridor boyunca yankılandı. Tepsideki çorbanın üzerinde yağ parçaları yüzüyordu, yanındaki turşu ise ekşimişti. Ama hücrenin köşesinde dizlerini karnına çekmiş oturan kadın kımıldamadı.

O kadın, Kara Harp Okulu’nu birincilikle bitirmiş, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin en parlak subaylarından biri olan Yüzbaşı Leyla Demirkan’dı. Bir zamanlar disiplinli ve güçlü olan vücudu artık zayıflamıştı. Omuz kemikleri belirginleşmiş, yüzündeki morluklar henüz iyileşmemişti.

Üç haftadır neredeyse hiçbir şey yememişti.

Bu onun tek direnişiydi.

Ama artık direniş bile anlamını yitiriyordu.

Murat tepsiye tekme attı. Çorba beton zemine döküldü. Gardiyanın bot sesleri uzaklaştı ve koridor yeniden karanlık bir sessizliğe gömüldü.

Leyla gözlerini kapattı.

Bilinci gidip geliyordu.

Tam o anda koridorun diğer ucundan ağır askeri bot sesleri duyuldu. Ama bu ses sıradan gardiyanların devriye adımlarına benzemiyordu. Daha ağırdı. Daha disiplinliydi.

“Sağa yanaş! Hazır ol!”

Bir albayın telaşlı sesi duyuldu.

Leyla’nın yarı kapalı gözleri titredi.

Bot sesleri hücrenin önünde durdu.

Sonra bir ses konuştu.

Derin.

Sert.

Çelik gibi.

“Burası mı?”

Leyla’nın kalbi bir an duracak gibi oldu. Bu sesi tanıyordu.

Kapının kilitleri açıldı. Metal kapı ağır ağır aralandı. Koridordan gelen parlak ışık karanlık hücreyi doldurdu. Leyla gözlerini kapatmak zorunda kaldı.

Işığın ortasında devasa bir gölge duruyordu.

Dört yıldızlı üniforma.

Sert bir yüz.

Keskin bakışlar.

Orgeneral Metin Demirkan.

Türk Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı.

Ve Leyla’nın amcası.

Ama Metin Demirkan ilk anda onu tanıyamadı. Karşısında gördüğü şey bir subay değildi. Bir enkazdı. Saçları kirden birbirine yapışmıştı, vücudunda morluklar vardı. Bir zamanlar gururla taşıdığı üniforma gitmiş, yerine kirli bir mahkûm kıyafeti gelmişti.

Metin Demirkan diz çöktü.

Leyla başını kaldırdı.

Çatlamış dudaklarından tek bir kelime çıktı.

“Amca…”

Bu tek kelime bile Metin Demirkan’ın çelik gibi kontrolünü zorladı. Ama yüzündeki ifade değişmedi.

“Bunu sana kim yaptı?”

Leyla başını duvara yasladı.

“Her şey… Ankara’da başladı.”

Üç ay önce Ankara’daki Genelkurmay Karargâhı’nda Leyla lojistik tedarik biriminde görev yapıyordu. Görevi yeni nesil askeri ekipmanların satın alınmasını denetlemekti. Milyarlarca liralık ihaleler onun masasından geçiyordu.

Bir gece geç saatlere kadar çalışırken bir dosya dikkatini çekti. Yeni nesil kurşun geçirmez yelek sözleşmesi. Fiyat bir önceki sözleşmeye göre yüzde otuz artmıştı.

Ama teknik özellikler aynıydı.

Şirket aynıydı.

Adı: Anadolu Savunma.

Leyla şüphelendi. Araştırmaya başladı. Saatler süren incelemeden sonra korkunç bir şey fark etti.

Son yıllarda neredeyse tüm askeri ihaleleri kazanan şirket buydu.

Ve her sözleşmenin sonunda tek bir imza vardı.

Korgeneral Cemal Ateş.

Leyla’nın içi buz kesti.

Bu sadece bir yolsuzluk değildi.

Bu sistematik bir ihanetti.

O gece otoparka indi. Biraz temiz hava almak istiyordu. Ama tam o sırada iki kişinin konuştuğunu gördü.

Biri amiri Albay Hakan Vural’dı.

Diğeri savunma sanayi brokeri Rıza Doğan.

Rıza Doğan bagajdan ağır bir golf çantası çıkardı. Ama çantanın içindekinin golf sopası olmadığı açıktı.

Leyla sütunun arkasında saklanarak konuşmaları dinledi.

“Korgeneralimizden küçük bir hediye,” dedi Rıza Doğan.

Albay Vural çantayı aldı.

Sonra bir zarf uzatıldı.

“Yeni sözleşme… ödeme gecikmesin.”

Leyla’nın kalbi hızlandı.

Rüşvet.

Yolsuzluk.

İhanet.

Ertesi gün masasında bir emir buldu.

Hakkari Hudut Karakolu’na tayin.

Derhal.

Aynı gün.

Bu bir sürgündü.

Ama aslında bir infazdı.

Hakkari’de onu karşılayan Tabur Komutanı Yarbay Serdar Kaya oldu. Adamın gözlerinde nefret vardı.

“Demek Genelkurmay’ın prensesi sensin.”

O gün Leyla’yı tüm askerlerin önünde buz tutmuş zeminde yuvarlattı. Aşağıladı. Küçük düşürdü.

Ama Leyla pes etmedi.

Karakolda gördüğü şeyler daha korkunçtu.

Kurşun geçirmez yelekler sahteydi.

Gaz maskeleri bozuktu.

Tüfek parçaları çatlak doluydu.

Leyla kanıt toplamaya karar verdi.

Ama Serdar Kaya ondan bir adım öndeydi.

Bir atış talimi sırasında sabotaj yaptı.

Bir tüfek patladı.

Bir asker ağır yaralandı.

Ve suç…

Leyla’ya yıkıldı.

Tutuklandı.

Serdar Kaya hücrede ona gülerek gerçeği söyledi.

“Sen sadece yemdin.”

Gerçek hedef…

Orgeneral Metin Demirkan’dı.

Cemal Ateş devasa bir darbe planı kurmuştu. Leyla’nın skandalı kullanılarak Metin Demirkan devrilecekti.

Ama plan bozuldu.

Metin Demirkan karşı saldırıya geçti.

Albay Yaman Özçelik gizli bir ekip kurdu. Hakkari’deki kanıtlar bulundu. Broker Rıza Doğan’ın gizli kasası basıldı. Sunucularda yüz milyarlarca liralık rüşvet kayıtları çıktı.

Her şey ortaya çıktı.

Genelkurmay toplantı salonunda tüm generaller toplanmıştı. Metin Demirkan kürsüye çıktı. Leyla yanında duruyordu.

Ses kayıtları çalındı.

Rüşvet listeleri ekrana yansıtıldı.

Salon buz kesti.

Cemal Ateş’in yüzü bembeyaz oldu.

Metin Demirkan tabancasını masaya bıraktı.

“Bir asker gibi sorumluluğunu üstlen.”

Cemal Ateş silahı aldı.

Ama Demirkan’a doğrulttu.

Tam o anda Albay Yaman kolunu kırdı.

Askeri inzibatlar içeri doldu.

İhanet çökmüştü.

O akşam hastane odasında Metin Demirkan yeğeninin yanında oturdu.

“Buna değdi mi?” diye sordu Leyla.

Metin Demirkan cebinden eski bir asker künyesi çıkardı.

“Bu benim ilk astım. Kusurlu erzak yüzünden öldü. O gün yemin ettim. Bir daha hiçbir asker böyle ölmemeli.”

Leyla gözlerini kapattı.

Cehennem bitmişti.

Ama gerçek savaş…

Şimdi başlıyordu.

Çünkü orduyu temizlemek…

Bir savaştan bile daha zordu

Ve Çelik Kelebek yeniden uçmaya hazırdı.