ZORBACI YAŞLI ADAMA TORUNUNUN ÖNÜNDE TOKAT ATTI. TORUNUNUN BİR DÖVÜŞÇÜ OLDUĞUNU BİLMEDEN

.
.

Güneş Burgazkent Lisesi’nde Bir Gün

Tahsin Efendi, Kayseri’nin sakin mahallesinde, düzensiz kaldırım taşlarının üzerinde ağır ve temkinli adımlarla ilerliyordu. 75 yaşında, emekli edebiyat öğretmeni olan Tahsin, koltuğunun altında tuttuğu şiir defterlerini düşürmemeye büyük özen gösteriyordu. Yanından ayırmadığı bastonuyla her adımını önceden yokluyor, kendini güvence altına alıyordu. “Allah’ım sen kolaylık ver,” diye mırıldandı kendi kendine.

Okulun demir kapısına yaklaştığında, kapının önünde Burak Demirtaş duruyordu. Uzun boylu, iri yapılı, kendini okulun bahçe kralı olarak gören Burak, arkadaşlarıyla birlikte yüksek kahkahalar atıyor, geçen öğrencilerle alay ediyordu. Burak’ın sağ kolu Serkan Yücel, Burak’ın sözlerine hemen karşılık veriyordu: “Bakar tabii, kim bakmaz ki bize?”

Tahsin Efendi yavaşça yürürken, Burak’ın gözleri ona takıldı. İki bakış buluştu; Burak’ın küstah gençliği ile Tahsin’in yorgun bilgeliği karşı karşıya geldi. Tahsin dikkat etmeden kaldırımda küçük bir çukura takıldı, dengesini kaybetti ve Burak’a hafifçe çarptı. Bu küçük dokunuş, Burak’ın elindeki dondurmanın yere düşmesine yetti.

Burak öfkeyle bağırdı: “Nereye baktığına dikkat et, koca bunak!” Bu sözler okulun duvarlarında yankılandı. Tahsin titreyerek geri çekildi ve özür diledi: “Özür dilerim evladım, göremedim.”

Ancak Burak’ın öfkesi dinmedi. Arkadaşlarına dönerek, “Nereye gittiğine dikkat et moruk,” dedi. Tahsin bastonunu siper etmeye çalıştı ama Burak acımasızca itti ve Tahsin birkaç santimetre havaya kalktıktan sonra duvara çarptı. Defterler yere saçıldı, bastonu kaydı ve Tahsin yere düştü.

Kalabalık sessizleşti. Burak, bu anın verdiği güçle kendini okulun hakimi gibi hissetti. Serkan alaycı bir sesle, “Bak şuna, deden külahı yere düştü,” dedi. Kahkahalar yükseldi. Tahsin’ın kulaklarında bu kahkahalar hançer gibi saplanıyordu.

Tam o sırada, Rümeysa Karagöz okula vardı. Annesiz babasız büyüyen, dedesi Tahsin’in himayesinde yetişmiş, tıp fakültesinde okuyan genç kız, dedesinin yerde sürünüşünü gördü ve öfkesi patladı. Kalbi savaş davulu gibi çarpıyordu. “Bırak dedemi hemen, seni korkak!” diye haykırdı.

Kalabalık şaşkındı. Rümeysa’nın sesindeki otorite ve kararlılık, kimsenin beklemediği bir güçtü. Burak, küçümseyici bir gülümsemeyle ona döndü ve alay etti. Ama Rümeysa’nın bakışlarında, duruşunda bir güç vardı; fiziksel boyutla ölçülemeyen bir güç.

Burak’ın kibri sarsıldı. Rümeysa, dedesinin yanında dururken, Burak’ın bastonunu tekmeleyip “Bastonsuz kalkamazsın,” dedi. Rümeysa yumruklarını sıktı ve “Yaptığına pişman olacaksın,” diye meydan okudu.

Kalabalık yaklaşırken, öğretmenler ve veliler endişeyle izliyordu. Burak’ın arkadaşları bile tereddüt ediyordu. Rümeysa, Burak’a sakin ama kararlı bir sesle “Dedeme bir daha dokunursan bunun sonuçlarına katlanırsın,” dedi.

Burak, “Sen küçük bir kızsın, benimle dövüşmek mi istiyorsun?” dedi. Rümeysa ceketini çıkardı ve altından siyah bir dobok ve siyah kuşak çıktı. Kalabalık şok içindeydi. Rümeysa milli takım sporcusuydu.

Burak’ın yüzü sertleşti ama gözlerinde güvensizlik vardı. Rümeysa, “Gerçek güç zayıfı korumaktır,” dedi. Burak’ın arkadaşları sessizleşti. Rümeysa, Burak’a son kez “Özür dile ve git,” dedi. Burak, “Asla,” diye karşılık verdi.

Rümeysa, “O zaman sana gerçek gücün ne olduğunu göstereceğim,” diyerek hızlı ve akıcı hareketlerle Burak’ın etrafında dolandı. Burak donup kaldı. “Gerçek güç merhamettir, intikam değil,” dedi.

Kalabalık sessizdi, herkes bu tarihi anı izliyordu. Burak’ın zorbalığına karşı Rümeysa’nın cesareti, okulun atmosferini değiştirmişti. Diğer öğrenciler de cesaretlenerek zorbalığa karşı durmaya başladı.

Bir ay sonra, okulda zorbalık karşıtı bir öğrenci birliği kurulmuştu. Burak değişmiş, rehberlik servisiyle düzenli görüşmeler yapıyordu. Tahsin Efendi, Rümeysa ve öğrencilerle birlikte daha adil ve saygılı bir okul ortamı için çalışıyordu.