ABD’deki Alçak Uçuş Yarışmasında Türk Pilot Küçümsendi… Yaptığı Tüm Dünyayı Şoke Etti!
.
.
ANADOLU KARTALI: NEVADA’DA 2,1 METRELİK SESSİZLİK
Nevada çölü, sabah güneşini bir bıçak gibi kumun üstüne sürer. Hava, sanki görünmez bir fırın kapağı açılmış gibi yüzüne vurur. Ve o sabah, Edwards Hava Üssü’nün pistinde 12 ülkenin en seçilmiş pilotları, gölgeleri bile titreyen bir sıcakta dizilmişti.
“Extreme Low Flight Challenge” denilen bu yarışma, dışarıdan bakana bir şov gibi görünürdü. Ama içeridekiler bilirdi: Bu, itibarın ve sinirlerin yarışmasıydı. Burada kazanmak, sadece bir rekor demek değildi. Burada kazanmak, ülkelerin birbirine “biz daha iyiyiz” diye göz kırpmasıydı.
Pistin kenarında kurulmuş tribünlerde üniformalar, sivil gözlemciler, kameralar, telemetri cihazları… Hepsi aynı şeye bakıyordu: Bir jetin yeryüzüne ne kadar yaklaşabileceğine.
Gökyüzü, mavi değildi. O sabah gökyüzü, bir ekran gibi dümdüzdü. Üstünde yazılacak cümlenin ne olacağı henüz belli değildi.
Ve o cümlenin başına, kimse Türkiye yazmayı düşünmüyordu.
1) Tanıtımın Bıçak Gibi Kısmı
Amerikan organizatör, mikrofonu eline aldığında sesi, kendinden emin bir sunucunun sesiydi. Sanki bütün pist onun sahnesiydi.
“ABD’den Albay Johnson… Topgun eğitmeni… üç bin saat F-16 tecrübesi…”
Kalabalık alkışladı.
“Almanya’dan Binbaşı Mueller… NATO tatbikatları uzmanı…”
Yeni bir alkış.
“İngiltere’den Squadron Leader Smith… RAF’ın elit pilotu…”
Bir alkış daha, biraz daha yüksek.
Her ülke adı geldiğinde ses “parladı.” Sanki mikrofon bile o isimleri daha şık söylüyordu.
Sonra sıra Türkiye’ye geldi.
Organizatörün tonu, küçücük bir basamak indi. Fazla belli etmemeye çalıştı ama o düşüş herkesin kulağına çarptı.
“Türkiye’den… Yüzbaşı Kartal… Anadolu’dan gelen pilot… geleneksel eğitim…”
Bir saniyelik, tuhaf bir boşluk oldu.
“Geleneksel eğitim” kelimesi, sanki “eski model” demekti. Sanki “sizi buraya yanlışlıkla çağırdık” demekti.
Amerikalı pilotların birkaç adım gerisinde bir fısıltı dolaştı.
“Bu Türk pilot ne yapacak burada?”
“Topgun eğitmeniyim ben… bu çocuk ne bilir?”
“RAF eğitimi varken…”
“Bizde gelişmiş sistemler var… onların ekipman basit…”
Fısıltılar, rüzgârın taşıdığı kum gibi etrafa yayıldı.
Yüzbaşı Kartal, hepsini duydu.
Ama yüzünde hiçbir şey değişmedi.
Gözleri pistin çizgilerindeydi. Sanki o fısıltılar yoktu.
Sanki asıl konuşma, yerdeki beş kilometrelik çizginin kendisiydi.
2) Kartal’ın Sessizliği
Kartal’ın uçağı, diğerlerinin uçaklarından “daha eski” değildi. F-16, F-16’ydı. Ama bazı pilotlar uçağa bakmazdı; karşısındakinin ülkesine bakardı.
Bir Amerikalı tekniker, yarı şaka yarı küçümseme karışımı bir gülümsemeyle yanaştı.
“Dostum, ekipmanla yardım lazım mı? Oldukça… basit görünüyor.”
Kartal başını kaldırdı.
Gözleri, teknikerin gözlerine bir saniye baktı.
“Teşekkür ederim,” dedi.
“Ben hallediyorum.”
Kibar bir cümleydi. Ama içinde buz gibi bir çizgi vardı. O çizgi şunu söylüyordu: Benim işim, benim.
Kartal tekrar uçağa döndü. Kokpitteki kontrolleri tek tek yokladı. Parmakları düğmelerin üstünden geçerken acele etmiyordu. Çünkü acele edenler, genelde panik edenlerdi.
O sırada diğer pilotlar, rekorlar üzerinden şakalaşıyordu.
Albay Johnson yüksek sesle konuştu:
“Mevcut dünya rekoru bende. 8,2 metre. O kadar kolay değil.”
Mueller hemen atladı:
“Ben yedi metre yaparım. Alman hassasiyeti.”
Smith gülümsedi:
“RAF ile 6,5 metre… mümkün.”
Sonra bakışlar Kartal’a döndü.
Birisi sordu:
“Sen kaç metre yaparsın?”
Kartal, omuz silker gibi sakin bir sesle cevap verdi:
“Uçarız, görürüz.”
Gülüşmeler patladı.
Fransız pilot, sanki bir konferansta yanlış cümle kurulmuş gibi yüzünü buruşturdu.
“Uçarız görürüz… ne demek? Profesyonel yaklaşım lazım.”
Kartal gülmedi. Tartışmadı. Açıklama yapmadı.
Çünkü açıklama yapanlar, genelde kendini ispatlamaya çalışanlardı.
Kartal, ispatını gökyüzüne saklamıştı.
3) Pist Üstünde Gurur Sınavı
İlk uçuş Albay Johnson’ındı.
Kule izin verdiğinde, F-16 piste çıktı. Kalkış temizdi, gösterişliydi, kendinden emindi.
Beş kilometrelik hatta yaklaşınca alçaldı. Jet, çölün üstünden bir bıçak gibi geçti.
Ölçüm:
7,8 metre.
Johnson kaskını çıkarınca gülümsedi.
“Kendi rekorumu bile kırdım,” dedi.
Mueller geldi.
Onda her şey milimetrikti. Uçuşu sanki cetvelle çizilmiş gibiydi.
7,1 metre.
Alkış.
Smith geldi.
6,9 metre.
Bu, o güne kadarki en iyi sonuçtu. Tribündeki insanlar ayağa kalktı. RAF’ın pilotu gülümsedi ama o gülümsemenin içinde “ben zaten yaparım” vardı.
Fransız pilot 7,3’te kaldı. Biraz sinirlendi, “rüzgâr” dedi, “termal” dedi.
Ve sıra Türk pilota geldi.
İşte o an, pistin üstündeki hava değişti.
Kameralar Kartal’ı aradı. Objektifler yakınlaştı. Gözlemciler, “bakalım” dedi.
Kule, sesi ciddi bir tonla duyurdu:
“Kartal… kalkış için onaylandınız. Kırılacak mevcut rekor 6,9 metre.”
Kartal düğmelere dokundu.
“Anlaşıldı kule,” dedi.
“Kartal kalkıyor.”
Motor sesi yükseldi.
F-16 pistte ilerledi.
Ama herkes daha ilk saniyeden fark etti:
Bu uçuş, “normal” değildi.
Kartal kalkış yaptıktan sonra uçağı fazla yükseltmedi. Sanki göğe çıkmak istemiyordu. Sanki gökyüzü onun için sadece bir geçiş yoluydu.
Asıl hedef, yerdi.
4) 5 Kilometrelik Çizginin Üstünde
Beş kilometrelik hatta yaklaştığında F-16 alçalmaya başladı.
İlk başta kimse panik yapmadı. Çünkü herkes alçalacaktı.
Sonra… Kartal alçalmaya devam etti.
Daha da.
Daha da.
Kuledeki bir görevli, ekranın başına eğildi. Gözlüklerini düzeltti.
“Bu kadar… inmez,” dedi sanki kendi kendine.
Johnson’un yüzü gerildi.
“Ne cehennem oluyor?” dedi.
“Bu kadar alçak… nasıl uçuyor?”
Smith’in alnında ter vardı. Sıcak yüzünden değil.
“Jet akımı onu düşürmeli,” diye fısıldadı.
Mueller, ekrana bakıp dudaklarını araladı.
“İmkânsız.”
Çünkü alçak uçuş sadece cesaret değildi. Alçak uçuş, aerodinamiğin en acımasız sınırıydı. Yer etkisi, türbülans, anlık mikro rüzgârlar… Küçücük bir hata, uçağı kumla bir ederdi.
Kartal’ın uçağı çizgiye girdi.
Altimetre okuması, önce bir sayıya yaklaştı.
Sonra sayı… “mantıksız” bir yere düştü.
Kontrol kulesinde bir anda sessizlik oldu.
Sonra o cümle geldi:
“Kartal… yükseklik okuması… 2,1 metre.”
Bir görevli yanlış okuduğunu sandı.
Ekrana vurdu.
Tekrar baktı.
Sayı değişmedi.
Kartal’ın sesi, telsizden sakin geldi:
“Doğru okuma, kule.”
“İki nokta bir metre.”
Sanki “çay hazır” diyormuş gibi.
Sanki bu normalmiş gibi.
Tribünler ayağa kalktı.
Kameralar titredi.
Bir gözlemci, “bu mümkün değil” dedi yüksek sesle.
Johnson, istemsizce ileri bir adım attı.
“Bu imkânsız…”
Mueller, dişlerini sıktı.
“2,1 metre… yer etkisi… kanat…”
Smith, başını iki yana salladı.
“Bu adam… resmen ip üstünde yürüyor.”
5) Anadolu’nun İçinden Gelen Refleks
Kartal, F-16’yı 2,1 metre yükseklikte taş gibi sabit tutmuyordu.
Asıl şok edici olan buydu:
Uçak “sabit” görünüyordu ama aslında sürekli mikro düzeltmeler yapıyordu. Milim milim. Nefes gibi.
Bir an burun hafif yukarı.
Bir an kanat hafif sağ.
Bir an gaz çok az kısılıyor.
Bu, “teknoloji” işi değil, “beden” işiydi.
Kartal’ın bileği, uçağın bir parçası gibiydi.
Kum fırtınası gibi savrulan jet akımı, çölün yüzeyini yarıyordu. Kumlar havalanıyor, sanki yer, uçağı yakalamaya çalışıyordu.
Ama Kartal, sanki yerle anlaşmıştı.
Beş kilometrenin ortasında bir an, uçağın gövdesi hafifçe sallandı. Normal bir pilot o an refleksle yükselirdi.
Kartal yükselmedi.
Sadece… “düzeldi.”
O kadar küçük bir düzeltme yaptı ki, ekranda bile zor seçildi.
Ve o an, kuledeki biri fısıldadı:
“Bu adam… korkmuyor.”
Hayır.
Kartal korkuyordu.
Ama korkusunu “hareket”e dökmüyordu.
Korkusunu “kontrol”e döküyordu.
Beş kilometrelik hat bittiğinde, Kartal uçağı normal yüksekliğe çıkardı.
Sanki az önce yaptığı şey, bir selam gibiydi.
Telsizden konuştu:
“Hat tamamlandı.”
“Piste dönüyorum.”
İnişi yumuşaktı.
O kadar yumuşaktı ki, pist bile şaşırmış gibi görünüyordu.
6) Rekorun Açıklandığı An
Resmî ölçüm açıklandı.
“İki nokta bir metre.”
“Yeni dünya rekoru.”
O an, alkışın içinde bir şey daha vardı:
Sessiz bir yutkunma.
Çünkü bu, sadece bir pilotun rekoru değildi.
Bu, bir sürü egonun aynı anda kırılmasıydı.
Johnson, Kartal’a doğru yürüdü. Bir süre konuşamadı. Sonra kısık bir sesle sordu:
“Bunu nasıl başardın?”
“Bu… imkânsız.”
Kartal kaskını çıkardı. Yüzünde kahraman gülümsemesi yoktu. Sadece sakin bir ifade.
“Anadolu’da,” dedi.
“Dağlarda öğrendim.”
Mueller öne çıktı.
“Anadolu… nasıl bir eğitim?”
Kartal, gözlerini ufka dikti. Sanki Nevada çölünü değil, bir vadiyi görüyordu.
“Dağlar arasında,” dedi.
“Vadilerde uçuyoruz.”
“2 metre… bizim için normal.”
Smith, bir adım attı. Gözlerinde ilk kez kibir yoktu.
“Sana saygı duyuyorum,” dedi.
“Böyle bir hassasiyet… hiç görmedim.”
Fransız pilot başını eğdi.
“Gerçekten… olağanüstüsün.”
Kartal sadece başıyla selam verdi.
Çünkü onun için asıl mesele, bu insanların ne dediği değildi.
Asıl mesele, o beş kilometrelik çizgiydi.
7) Medyanın Ateşi, Pentagon’un Soğuğu
O gün akşamüstü haberler patladı.
“Türk pilot imkânsızı başardı!”
“2,1 metrede uçuş!”
“Dünya rekoru kırıldı!”
Pentagon’dan bir açıklama geldi. Cümleler soğuktu ama mesaj netti:
“Olağanüstü uçuş becerisi…”
NATO’dan övgüler yağdı.
Ama Kartal, basın toplantısında mikrofonların önüne geçtiğinde cümlesini kısa kurdu:
“Bu başarı benim değil.”
“Türk Hava Kuvvetleri eğitiminin.”
“Anadolu’nun zorlu coğrafyasında öğrendik.”
“Pilot iyi eğitimliyse… her şey mümkün.”
O an, Johnson başını öne eğdi.
“Biz… küçümsedik,” dedi.
“Özür dileriz.”
Mueller elini uzattı.
“Saygılar.”
Smith, kaskını göğsüne bastırdı.
“Öğrenmemiz gereken şeyler var.”
Kartal tokalaştı.
Ama içinden geçen cümle şuydu:
Ben zaten size kendimi anlatmayacaktım.
Ben gökyüzüne yazdım.
8) Gece: Kartal’ın Yalnızlığı
Tören bittikten sonra, herkes kendi ülkesinin bayrağına, kendi grubuna, kendi alkışına gitti.
Kartal ise hangarın yanındaki küçük dinlenme alanına yürüdü. Çöl gecesi soğuktu. Gündüzün ateşi, gecenin buzuna dönüşmüştü.
Bir süre tek başına oturdu.
Telefonunu çıkardı.
Ekranda Türkiye’den gelen mesajlar vardı.
“Gurur duyduk.”
“Helal olsun.”
“Anadolu kartalı!”
Kartal, mesajlara bakarken yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Sonra telefonu kapattı.
Çünkü o gece, aklına bir başka şey gelmişti:
Sabah onu küçümseyenlerin yüzleri.
Bu yüzler artık saygılıydı. Ama saygı bazen geç gelir. Ve geç gelen saygı, içindeki gerçeği değiştirmez.
Kartal ayağa kalktı, hangara girdi, uçağına yaklaştı.
F-16’nın gövdesine elini koydu.
Sanki bir dostun omzuna dokunur gibi.
“İyi iş,” diye fısıldadı.
Sonra kendi kendine ekledi:
“Bir dahaki yarış… daha zor olacak.”
Çünkü dünya, böyle bir rekoru unutmazdı.
Ve unutmayan dünya… ya hayran olurdu ya da kıskanırdı.
Kartal, hangarın kapısında durup dışarı baktı.
Nevada çölü karanlıktı.
Ama o karanlığın içinde, Kartal’ın zihninde bambaşka bir yer vardı:
Anadolu’nun bir vadisi.
İki dağın arasında ince bir yol.
Ve o yolun üstünde, nefes gibi alçaktan geçen bir jet.
Bir ülkenin, coğrafyadan eğitime dönüşen kaderi.
Kartal, o görüntüyü bir kez daha içinden geçirip yürüdü.
Sessiz.
Kendinden emin.
Çünkü bazı pilotlar… gökyüzünde konuşmaz.
Onlar gökyüzünde cevap verir.
SON
