Taşralı Kız İşe İlk Gününde Aşağılandı Ama Hiç Kimse Onun Yeni CEO Olduğunu Beklemiyordu

Şehrin en yüksek kulelerinin camları sabah güneşiyle parlıyordu. Emma Parker, o devasa binaların önünde durdu. Ceketi eskiydi, çantası yıpranmıştı, botlarının tabanında hâlâ köyünün toprak izleri vardı. İçeri girmeden önce bile yabancı bakışların üzerinde olduğunu hissedebiliyordu.

Küçük bir kasabada büyümüştü. İnsanların kapılarını kilitlemediği, herkesin birbirinin köpeğinin adını bildiği bir yerde. Şimdi ise dev bir şirketin kapısındaydı, yanında sadece umudu vardı. Mücadeleye hazırdı ama aşağılanmaya değil.

Lobiye adım attığında dev bir katedral gibi hissetti: mermer, cam ve aceleyle yürüyen takım elbiseli insanlar. İşte orada Richard ile tanıştı.

Richard, İK’nın başıydı ve kendisini lise günlerinden kalma “havalı çocuk” gibi görüyordu. Emma’yı görür görmez seslendi:
“Sen Emma’sın, değil mi? Şu köyden gelen?”

Arka planda fısıldaşmalar, bastırılmış kahkahalar… Emma’nın yüzü kızardı. Richard ise alayla devam etti: “Pencere kenarında başla. Dosya kopyala, iş getir götür yap. Köylü kız, kaybolma yeter.”

Sabah böyle geçti. İnsanlar geçerken fısıldaştı, ne kadar dayanacağına dair bahse girdiler. Öğlene kadar Emma, kendini görünmez hissetti. Tam vazgeçecekken telefonu titredi. Arkadaşı Sarah’tan mesaj: “Unutma, M. Bildiğinden daha fazlasını biliyorsun. Korkutmalarına izin verme.”

Emma, bu sözlerle dayanmayı seçti.

Öğleden sonra ise asıl sınav geldi. Richard, bütün ofisin önünde, Emma’ya kahve taşıtmak istedi. “Bakalım kahveleri dökmeden getirebilecek misin?” dedi, yüksek sesle. Kahkahalar patladı.

Emma, titreyen elleriyle tepsiyi taşıdı. Masaya koyduğunda Richard tekrar seslendi:
“Hadi bize biraz kendinden bahset. Yoksa ineklerle konuşmayı mı tercih edersin?”

Kahkahalar bu kez daha sertti. Emma geri çekilecekti ki genç bir analist seslendi:
“Bırakın konuşsun. Hepimizin ilk günü oldu.”

Ofis sessizleşti. Emma derin bir nefes aldı.
“İzin verirseniz,” dedi, “bir şey göstermek istiyorum.”

Bilgisayarda hazırladığı sunumu açtı. Şirketin pazarlama açıklarını, yeni kampanya önerilerini anlattı. Her şey verilerle desteklenmişti.

Kahkahalar bitti. Gözler büyüdü. Kıdemli yönetici Gloria öne eğildi:
“Bunu tek başına mı yaptın?”

“Evet. Nerede durduğumu bilmeden adım atmam.”

Richard bile susmuştu.

Sunum bitince ortam değişmişti. İnsanlar onayla başını sallıyordu. Emma gülümsedi ve gerçeği açıkladı:
“Ben Emma Parker. Bugünden itibaren bu şirketin yeni CEO’suyum.”

Oda sessizleşti. Önce birkaç kişi güldü. Ama Gloria elini uzatıp Emma’yı tebrik edince gerçek anlaşıldı.

Emma açıkladı: “Şirketi filtresiz görmek istedim. İnsanların, önemli biri izlemezken nasıl davrandığını bilmek istedim. Çünkü kültür, her şeyin temelidir.”

Richard’ın yüzü kıpkırmızı kesildi. İnsanların bakışı ise değişmişti: küçümsemeden hayranlığa.

Günler içinde Emma herkesi tek tek dinledi. Genç analisti strateji ekibine aldı. Richard’ı toksik tavırları yüzünden uzaklaştırdı. Ama intikam değil, değişim istedi.

Emma, kasabasını düşündü: toprak yolları, ona inanan komşuları. Küçümsenmek onu güçlendirmişti.

“Bazen,” dedi ekibine, “yeni bir bakış açısı tüm deneyimlerden daha değerlidir. Kimseyi küçümsemeyin. Çünkü şirketi kurtaracak fikir, görmezden geldiğiniz kişiden gelebilir.”

Ve böylece, “köylü kız” Emma Parker, unutulmaz bir lider oldu.