“Sen bir ev istiyorsun… ve babamız için bir eşe ihtiyacımız var,” diye fısıldadı ikizler dul kadına.
KÜLLERDEN DOĞAN UMUT: MARVEL’IN YOLU
1. Bölüm: Beyaz Öfke ve Kararan Hayatlar
Batı’nın uçsuz bucaksız topraklarında kar, sıradan bir yağış gibi değil, sanki topraktan intikam almak ister gibi yanlamasına, keskin ve amansızca yağıyordu. Bu beyaz öfke, ne hayvanın ne de insanın izini bırakıyor; her şeyi gri bir perdenin ardına saklayıp dünyayı derin bir sessizliğe gömüyordu.
Bu kar fırtınasının içinde tek başına yürüyen bir kadın vardı: Marvel Jameson. Üzerindeki yas rengi siyah yün eteği, is lekeleriyle kirlenmiş ve nemden ağırlaşmıştı. Her adımı, dizlerine kadar gelen kar yığınlarına karşı verilen bir savaştı. Durmak, teslim olmak demekti; teslim olmak ise tamamen yok olmak.
Marvel, bir zamanlar Stony Ford yakınlarındaki bir çiftlikte mutlu bir kadındı. Kocası Jameson, elleri nasırlı ama kalbi yumuşak bir adamdı; küçük kızları ise dünyanın en tatlı gülüşüne sahipti. Ancak o korkunç gece her şeyi değiştirmişti. Bacadan sıçrayan tek bir kıvılcım, kuru rüzgarla birleşmiş ve dakikalar içinde evlerini küle çevirmişti. Jameson, kızlarını kurtarmaya çalışırken alevlerin arasında can vermişti. Marvel hayatta kalmıştı ama artık ne bir evi, ne bir ailesi, ne de anılmaya değer bir adı vardı.
2. Bölüm: Willow Creek’in Soğuk Yüzü
Marvel, akşam duaları vaktinde Willow Creek kasabasına ulaştığında, kilise çanının sesi karın altında boğuluyordu. Bacalardan ince dumanlar yükseliyor ama dışarıda kimse görünmüyordu. Burası hayatta kalma mücadelesi verilen bir yerdi, hayır işleme yeri değil.
İki çocuk, kürk mantolarına sarılmış halde bir sundurmada oynarken Marvel’ı gördüler. Onun isli kıyafetlerini ve açlıktan çökmüş yüzünü görünce, tek kelime etmeden içeri kaçtılar. Marvel kendini hem görünmez hem de acı verici bir şekilde teşhir edilmiş hissediyordu. İnsanlar onu bir kadın olarak değil, uğursuzluk getiren bir gölge olarak görüyorlardı.
Kasabanın genel mağazasının kapısını ittiğinde, içerideki sıcaklık onu eski bir dostun sarılışı gibi karşıladı. Taze un ve çam odunu kokusu havada asılıydı. Mağazanın sahibi Bayan Tibit, Marvel’ı hemen tanıdı: “Stony Ford’daki yangından kurtulan dul kadın…”
Marvel, “Buraları süpürebilir miyim, kumaşları katlayabilir miyim?” diye sordu. “Sadece fırtına dinene kadar ateşin başında oturmak istiyorum.” Ancak Bayan Tibit’in cevabı buz gibiydi: “Bugün sana verecek işim yok.” Marvel, tekrar dondurucu soğuğa dönmek zorunda kaldı.
3. Bölüm: Küçük Eller ve Saf Bir Teklif
Marvel, kilisenin önündeki küçük mezarlığın korkuluklarına yaslanmış, elleri uyuşmuş bir halde beklerken karda hafif ayak sesleri duydu. Arkasına döndüğünde sekiz yaşlarında, birbirinin aynısı iki küçük kız gördü. Üzerlerindeki paltolar bu havada çok inceydi, saçları karla kaplanmıştı.
“Aç mısın?” diye sordu cesur olanı. Marvel şaşkınlıkla “Evet,” dedi, “ama karşılığında verecek hiçbir şeyim yok.” Küçük kız bunu doğal karşıladı: “Sorun değil, bizim de pek bir şeyimiz yok zaten.”
Kızlardan sessiz olanı, Marvel’ın is lekeli eteğine dokundu. “Yangın,” dedi Marvel alçak sesle, “her şeyi götürdü.” O an küçük kız, beklenmedik bir şekilde Marvel’ın beline sarıldı. Bu, yetişkinlerin unuttuğu türden, kelimelere dökülmeyen saf bir şefkat gösterisiydi.
“Babamız için bir geline ihtiyacımız var,” dedi cesur olan kız. Marvel ne diyeceğini şaşırdı. “Bir anne istiyoruz. Babam çok yalnız. Senin de bir yere ihtiyacın var. Bu adil.” Marvel, şaşkınlık içinde küçük ellerin onu karda sürüklemesine izin verdi.
4. Bölüm: Mcreay Malikanesi
Kızlar, Marvel’ı kasabanın dışındaki mütevazı bir kütük eve götürdüler. İçeride venado eti ve patata yahnisi kokusu vardı. Kızlar içeri neşeyle daldı: “Baba! Bir gelin getirdik!”
Colt Mcreay, ateşin başından kalktı. Geniş omuzlu, sert bakışlı ama sakin bir adamdı. Marvel’a ne şüpheyle ne de aşırı bir ilgiyle baktı; sadece bitkin bir insan gördü. “Şuraya otur,” dedi sadece. Marvel’ın önüne bir kase yahni koydu.
O gece Marvel, sedir ve sabun kokulu küçük bir odada kaldı. Biri -muhtemelen Colt- onun için temiz çarşaflar ve fazladan bir battaniye hazırlamıştı. Ertesi sabah uyandığında, kapının önündeki botlarının fırçalanmış ve islerden arındırılmış olduğunu gördü.
Colt, elinde baltasıyla dışarı çıkarken, “Ekmek yapmayı bilir misin?” diye sordu. “Kızlara öğretirsen burada kalabilirsin.” Marvel, yangından sonra ilk kez kendini bir hayalet gibi değil, gerçekten “görülen” bir insan gibi hissetti.
5. Bölüm: Yeni Bir Düzen
Günler sakin ve kutsal bir rutin içinde akmaya başladı. Marvel şafaktan önce kalkıyor, ateşi canlandırıyor, kızların saçlarını örüyordu. Onlara konuşan tavşanlar ve isimleri hatırlayan ağaçlar hakkında masallar anlatıyordu.
Bir gece, kızlar kabuslarla uyandığında Marvel onları ateşin başında sallayarak eski bir ninni söyledi. Colt, kapı eşiğinde onları izlerken, Marvel’ın sadece bir yabancı değil, evin kalbi olmaya başladığını fark etti.
Kasabada dedikodular yayılmaya başlamıştı. Bayan Tibit ve kasabanın erkekleri, Colt’un evinde bir yabancıyı tutmasından rahatsızdı. Hatta bazıları durumu şerife şikayet etti. Kilisede yapılan duruşmada Marvel ayağa kalktı ve “Ev, dört duvar veya kağıtlar değildir,” dedi. “Ev, fırtına çıktığında kalmayı seçen yerdir.” Colt da ekledi: “Onu kızlarım seçti, ben de seçiyorum.” Şerif davayı kapattı. İyilik bir suç değildi.
6. Bölüm: Çelikten Bir Yüzük ve Sonsuz Bahar
Bahar yavaşça, çamur ve vaatlerle geldi. Colt, bir akşamüstü Marvel’a dürüst metalden yapılmış basit bir yüzük uzattı. Dere kenarında, büyük kalabalıklar olmadan, sadece kızların çiçek yerine düğmeler serptiği küçük bir törenle evlendiler. Marvel, “Mcreay” soyadını aldı ama kendi geçmişini de bir onur nişanı gibi kalbinde taşıdı.
Yıllar sonra, o kütük ev kışın en sıcak yeri haline geldi. Yangından kurtulan o isli kadın, artık bir yuvanın koruyucusu ve ruhuydu. Marvel kurtarılmamıştı; o seçilmişti. Ve o da bu yeni hayatı her gün yeniden seçiyordu.
Geçmişin külleri hala oradaydı, ama üzerine inşa edilen sevgi, kışın en sert fırtınasından bile daha güçlüydü. Marvel Jameson Mcreay, artık bir gölge değil, parlak bir ışıktı.
