1993’te Konya’da iki kız kardeş (10 ve 12) kayboldu… 20 yıl sonra bir mektup gerçeği ortaya çıkardı
.
.
Konya’da Kayıp Kız Kardeşler: 20 Yıl Sonra Bir Mektup
Konya, 1993… Mart’ın soğuk bir sabahıydı. Aylin ve Selma, okula gitmek için sabahın erken saatlerinde yola çıkmışlardı. 10 yaşındaki Aylin, gülerek ablası Selma’ya bir şaka anlatıyor, 12 yaşındaki Selma ise kahkahalarıyla mahalleyi inletecek şekilde gülümsüyordu. Ellerinde tuttukları simitlerden ısırarak, hayaller kurarak okula doğru ilerliyorlardı. O sabah, o taş kaldırımlarda yankılanan okul çantalarının sesiyle birlikte, kasaba sakinleri, bu iki neşeli kızın son kez gülüşlerini duymuş oldular.
Fakat o sabah, Aylin ve Selma, evlerine geri dönmediler. Hiç kimse bir daha onları görmedi. Saatler geçtikçe mahallede endişe, korku ve kaybolmuşluk duygusu her geçen dakikada artıyordu. Zeynep, kızlarının eve dönmemesi üzerine önce okulla iletişime geçti, ardından polisi aradı. Çevre mahallelerdeki herkes, her köşe başını aradı. Ama iki küçük kızdan hiçbir iz bulamadılar.
Zeynep, sabah kızlarını okul için yollarken verdiği küçük öğütleri hatırlıyordu. “Yabancılarla konuşmayın, okuldan sonra hemen eve gelin,” diyerek sıkça uyarırdı. Bu sözler şimdi, bir tür talihsiz kehanet gibi, zihninde yankı yapıyordu. Ama ne yazık ki, Zeynep ve tüm mahalle, kaybolan bu iki küçük çocuğu bir daha bulamayacaktı.
Günler geçtikçe, kaybolan kızlar için yapılan aramalar sonuçsuz kalmaya başladı. Hiçbir iz bulunamadı. Geceleri, mahallede Zeynep’in gözyaşları, sürekli kaybolan kızlarına dair umut arayışları duyuluyordu. Aradan 20 yıl geçti ve Konya’nın dar sokaklarında, eski taş binaların arasında hayat devam etti. Fakat Zeynep’in acısı, her geçen yıl derinleşti. Kızlarının kaybolduğu ev, Zeynep için hala terkedilmemiş bir hayat parçasıydı.
Bir Mektup, Karanlık Bir Sırrı Ortaya Çıkarır
Bir sabah, Zeynep’in kapısının altından sararmış bir zarf kaydı. Zeynep, şaşkınlıkla zarfı aldı. Üzerinde hiçbir adres veya isim yoktu. Zarfın kenarı yırtılmış ve zamanla sararmıştı. Zeynep, içindeki kağıdı çıkardığında, sadece bir cümleye rastladı: “Kızlarınıza ne olduğunu biliyorum.” Bu kısa ama anlam yüklü cümle, Zeynep’in kalbini bir kez daha kırdı. Zarfın içinde başka hiçbir şey yoktu, sadece “H” harfiyle yazılmış bir imza vardı. Kimdi bu kişi?
Zeynep’in aklına ilk gelen isim, yıllardır tanıdığı komşusu Hatice Hanım’dı. Hatice Hanım, mahalledeki dedikoduların kaynağıydı. Ama neden şimdi, 20 yıl sonra? Zeynep, bu mektubu aldığında kalbi hızla çarpmaya başladı. Kızlarının kaybolmasından sonra hiçbir şeyin değişmediğini, hayatının hep aynı ıstırapla devam ettiğini düşünüyordu. Ama bu mektup, her şeyin bir anda değişeceğinin işaretiydi.
Zeynep, Hatice Hanım’ın evine gitmek için yola çıktı. Eski, taş döşeli sokaklarda ilerlerken, yaşadığı 20 yıllık sessizlikle mücadele ediyordu. Kızlarının kaybolmasından sonra, en karanlık sırları duyan ve hala susan Hatice Hanım’ın ağzını ne zaman açacağını düşündü. Zeynep, Hatice Hanım’ın geçmişteki korkuları ve suçluluk duygularıyla yüzleşmesini istiyordu.
Hatice Hanım’ın Suskunluğu ve İtirafı
Zeynep, Hatice Hanım’ın evine vardığında, eski komşusu içeri girmesini sessizce kabul etti. Hatice Hanım, yaşlı ve hastaydı. Yüzü solgun, gözleri korku doluydu. Zeynep’e sadece gözleriyle selam verdi. Zeynep, cesaretini topladı ve sormaya başladı: “Hatice Hanım, o mektubu siz göndermediniz mi? Bir şey biliyor musunuz? Kızlarım nerede?”
Hatice, başını yavaşça sallayarak, gözlerinden yaşlar süzüldü. Sonunda, derin bir nefes alarak konuşmaya başladı: “O sabah, her zamanki gibi penceremin önündeydim. Kızları, okula gitmek için yolda yürüyordu. Sonra… sonra Mustafa Bey’in arabası geldi. Onları arabasına çağırdı. Kızlarım, şaşkındılar ama bindi. Aylin tereddüt etti ve ‘Annem izin vermez,’ dedi. Ama Mustafa onlara şeker verdi. Ve o sabah, bir daha onları görmedim.”
Zeynep’in kalbi kırıldı. Gözlerinden yaşlar süzüldü. Neden bu kadar susmuştu? Neden polise gitmemişti? Hatice’nin gözlerinde korku vardı. Mustafa, Mahalle’nin en saygın adamıydı. Kendisini güçlü ve etkili bir adam olarak tanıtıyordu. Hatice, ondan korktuğu için susmuştu. Çünkü Mustafa, onun geçmişini biliyordu ve onun ailesini tehdit etmişti.
Gerçek Ortaya Çıkıyor
Zeynep’in elinde bir arayış vardı ama her şeyden önce adaletin sağlanması gerekiyordu. Hatice Hanım’ın itirafı, Zeynep için tek başına yeterli değildi. Konya’da yıllarca süren suskunluk ve korku, her şeyin bir anda patlamasına yol açtı. Zeynep, artık bir şeyler yapma zamanı olduğunu hissediyordu. Kızlarının kaybolduğu sabah, sadece Hatice’nin değil, tüm mahallelinin sorumluluğuydu.
Zeynep, hastanede yattığı dönemde Hatice’nin bir kutu bırakmış olduğunu öğrendi. O kutuda ne vardı? Zeynep, kemal ile birlikte o kutuyu buldu. İçinden çıkan eski fotoğraflar, Mustafa’nın arabasında çekilen bir fotoğrafla birlikte Zeynep’in içinde uzun zamandır bastırdığı duyguları kabarttı. “Artık susmayacağım,” dedi Zeynep, kızlarının anısını yaşatmak için. Bu kutu, yıllar boyunca susanların ve korkanların suskunluğunu bozan bir dönüm noktasıydı.
Mustafa’nın Suçları Ortaya Çıkıyor
Mahalledeki dedikodular hızla yayıldı. Zeynep, camiye geldiğinde büyük bir kalabalık toplandı. Mustafa, yıllarca saygın bir iş adamı olarak tanınmıştı. Ancak Zeynep, tüm gücünü ve sessizliğini kırarak Mustafa’nın suçlarını ortaya çıkarmak için kararlıydı. Mustafa, kızlarını arabasına alan adamdı. Zeynep, sonunda ona doğru yürüdü ve cami içinde onu suçladı.
Mustafa, Zeynep’in gözlerinin içine bakarken, her şey değişmeye başladı. Cami, sadece bir ibadet yeri değildi. O gün, Zeynep’in kızlarının anısı ve adalet için savaşacağı bir yer haline geldi. Ve sonunda, Mustafa, suçunu kabul etmek zorunda kaldı. Herkesin gözü önünde, yıllar sonra gerçek ortaya çıktı. Zeynep’in gözleri, her şeyin son bulacağı günü görmüş gibi parlıyordu.
Sonunda Adalet ve Zeynep’in Huzuru
Zeynep, sonunda kızlarının nerede olduğunu öğrendi. Her ne kadar acı bir sonuç olsa da, artık yalnız değildi. 20 yıllık sessizliğin ardından, adalet sağlanmıştı. Zeynep, kızlarının anısına bir vakıf kurmayı planlıyordu. Bu vakıf, kaybolan çocukları aramaya, ailelere destek olmaya yönelik olacaktı. Her çocuk için bir umut ışığı olacaktı.
Zeynep, her sabah kızlarının odasına girdiğinde, onların kaybolmuş olsa da, kalbinde bir huzur hissetmeye başladı. Kızlarının anısı, her zaman yaşayacaktı. Bu, Zeynep için gerçek huzurdu.
