6 Türk Askeri – “Deveyle mi geldiniz?” Dediler – 7 Dakika Sonra Tarih Yazdılar!

.
.

Sessiz Kahramanlar: Çölün Gölgesinde Türk Bordo Berelileri

I. Bölüm: Gözden Düşenler

Elharrar Uluslararası Taktik Merkezi’nde, kavurucu güneş gökyüzünü erimiş bir bakır levhaya çevirmişti. 47 derece sıcaklıkta, 30’dan fazla ülkenin en seçkin özel kuvvet askerleri bir Ortadoğu ülkesinin Savunma Bakanlığı tarafından düzenlenen küresel tatbikat için toplanmıştı. Herkesin üzerinde en modern askeri teçhizatlar vardı. Savaş robotları, keşif droneleri, dijital kamuflajlar göz kamaştırıyordu.

Bu teknoloji harikası orduların arasında, 6 kişilik Türk bordo bereli timi neredeyse görünmez bir alçak gönüllülükle ortaya çıktı. Üzerlerindeki çöl rengi üniformalar Anadolu’nun güneşiyle solmuştu. Silahları gösterişsiz, sade ve işlevseldi. Onları getiren eski model bir askeri kamyonun kasasından atladıklarında ellerinde sadece birkaç sırt çantası ve halatla bağlanmış bir alet çantası vardı.

Görünür görünmez komuta merkezinde bir fısıltı dalgası yayıldı. “Şunlar da kim?” diye sordu bir Amerikalı albay. Yanındaki ev sahibi ülkeden bir binbaşı dudaklarını küçümseyerek büktü. “Türkler gerçekten gelmişler. Lojistik destek ekibi sandım bir an.” Fransız subay alaycı bir şekilde güldü. “Atalarından kalma yay ve kılıçlarla geleceklerini sanmıştım. Belki de yanlarında deve getirmişlerdir taktiksel ulaşım için.” Kahkahalar çölün sıcak havasında nahoş bir çınlama bıraktı.

Türk timi ise onlara dönüp bakmadı bile. Yüzlerinde ne öfke ne de aşağılanma ifadesi vardı. Sadece çelik gibi bir sükûnet ve binlerce yıllık tarihin getirdiği ağırbaşlı vakarla kendilerine ayrılan en hücra köşedeki toplanma alanına doğru yürüdüler.

II. Bölüm: Sessiz Cevap

Türk timine ayrılan yer tatbikat alanının en ucunda, klimalı komuta binalarından ve devasa teçhizat hangarlarından uzakta unutulmuş bir köşeydi. Başlarını sokacakları tek şey eski püskü bir askeri çadırdı. İçeride ne vantilatör ne de soğuk su vardı. Çöl rüzgarı çadırın yırtıklarından içeri kum dolduruyordu. Ama timden tek bir kişi bile şikayet etmedi. Sessizce eşyalarını indirdiler, yataklarını nizami yerleştirip hemen çadırın etrafındaki kızgın kumları temizlemeye başladılar.

Diğer ülkelerin timleri poligonlara klimalı zırhlı araçlarla taşınırken Türk timine kimse haber vermedi. Ellerine sadece “15.00 Poligon 3” yazılı buruşuk bir kağıt parçası tutuşturuldu. Yüzbaşı Alparslan ve ekibi yaklaşık 2 kilometre yolu yakan güneşin altında tam teçhizatlı sırt çantalarıyla yürümek zorunda kaldı.

Yolda ev sahibi ülkenin özel kuvvetler birliği ile karşılaştılar. Genç, omuzları rütbelerle dolu askerlerdi. Her biri 2 metreye yakındı. Silahları pırıl pırıl parlıyordu. Türk timinin yorgun ama kararlı adımlarla yanlarından geçtiğini gördüklerinde içlerinden biri diğerini dürttü: “Bunları kesin gösteri için sahne kurmaya göndermişlerdir.” Bir diğeri yapmacık bir korkuyla geri çekilir gibi yaparak bağırdı: “Dikkatli olun beyler. Bunlar orman komandosuymuş. Ayakkabılarınıza yılan bırakmasınlar sonra.” Hepsi birden güldü.

Assubay Murat bir an duraksadı. Gözleri alay eden askerlerin gözleriyle buluştu. Bakışlarında öfke yoktu, kırgınlık yoktu. Sadece dağ gibi sakin, kaya gibi sabit bir ifade vardı. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti.

III. Bölüm: Teknolojisiz Taktik

Akşam poligona vardıklarında Türk timinin elinde ne sanal gerçeklik gözlükleri ne de lazer hedefleme sistemleri vardı. Diğer timler milyonlarca dolarlık simülatörlerde eğitim yaparken onlar etraftan topladıkları karton kutulardan küçük bir köy maketi kurdular. Lazer silahlarla hedeflere ateş etmek yerine tahta sopalar ve ahşap bıçaklarla sessizce sızma, yakın dövüş ve hedefi etkisiz hale getirme talimleri yapıyorlardı.

Bu ilkel eğitim yöntemi izleyen diğer askerler arasında alay konusu oldu. Lübnanlı bir subay, “Çocuklar gibi dedektifçilik mi oynuyorlar?” dedi. Uluslararası basından gelen bir kameraman ekibi bile Türk timinin olduğu bölümü pas geçti. Tatbikat alanının komutanı olan yaşlı bir Arap general bile başını iki yana salladı: “Türkler mi? Öğrenecek bir şey yok. Onların devri geçti.”

Ama Türk timi tepkisizdi. Kendi kurdukları maketlerin içinde sessizce çalışmaya devam ettiler. Her biri 45 saniye içinde bir ipte tırmanıp maket evin çatısına çıkıyor, bir gölge gibi daracık bir aralıktan içeri süzülüyordu. Rehine kurtarma tatbikatını çıplak ellerle defalarca tekrar ediyorlardı. Tek kural vardı: Çıkan ses 30 desibeli geçmeyecekti.

IV. Bölüm: Savaşın Sessiz Sanatı

Sabah diğer ülkelerin askerleri yepyeni üniformaları, parfümleri ve parlatılmış silahlarıyla poligona geldiklerinde Türk tim günün ilk antrenmanını çoktan bitirmişti. Sabah 04.30’da kalkmış, kızgın kumların üzerinde kilometrelerce koşmuş, ardından etraftan buldukları atık malzemelerle kendi simülasyon alanlarını yeniden kurmuşlardı.

Yanlarından geçen bir Mısırlı asker sordu: “Neden organizasyonun sağladığı elektronik simülasyon kitlerini kullanmıyorsunuz?” Tim komutanı Yüzbaşı Alparslan hafifçe tebessüm etti: “Çünkü biz hiçbir şeyimiz olmadığında elimizde ne kaldığını bilmek isteriz.”

Küçük komuta çadırında Türk subaylar siyah beyaz bir arazi haritasının üzerine eğilmişlerdi. Haritanın silik kısımlarını kendi elleriyle yeniden çizmişlerdi. Ne dijital ekranlar, ne 3D modellemeler, ne de yapay zeka destekli simülasyonlar vardı. Her şey araziyi ruhuyla anlamaya, görsel hafızaya ve insani koordinasyonun kusursuzluğuna dayanıyordu.

O öğleden sonra diğer timler dinlenirken Türk timi hala poligondaydı. Tek bir talimi defalarca usanmadan tekrar ediyorlardı: Sessiz taarruz. Hedef maket bir evin içine yerleştirilmiş bezden bir rehineydi. Amaç düşman simülasyonları tarafından fark edilmeden rehineyi kurtarmaktı.

V. Bölüm: Tarihin Yazıldığı An

gün, resmi gösteri günüydü. 17 poligonun ortasında teröristler tarafından ele geçirilmiş sahte bir kasaba modeline dönüştürülmüş alan vardı. Yaklaşık 200 üst düzey askeri yetkili, savunma sanayi uzmanı ve uluslararası basın mensubu izliyordu.

Fransız timi arazi robotları ve dronelerle 6 dakika içinde hedefleri etkisiz hale getirdi. İsrail timi mini dronelar ve gazla rehineyi kurtardı. Amerikan timi duvar arkası radar sistemi ve artırılmış gerçeklik gözlükleriyle tam isabetle vurdu.

Ve sonra sıra Türkiye’ye geldi. Anons yapıldığında sadece birkaç kişi başını çevirip baktı. Türk bordo bereli timi alana girdiğinde yanlarında ne zırhlı araç, ne robot, ne drone vardı. Sadece altı insan. Üniformaları çölün rengine dönmüş, yüzleri ter içindeydi. Omuzlarında sadece birer eğitim bıçağı, sargı bezi, birer urgan ve basit bir dahili iletişim cihazı taşıyorlardı.

Başlangıç sinyali verildi. 10 dakikalık geri sayım başladı. Tüm sahte kasaba, 6 sahte düşman, bir rehine ve 14 termal hareket sensörüyle aktive edildi. İlk saniyede 6 Türk askeri gözden kayboldu. Ne bir ses, ne bir ayak sesi. Hiçbir hareket duyulmadı. Ateş etmediler, patlama yaratmadılar. Sadece kızıl ötesi kameralar üç askerin kanalizasyon borusunun içinde süründüğünü yakaladı.

Diğer üçü ise batı cephesindeki bir dükkanın saçaklarından faydalanarak sadece elleriyle ve iplerle ikinci kata tırmandı. İki dakika geçti. Tek bir alarm bile çalmadı. Termal sensörler hiçbir ihlal kaydetmemişti. Uzmanlar arasında fısıldaşmalar başladı. Sistemde hata olduğundan şüphelenildi. Ama sistem kusursuz çalışıyordu.

Ve sonra 3. dakika. Rehinenin tutulduğu odadaki kamera üç Türk askerinin yerden döşeme altından çıktığı anı kaydetti. Sahte hedefleri etkisiz hale getiriyorlardı. İki nöbetçiyi simüle edilmiş çıplak el teknikleriyle göz açıp kapayıncaya kadar sessizce yere serdiler. Ne ateş ettiler ne bir şeyi kırdılar. Sadece hafif bir boğuşma sesi ve sessizlik.

dakika. Diğer iki asker binanın çatısından aşağı sarkmış, koridora inmiş ve sahte düşmanın iletişim kablolarını kesmişti. Birinin eli sahte düşmanın silahına çarpıp yere düşürdüğünde tüm jüri heyeti yerinden sıçradı.
dakika. Görev tamamlandı. Sinyali yandı. Rehine güvendeydi. Tüm düşmanlar etkisiz hale getirilmişti. Zayiat yoktu. 30 desibelden daha yüksek bir ses kaydedilmemişti. Mutlak başarı.

Poligon mezar gibiydi. Kimse alkışlayamadı bile. Amerikalı bir asker fısıldadı: “Bunlar nereden çıktı?” Yaşlı İngiliz subayı gözlüğünü indirdi ve yanındakine dedi: “Bu bir gösteri değil. Bu gerçek bir savaş dersi.”

VI. Bölüm: Saygının Sessizliği

Türk timi poligondan çıkarken tek kelime etmediler. Üzerlerinde yine ter ve göğüslerinin sol tarafında ay yıldız vardı. Bir Ortadoğu generali komuta merkezine girdi ve emri verdi: “Yarından itibaren tüm subaylarımıza Türk timinin eğitim kasetlerini izletin. Nasıl savaşacaklarını değil, nasıl düşüneceklerini öğrenmek için.”

Koordinasyon merkezinde teknik ekip telaş içinde tüm sensörleri, kameraları ve alarm sistemlerini baştan sona kontrol ediyordu. Her şey mükemmel çalışıyordu. NATO’dan gelen analiz raporu da herhangi bir sapma olmadığını doğruladı. Yaşanan her şey gerçekti. 6 adam, sıfır gürültü, sıfır teknoloji, sıfır tespit.

Tatbikat alanında bir zamanlar onlara gülenler Türk timi yanlarından geçerken sessizleşmeye başlamıştı. Artık fısıldaşmalar, küçümseyen dudak bükmeler yoktu. Bir Türk subayı sessizce üniformasının kolunu indirerek birliğinin armasını kapattı ve arkadaşına döndü: “Artık kim olduklarını bilmiyorum ama eğer bu gerçek bir savaş olsaydı onlarla karşı karşıya gelmek istemezdim.”

Körfez Askeri İttifakı’nın toplantısında bir öneri masaya geldi: Türk timinin temsilcisini teknoloji dışı eğitim taktiklerini sunması için davet edelim. Yüzbaşı Alparslan odaya girdiğinde üzerinde yine o eski üniforma vardı. Hiçbir dosya, hiçbir asistan yoktu. Dik durdu ve yavaş, sakin bir sesle konuşmaya başladı: “Biz kimseden daha iyi değiliz. Biz sadece her an her şeyden yoksun kalacakmışız gibi savaşmayı öğrendik. Asla iradeden ve hazırlıktan yoksun değiliz.”

VII. Bölüm: Kapanış

Tatbikattan üç gün sonra Elharrar üstünde kapalı bir toplantı daha düzenlendi. Ortadoğu, NATO, Afrika ve bazı gözlemci ülkelerin özel kuvvetler temsilcileri oradaydı. Gündem en etkili çöl savaşı taktikleriydi. Sunum listesinde kimsenin beklemediği bir isim vardı: Türk komando timi.

Konuşmaların ardından Türk timinin videoları tekrar gösterildi. Güneşin gölgesini, rüzgarın yönünü kullanarak kızıl ötesi cihazlara karşı nasıl görünmez hale geldikleri kare kare incelendi. Bir komutan başını salladı: “Bu savaşmak değil, savaş alanıyla bütünleşmektir.”

Kısa süre sonra Ortadoğu müşterek komutanlığı Türk timini aşırı zorlu çevre koşullarında muharebe yetenekleri üzerine eğitim kurslarında ortak eğitmen olarak davet etti. Bir zamanlar onlarla alay eden subaylar şimdi el sıkışıyor, özür diliyor ve “Biz yanılmışız, sizin sessizliğiniz bize her şeyi baştan öğrenmemiz gerektiğini öğretti,” diyordu.

Elharrar’dan ayrılırken Türk timi yine o eski askeri kamyonun kasasına bindi. Ama bu kez kimse gülmüyordu. Onları tüm madalyalardan daha değerli olan saygı dolu bakışlar uğurladı.

Son