F-16 Pilotunun 10 Yıl Sakladığı Sır — Komutanlar Gerçeği Öğrenince Şoke Oldu

.
.

Eskişehir Birinci Ana Jet Üssü’nde görev yapan herkes aynı ismi fısıldıyordu. Yüzbaşı Kemal Arslan. Henüz yirmi sekiz yaşındaydı ama üste ondan daha tecrübeli, daha cesur çok az pilot vardı. F-16 Fighting Falcon kokpitinde geçirdiği saatler kusursuzdu. Uçuş kayıtları hatasız, refleksleri neredeyse insanüstüydü. Ama onu asıl konuşulur yapan şey yeteneği değil, tehlikeye karşı sergilediği tuhaf istekti.

En riskli görevlerde, en karanlık senaryolarda, düşman hava sahasına en yakın keşif uçuşlarında, fırtına altındaki acil inişlerde… “Gönüllü var mı?” sorusu sorulduğunda Kemal’in eli her zaman ilk kalkan el olurdu. Bu durum bir süre sonra komutanları endişelendirmeye başlamıştı.

“Bu çocuk neden kendini bu kadar zorluyor?” diye soruyordu Binbaşı Murat Kaya, filo komutanı.
“Ailesi yok mu? Hiç mi korkmuyor?”

Dosyasına baktığında her şey normal görünüyordu. Ankara doğumlu, orta halli bir aile. Babası emekli öğretmen, annesi ev hanımı. Disiplin cezası yok, psikolojik değerlendirmeleri kusursuz. Ama içgüdüleri Murat Bey’e başka bir şey söylüyordu. Kemal Arslan, sanki görünmeyen bir yük taşıyordu.

İlk ciddi şüphe 2020 yılının Şubat ayında doğdu. Hatay sınır hattında düşen bir helikopter vardı. Bölge düşman ateşi altındaydı. Kurtarma operasyonu neredeyse imkânsızdı. Toplantı odasında ölüm sessizliği hâkimdi.

“Bu göreve gönüllü olacak var mı?”
Kemal hiç düşünmeden ayağa kalktı.
“Ben giderim komutanım.”

O gün iki pilotu sağ salim kurtardı. Üsse döndüğünde herkes onu kahraman gibi karşıladı. Ama Murat Bey’in gözünden kaçmayan bir şey vardı: Kemal’in yüzünde sevinç yoktu. Zafer yoktu. Sanki sadece tamamlanmış bir görev vardı. Bir borç ödenmiş gibiydi.

Aylar geçtikçe bu durum daha da belirginleşti. Özellikle arama kurtarma görevlerinde Kemal adeta başka birine dönüşüyordu. 2020 Eylül’ünde Karadeniz üzerinde düşen eğitim uçağının pilotu için yapılan arama bunun en çarpıcı örneğiydi. Hava fırtınalıydı, görüş mesafesi neredeyse sıfırdı.

“Bu havada uçmak intihar,” demişti tecrübeli bir yarbay.
Kemal’in cevabı netti:
“Orada bir arkadaşımız var efendim. Onu bırakamayız.”

Dört saatlik ölümcül bir uçuşun ardından kayıp pilotu bulup kurtardı. Tören sırasında herkes alkışlarken Kemal yalnızca şunu söyledi:
“Görevimi yaptım. Kimseyi geride bırakamayız.”

Bu söz, Murat Bey’in zihnine kazındı. Çünkü bu bir slogan değildi. Bu bir yemindi.

Kemal görevlerden sonra hep aynı rutini izliyordu. Sessizce uçağından iner, raporunu verir, sonra tek başına kantinde çay içerdi. Arkadaşlarıyla mesafeli ama saygılıydı. Bir de dikkat çeken başka bir detay vardı: Her ay düzenli olarak Ankara’ya gidiyordu. Ailesini ziyaret ettiği sanılıyordu.

Ta ki Murat Bey bir gün Kemal’in masasında unutulmuş bir fotoğraf görene kadar.

Fotoğrafta iki pilot vardı. İkisi de üniformalıydı, omuz omuza gülümseyerek objektife bakıyordu. Biri Kemal’di. Diğeri ise ondan daha yaşlı, daha olgun bir pilottu. Yüz hatları Kemal’e şaşırtıcı derecede benziyordu.

“Bu kim?” diye sordu Murat Bey.

Kemal’in yüzü bir anda değişti. Fotoğrafı hızla aldı.
“Bir arkadaş komutanım,” dedi.
Ama sesi titriyordu.

Artık Murat Bey emindi. Bu sıradan bir arkadaş değildi.

Gerçek, 2021 yılının Mart ayında yaşanan büyük Van depremiyle ortaya çıkacaktı. Dağlık bölgede enkaz altında kalan bir aile vardı. Helikopter inişi neredeyse imkânsızdı. Toplantı odasında kimse konuşmuyordu.

Kemal yine ayağa kalktı.
“Ben giderim komutanım.”

Bu sefer Murat Bey dayanamadı.
“Kemal, dur. Neden sürekli en tehlikeli görevlere gönüllü oluyorsun? Ailene hiç mi yazık olmuyor?”

Kemal başını kaldırdı. Gözleri doluydu.
“Komutanım… Çünkü geçmişte biz de yardım bekledik.”

O gün görevi yine başarıyla tamamladı. Ama döndüğünde gözyaşlarını saklayamadı.

O gece Murat Bey Kemal’in dosyasını yeniden inceledi. Bu kez daha derinlemesine. Kardeş bilgisi kısmı boştu. Ama o fotoğraftaki adam belliydi. Aynı soyadıyla şehit kayıtlarını taradı.

Ve gerçeği buldu.

2011 Van Depremi – Arama Kurtarma Operasyonu
Şehit Üsteğmen Ahmet Arslan – Helikopter Pilotu

Ahmet Arslan, Kemal’in ağabeyiydi.

Her şey bir anda yerine oturdu.

2011 yılında Kemal henüz on sekiz yaşındaydı. Hava Harp Okulu’na hazırlanıyordu. En büyük idolü, kendisinden yedi yaş büyük olan ağabeyi Ahmet’ti. Ahmet bir helikopter pilotuydu. Kurtarma operasyonlarını anlatırken gözleri parlar, “Pilot olmak sadece uçmak değildir,” derdi. “İnsanları korumaktır. Kimseyi geride bırakmamaktır.”

23 Ekim 2011’de Van’da büyük deprem olmuştu. Ahmet’in birliği arama kurtarma için görevlendirildi. O gece Kemal’i aramıştı.
“Büyük bir operasyona gidiyoruz kardeşim. Dua et.”

Bu, son konuşmaları olmuştu.

Ahmet ve ekibi bir aileyi kurtarmıştı. Dört can hayata tutunmuştu. Ama dönüş yolunda helikopter kötü hava koşulları nedeniyle dağa çarpmıştı. Ahmet ve iki silah arkadaşı şehit olmuştu.

Cenaze günü, Kemal ağabeyinin tabutunun başında sessizce ant içmişti:
“Abi, senin yarım kalan görevini ben tamamlayacağım. Kimseyi geride bırakmayacağım.”

Bu yemin, Kemal’in hayatı olmuştu.

Ertesi gün Murat Bey Kemal’i odasına çağırdı.
“Ahmet Arslan’ı biliyorum,” dedi sakin bir sesle.

Kemal başını eğdi. On yıl sakladığı sır ortaya çıkmıştı.

“Bu senin kişisel görevin olabilir,” dedi Murat Bey, “ama artık yalnız değilsin.”

O gün Muş’ta kaybolan dağcılar için bir görev geldi. Bu kez Murat Bey gönüllü oldu.
“Bu yükü artık birlikte taşıyacağız.”

Görev başarıyla tamamlandı. Kemal ilk kez yalnız olmadığını hissetti.

Aylar sonra filoda bir plaket hazırlandı. Üzerinde şu yazıyordu:

“Üsteğmen Ahmet Arslan’ın ruhuna, Yüzbaşı Kemal Arslan’ın kararlılığına…
Kimseyi geride bırakmayız.”

Kemal plaketi alırken gözyaşlarını tutamadı.
“Bu onur abime ait komutanım,” dedi. “Ben sadece onun emanetini taşıyorum.”

Bugün Yüzbaşı Kemal Arslan hâlâ görev yapıyor. Hâlâ en zor görevlere gönüllü oluyor. Ama artık herkes onun nedenini biliyor.

Çünkü bazen en büyük misyonlar, en sessiz yeminlerde saklıdır.
Ve gerçek kahramanlar, kimseyi geride bırakmamaya yemin edenlerdir.