Korkunç Türbülans – Pilotlar Hareketsiz – Uçağı İndiren Kahraman Bir “Yalancı” Mıydı?

.

Korkunç Türbülans – Kahraman Bir “Yalancı” mıydı?

I. Giriş: Okyanusun Üzerinde Sessizlik

Gecenin koyu karanlığında, Kuzey Atlantik üzerinde İstanbul’a doğru süzülen bir yolcu uçağı. Kabin, loş ışıklarla aydınlatılmış, yolcuların çoğu uyukluyor, bazıları film izliyor, bazıları ise bir sonraki günün heyecanıyla sohbet ediyordu. Kabin amiri Elif, her zamanki profesyonel tavrıyla servis arabasını iterken, arka planda motorların monoton uğultusu, bir güvenlik hissi yaratıyordu.

Ama o gece, bu güvenlik illüzyonu, ansızın gelen bir sarsıntıyla paramparça oldu. Uçak, görünmez bir boşluğa düşer gibi aniden irtifa kaybetti. Kabinde çığlıklar, bardakların şangırtısı, ağlayan bir bebek sesi… Elif, elindeki tepsiyi bırakıp kokpitin kapısına koştu. “Kaptanım, İsmail kaptanım cevap verin!” diye bağırdı. Kapıdan ses gelmiyordu. Sadece uğursuz bir sessizlik.

II. Kaosun Ortasında Bir Subay

17C koltuğunda oturan genç bir adam, Alper, etrafındaki paniğe rağmen sakinliğini koruyordu. Hava Kuvvetlerinde lojistik subayıydı. Üzerindeki sivil kıyafetler kimliğini gizliyordu ama duruşu ve gözlerindeki analitik bakış, askeri disiplinin izlerini taşıyordu. Alper, babasını ziyaret etmek için bayram iznine çıkmıştı. Babası emekli bir astsubaydı, sert ama sevgi dolu bir adam. Alper’in eve dönüşünü dört gözle bekliyordu.

Alper’in zihni, çığlıkları filtreleyerek olası senaryoları hesaplamaya başladı. Türbülans mıydı? Hayır, bu daha farklıydı. Uçağın burnu hafifçe aşağı eğilmişti, motorların sesi ritmini kaybetmiş gibiydi. Alper, evdeki simülasyon köşesini düşündü; binlerce saat acil durum senaryoları, joystick’in başında geçen geceler… Ama bu bir oyun değildi. 186 ruhu taşıyan soğuk bir gerçeklikti.

III. Kokpitte Korkunç Bir Manzara

Elif, son bir umutla acil durum kodunu tuşladı. Kapının kilidi açıldığında derin bir nefes aldı ama içeri adımını attığı an nefesi boğazında düğümlendi. Kaptan pilot İsmail, kontrol panelinin üzerine yığılmıştı. Yanındaki genç yardımcı pilot Burak, başı yana düşmüş, gözleri kapalı bir şekilde hareketsizdi. Kokpitteki uyarı ışıkları ve susmayan alarmlar, ölümün gölgesini oluşturuyordu.

Otopilot devreden çıkmıştı. Devasa metal kuş, 11.000 metre yükseklikte başıboş kalmıştı. Elif donmuş bir halde birkaç saniye öylece kaldıktan sonra dışarı fırladı. Yüzü kireç gibiydi. Kabin amiri, “İçinizde uçak kullanmayı bilen var mı?” diye çığlık attı. Soru, okyanusun ortasında tanrıya yöneltilmiş bir yakarıştı. Kimse cevap vermedi. Umudun son mumu da sönmüştü. Yalnızdılar; kaptansız bir tabutun içindeydiler.

IV. Bir Karar Anı

Alper’in kalbi göğüs kafesini dövüyordu. Zihni olasılıkları hesaplıyordu. Ölüm kaçınılmazdı. Ama babasının yüzü gözünde belirdi. Eve dönmeye söz vermişti. Konuşmalı mıydı? “Ben pilot değilim. Sadece bir oyun oynuyorum,” demek ne kadar saçma olurdu. Ya susarsa? Kesinlikle öleceklerdi.

Alay edilme korkusu ve başarısızlık endişesiyle ölümün mutlaklığı kafa kafaya çarpıştı. Elif’in yüzündeki ifade, her şeyin bittiğini söylüyordu. Tam o sırada Alper ayağa kalktı. Bu hareket, kaos ortamında tüm dikkatleri üzerine çekti. “Ben pilot değilim,” dedi. Elif’in omuzları çöktü. Ama Alper devam etti: “Fakat… Ben bir subayım ve uçuş simülatörleriyle binlerce saat uçuş yaptım. Kokpiti tanıyorum.”

Bir simülasyon oyuncusu mu? Bu delilikti. Elif, Alper’in gözlerinde bir şey gördü: özgüven değil, ciddiyet. Mutlak çaresizliğin ortasında delice bir seçenek, hiç seçeneğin olmamasından daha iyiydi. Elif başını salladı, Alper’in kolunu tuttu. “Benimle gel,” dedi.

V. Kokpitte Bir “Yalancı”

Alper, kokpitin soğuk metal kapısına dokunduğunda buz kesti. Tokpit’in kapısı açıldığında dünyası başına yıkıldı. Yüzlerce düğme, gösterge, alarm… Önündeki iki büyük ekran, anlam veremediği sayısız rakam ve çizgiyle doluydu. Yardımcı pilotun kulaklığını takınca kokpitteki gürültü yarıya indi, yerini telsizin cızırtısına bıraktı.

“Kokpitteki kişi beni duyuyor musun? Burası Şanon Okyanus Hava Kontrol. Adım Kenan.” Alper cevap veremedi. Elif mikrofonuna eğilip, “Sizi duyuyoruz. Kendisi burada,” dedi. “Adın ne, asker?” diye sordu Kenan. “Alper,” dedi Alper boğuk bir sesle.

“Peki Alper, yapmamız gereken ilk şey uçağı düz tutmak. Yardımcı pilotun koltuğuna otur.” Alper, koltuğa oturdu. “Yapamam,” dedi mikrofona. Gözyaşları süzülmeye başladı. “Ne yapacağımı bilmiyorum.” Kenan’ın sesi: “Sorun değil Alper. Ben seninle olacağım. Bütün düğmelere bakma. Sadece önündeki ekrana bak. Uçağı temsil eden küçük bir V sembolü ve yatay bir çizgi görüyor musun? O yapay ufuk çizgisi senin simülasyonunda mutlaka vardır.”

Alper, tanıdık bir anı bölgesinin kilidini açan bir anahtar gibi, yapay ufuk çizgisini buldu. Ellerini lövyeye koydu. Uçak vahşi bir hayvan gibi tepki verdi. Alper, Kenan’ın “Avucunda bir yumurta tuttuğunu hayal et. Sadece küçük, çok küçük hareketler,” talimatıyla, yavaş yavaş uçağı düz uçuşa geçirdi.

VI. Fırtına ve Kader

Şiddetli sarsıntı büyük ölçüde azalmıştı. Uçak düz uçuyordu. Alper’in alnı ve sırtı sırıl sıklam olmuştu. Kabinde korku azalmış, yerini fısıltılı dualara bırakmıştı. Kenan, “Çok iyi gidiyorsun Alper. Şimdi en yakın acil iniş havalimanını hesaplıyoruz,” dedi.

Ama huzur kısa sürdü. Uçak yeniden titremeye başladı. Kenan, “Hava durumu radar ekranına bak,” dedi. Alper, ekranda devasa bir kırmızı ve mor kütle gördü. “Bu bir konvektif fırtına. Tam içinden geçemeyiz. Merkezdeki o kırmızı bölge uçağı parçalara ayırabilir.”

İki seçenek vardı: fırtınanın güneyinden dolaşmak (yakıt yetmeyebilirdi) ya da kuzey ucundaki dar koridordan geçmek (aşırı riskliydi). Alper, “Bana rakamları ver,” dedi. Kenan, rüzgar hızı, türbülanslı bölge genişliği, kalan yakıtı bildirdi. Alper, soğuk mantıkla karar verdi: “Kuzey ucundan geçeceğiz. Bana tam rotayı verin.”

Fırtınanın kenarına girdiklerinde uçak şiddetle sarsıldı. Dolu ön cama vurdu, kokpitteki ışıklar söndü. Elif, “Her şey çöküyor!” diye bağırdı. Alper, Kenan’ın talimatlarıyla, uçağın burnunu sabit tutmaya çalıştı. Kasları isyan ediyordu. Sol kanadın yakınına bir şimşek düştü, kabin basıncı düştü, oksijen maskeleri açıldı. Zaman durmuş gibiydi. Sonunda fırtınayı geçtiler. Açık gökyüzüne çıktıklarında Alper ellerini lövyeden çekti, başarmışlardı.

VII. Yakıt Krizi ve Son Şans

Ama zafer kısa sürdü. Kontrol panelinde düşük yakıt uyarısı yanıyordu. Kenan, “Tahminimizden çok daha fazla yakıt yaktık. İstanbul artık menzilimizin dışında. İncirlik hava üssü tek seçenek,” dedi.

Alper, irtifa kaybetmeye başladı. Altlarında Atlantik Okyanusu yerini Türkiye’nin güney kıyılarına bıraktı. “Çok iyi gidiyorsun Alper. Şimdi inişe hazırlanma zamanı,” dedi Kenan. İniş takımları kolunu aşağı çekti ama burun iniş takımı açılmadı. Kenan ve teknik ekip her acil durum prosedürünü denedi ama işe yaramadı.

Burun iniş takımı olmadan inmek, uçağın takla atıp alev alması demekti. Alper’in direnci çöktü. “Bitti. Denedim ama bozuk bir şeyi tamir edemem,” dedi. Kenan’ın sesi: “Pes edemezsin. Şimdi olmaz. Bu işte yalnız değilsin. Acil bir iniş gerçekleştireceğiz. Sana her saniye rehberlik edeceğim. Söz veriyorum.”

Alper, ellerini tekrar lövyeye koydu. “Ne yapmam gerekiyor?” dedi.

VIII. Ölümüne İniş

İncirlik hava üssünün pisti Alper’in gözlerinin önünde bir vaat gibi uzanıyordu. Kenan’ın talimatlarıyla, önce iki ana iniş takımını piste değdirdi. Uçağın burnunu olabildiğince uzun süre havada tutmak için lövyeyi bütün gücüyle kendine doğru çekti. Hız düştükçe uçağın burnu kendi kendine indi; ama bu yumuşak bir iniş değil, şiddetli bir çarpıştı. Metalin yırtılma sesi, pistte kıvılcım yağmuru, emniyet kemeri vücuduna saplandı.

Uçak sola yalpaladı. Kenan, “Kuyruk dümenini kullan, sağ pedala bas!” diye bağırdı. Alper, bütün gücüyle sağ pedala bastı. Uçak tekrar düz rotaya döndü. Sonunda durdu. Pistin ortasında, ani ve mutlak bir sessizlik… Motorların sesi susmuş, çığlıklar dinmişti.

Alper ellerini lövyeden bıraktı. Dışarı baktı, onları çevreleyen itfaiye araçlarını gördü. Hortumlar motorlara ve uçağın karın kısmına köpük sıkıyordu. Her şey donmuş gibiydi. Yerdeydiler, ama gerçekten güvende miydiler? Yolcu kabinindeki sessizlik, bir kadının boğuk hıçkırığıyla bozuldu. Sonra ağlamalar, gülüşmeler, sevdiklerinin isimlerini haykıran sesler… Hayattaydılar.

IX. Kahramanlık ve Sonrası

Kokpit’in kapısı dışarıdan açıldı. İtfaiyeci, iki baygın pilotu ve yardımcı pilot koltuğunda sivil kıyafetli bir adamı gördü. Elleri hâlâ lövyenin üzerindeydi, yüzü ter ve gözyaşıyla kaplıydı. Elif, Alper’in kulağını ve emniyet kemerini çözdü. Alper’in bütün gücü tükendi, Elif onu tutmasaydı yere yığılacaktı.

Acil durum kaydırağıyla aşağı indirildi. Ayakları soğuk asfalta değdiği an hayatta kaldığına inandı. Kabus bitmişti. Sonraki günler bir kasırga gibi geçti. Alper, küresel medyanın ilgi odağı oldu. “İncirlik mucizesi” ya da “186 kişiyi kurtaran Türk subayı” gibi başlıklar gazetelerin ön sayfalarındaydı.

Ama Alper tüm röportaj taleplerini reddetti. Yaptığı tek telefon görüşmesi ailesine oldu. Gözyaşlarıyla dolu bir kavuşma anıydı. Pilotların hayati tehlike atlattığını öğrendi; kokpitteki bir sızıntıdan kaynaklanan nadir bir gaza maruz kalmışlardı ve Alper’in zamanında yaptığı iniş onların hayatını kurtarmıştı.

X. Kahraman Bir “Yalancı” mıydı?

Aylar sonra Alper’in hayatı normale döndü. Adana’da bir kafede oturuyordu. Bilgisayar ekranında lojistik planları vardı. Yakındaki üstten kalkan bir savaş uçağı gökyüzünde beyaz bir iz bıraktı. Alper başını kaldırıp uçağı izledi. Ruhundaki yara izi hâlâ oradaydı ama artık acıtmıyordu. O bir hatırlatıcıydı; içindeki gizli gücün bir kanıtıydı.

Kahraman korkmayan kişi değildir. Kahraman, korkusuna rağmen hareket eden kişidir. Alper’in hikayesi bunun en güçlü kanıtıydı. En olağanüstü durumlarda bazen en sıradan insanların en büyük işleri başarabileceğini gösterdi. O güç, o cesaret uzaklarda bir yerde değil, her birimizin kalbinin derinliklerinde uyanacağı anı sessizce bekliyor.

Alper, bir “yalancı” mıydı? Hayır. O, korkuya rağmen harekete geçen, hayat kurtaran bir kahramandı. Simülasyon tutkusu, gerçek bir uçuşta yüzlerce insanın hayatını kurtardı. Ve bu hikaye, cesaretin bazen en beklenmedik anda, en beklenmedik kişide ortaya çıkabileceğini gösterdi.

SON