“Merve Altuntaş 2003’te O-32’de düğün yolunda kayboldu… 3 yıl sonra pistin altından gerçek çıktı”
.
.
Asfaltın Altındaki Gelin
2003 yılının o güneşli Haziran sabahında kasaba bayram yeri gibiydi. Kuşlar daha yüksek ötüyor, rüzgar daha yumuşak esiyor gibiydi. Çünkü bugün Merve Altuntaş’ın düğün günüydü.
Yirmi iki yaşındaydı.
Beyaz gelinliğini giydiğinde aynaya uzun uzun bakmıştı. Yüzünde makyaj vardı, saçları özenle toplanmıştı, peçesi omuzlarından aşağı süzülüyordu. Dışarıdan bakıldığında mutlu bir gelindi.
Ama gözlerinde başka bir şey vardı.
Bir korku.
Annesi ağlayarak sarılmıştı ona.
“Mutlu ol kızım,” demişti.
Merve gülümsemişti.
Ama o gülümsemenin arkasında bir gölge vardı.
Sanki biliyordu.
Sanki hissediyordu ki bu yolculuk bir düğüne değil, karanlığa doğruydu.
O32 Karayolu
Sabri Karaca, o sabah Merve’yi almak için evine geldiğinde saat henüz sekizi biraz geçiyordu. Sabri altmışına yaklaşmış, dürüstlüğüyle bilinen bir taksiciydi. Yorgun ama temiz bir adamdı.
Merve arka koltuğa oturduğunda elinde beyaz bir mendil vardı. Kenarları işlemeliydi. O mendili avucunda sımsıkı tutuyordu.
“Acele edin lütfen,” dedi fısıltıyla.
“Merak etme kızım,” dedi Sabri aynadan bakarak. “En mutlu günün bugün.”
Ama Merve’nin bakışları aynada Sabri’nin gözleriyle buluştuğunda, Sabri bir şey hissetti.
Bu sıradan bir gelin heyecanı değildi.
Bu korkuydu.
O32 karayoluna girdiklerinde yol neredeyse bomboştu. Güneş asfaltı parlatıyor, uzaktan bakıldığında yol sonsuza uzanıyor gibi görünüyordu.
Ve tam o noktada…
Lastik patladı.
Patlama sesi sessiz sabahı ikiye böldü.
Sabri aracı kenara çekti.
“Beş dakika,” dedi. “Hemen değiştiriyorum.”
Arabadan indi.
Ter içinde kaldı. Stepneyi çıkardı. Bijonları söktü.
Belki on dakika sürdü.
Belki on iki.
Ama döndüğünde arka kapı açıktı.
Koltuk boştu.
Merve yoktu.
Yerde sadece beyaz mendil duruyordu.
Bir Gecede Canavar
O andan sonra Sabri’nin hayatı bitti.
Polise gitti.
“Kayboldu,” dedi.
Ama sorular başladı.
“Ne kadar sürdü lastiği değiştirmek?”
“On dakika.”
“Kesin mi?”
“Belki on beş…”
Bu “belki” kelimesi onun sonunu hazırladı.
Bir kamyon şoförü ifade verdi:
“O saatte o yoldan geçtim. Lastik değiştiren birini görmedim.”
Bir komşu dedi ki:
“Sabri içki içerdi. Kim bilir ne yaptı?”
Gazeteler manşet attı:
Gelin Katili!
Sabri bir gecede canavara dönüştü.
Kızı Ayten bile yüzüne kapıyı kapattı.
“Yalan söyledin baba!” dedi. “Neden saat konusunda tutarsız konuştun?”
Sabri sustu.
Çünkü gerçek o kadar basit, o kadar korkunçtu ki kimse inanmazdı.
Mendilin Sırrı
Merve o sabah Sabri’nin elini tutmuştu.
“Dayı,” demişti, “eğer bir şey olursa bunu sakla.”
Ve mendili vermişti.
Sabri o mendili üç yıl cebinde taşıdı.
Polise vermedi.
Çünkü herkes zaten onu suçlu sanıyordu.
O mendil onu daha da batıracaktı.
Üç Yıl Sonra
2006 yılında O32 karayolunda yol çalışması başladı.
Asfalt kırıldı.
Toprak kazıldı.
Ve bir işçinin küreği beyaz bir kumaşa çarptı.
Dantelalı bir peçe.
Asfaltın üç metre altında.
Polis geldi.
Komiser Murat Önder eğilip peçeyi kaldırdığında yüzü bembeyaz oldu.
Bu Merve’nin düğün peçesiydi.
Asfaltın altına bilerek gömülmüştü.
Gerçek Yavaş Yavaş
Murat dosyaları yeniden açtı.
Kamera kayıtlarını inceledi.
Sabri’nin taksisi gişeden geçti.
Arka koltukta Merve vardı.
Ardından beyaz bir kamyonet geçti.
Üzerinde yazı:
Yıldız İnşaat
Kamyonetin sürücüsü Kerem Demirci’ydi.
Merve’nin nişanlısı.
Murat kayıtları ileri sardı.
Sabri’nin taksisi ikinci gişeden geçti.
Arka koltuk boştu.
Ve üç dakika sonra aynı kamyonet geçti.
Yanında Merve vardı.
İtiraf
Kerem sorguda çöktü.
“Merve düğünü iptal etmek istiyordu,” dedi.
“Neden?”
“Babam yüzünden.”
Merve, Orhan Demirci’nin – Kerem’in babasının – genç kadınlara tacizde bulunduğunu öğrenmişti.
Ayten’i takip ettiğini görmüştü.
Onu korumak istemişti.
“Konuşmak için kamyonete bindi,” dedi Kerem.
“Tartıştık. İndi. Ayağı takıldı. Düştü.”
Kafasını taşa çarpmıştı.
Bayılmıştı.
Kerem panikledi.
Kaçtı.
Orhan geldi.
Cesedi buldu.
Ve oğlunu korumak için her şeyi gömdü.
Peçeyi.
Gerçeği.
Sabri’nin onurunu.
Üzerine asfalt döktü.
Mezardan Çıkan Hakikat
Kazı çalışmaları genişletildi.
Bir hafta sonra Merve’nin bedeni bulundu.
Gelinliği üzerindeydi.
Elinde küçük bir metal kutu vardı.
İçinde bir mektup.
Ve Sabri ile küçük Ayten’in bir fotoğrafı.
Mektupta yazıyordu:
“Sabri amca iyi bir adam. Ayten’i koru. Orhan Demirci tehlikeli.”
Sabri dizlerinin üzerine çöktü.
Ağladı.
“Sen bizi korudun,” dedi.
Mahkeme
Orhan Demirci delil karartmaktan ve cinayeti örtbas etmekten 15 yıl hapse mahkum edildi.
Kerem taksirli ölüme sebebiyet vermekten 8 yıl ceza aldı.
Sabri aklandı.
Kasaba özür diledi.
Ama üç yıl geri gelmedi.
Son Yol
Merve’nin cenazesi tüm kasabanın katılımıyla kaldırıldı.
Sabri mezarın başına beyaz mendili bıraktı.
“Sen benim meleğimdin,” dedi.
Ayten ağladı.
“Benim için öldün,” dedi.
Rüzgar esti.
Toprak hafifçe titredi.
Sanki Merve artık huzurluydu.
Epilog
Aylar sonra Sabri tekrar O32 karayoluna gitti.
Yol kenarına beyaz bir çiçek dikti.
“Merve,” dedi, “sen bizi kurtardın.”
Arabaya bindi.
Uzaklaştı.
Ama artık yalnız değildi.
Çünkü gerçek ortaya çıkmıştı.
Ve herkes şunu öğrenmişti:
Yalan asfalt gibidir.
Gerçek ise tohum.
Ne kadar derine gömersen göm,
bir gün asfaltı yarar.
Ve güneşe çıkar.
Son Soru
Siz olsaydınız ne yapardınız?
Kendi mutluluğunuzu bir başkasını korumak için feda eder miydiniz?
Sessiz kalır mıydınız, yoksa gerçeği haykırır mıydınız?
Çünkü Merve haykırdı.
Ve sesi üç yıl toprak altında kaldıktan sonra bile duyuldu.
Gerçek ölmez.
Asla ölmez.
