Nöbetçi Er Sandılar — Karanlık Çöktüğünde Kimse Onun KOD ADI: SİS-7 Olduğunu Bilmiyordu!

.
.

Savaşın Sessiz Kahramanı: Emre Yılmaz

Sınır hattının en sessiz karakollarından birinde gece nöbeti, zamanın geçmek bilmediği bir atmosferde sürüyordu. Yıldızlar, geceyi keskin ve soğuk bir şekilde aydınlatıyor, dağların silueti karanlıkta belirsiz hatlar çiziyordu. Rüzgar, tel örgülerini hafifçe titretiyor, karakolun demir kapısının yanındaki nöbetçi, elindeki G3 tüfeğini sıkıca kavrayarak çevreyi izliyordu.

Emre Yılmaz, 22 yaşında, zayıf yapılı ve gözleri sürekli yere bakıyordu. Sessiz, içine kapanık biriydi. Konuşmayan, sorulmadıkça söz etmeyen ve en arka sırada duran bir askerdi. Komutanları bile onun adını hatırlamakta zorluk çekiyordu. Karakolun içinden yükselen kahve kokusu ve askerlerin boğuk sesleri dışarıya sızıyordu. İçeride, kıdemli çavuşlar masa başında, ertesi günün devriye planını tartışıyordu.

Komando Uzman Çavuş Murat Kaya, iri yapılı ve sesi gür bir adamdı. Kollarında operasyon yamaları vardı ve karakolun haritasını masanın üzerine serdi. Parmağıyla bir noktaya vurdu, “Burası,” dedi sert bir tonla, “Son iki haftadır sessiz ama istihbarat net. Geçiş hazırlığı var. Yarın sabah erken saatte çıkıyoruz. Dört araçlı konvoy, tam teçhizat.”

Yanındaki Azubay Üsteymen Serkan Demir, genç bir subaydı ve iki ay önce bu bölgeye atanmıştı. Kafası gergindi ve ses tonu tedirgindi. “Çavuşum, yeterli adam var mı? Bir kısmı izinde, diğerleri hastalık raporlu.”

Murat Kaya, omuzlarını silkti. “Yeter. Komandolar var, JÖH desteği var. Sınır karakolundan takviye alırız gerekirse.”

Bir diğer asker, Teymen Can Arslan, kahkahasını boğarak gülümsedi. “Zaten burası nöbet yeri gibi. Sessizlik var, aksiyon yok. Askerlerin yarısı uyuyor, diğer yarısı nöbette. Emre gibi adamlar bile nöbette uyukluyor herhalde.”

Bir kahkaha dalgası yükseldi. Kaya da güldü. “Emre mi? O çocuk kim? Hatırlamıyorum bile.”

Serkan Demir hatırlattı: “Dış kapıda nöbetçi olan, zayıf, sessiz olan, hep tek başına dolaşan. Ha o.” dedi Kaya alaycı bir ifadeyle. “Konuşmaz, bakmaz. Sanki hayalet gibi. Ne dövüşür, ne ses çıkarır. İyi ki burada sınır karakolu, yoksa sahada ne işe yarardı bilemiyorum.”

Diğer asker araya girdi. “Ama garip bir şey var. Geceleri çok sessiz dolaşıyor. Bazen fark etmeden yanımızdan geçiyor.”

Kaya omuz silkti. “Sessizlik suç değil, ama operasyonda işe yaramaz. Bırakın kendine baksın, nöbet tutsun o kadar.”

Emre, bu konuşmaların bir kısmını duymuştu. Yüzünde hiçbir ifade değişmedi. Gözleri karanlığa sabitlendi, rüzgar saçlarını hafifçe savurdu. Elindeki tüfeği daha sıkı kavrayarak derin bir nefes aldı. Sessizlik onun için silah kadar değerliydi ve kimse onun gerçekte kim olduğunu bilmiyordu.

Gizli Görev: Sis 7

Emre Yılmaz’ın dosyası aslında çok sıradan görünüyordu. İstanbul doğumlu, lise mezunu, temel eğitimini Isparta’da tamamlamış bir asker. Ama dosyasının arka sayfasında sadece belli bir yetkiye sahip subayların görebileceği bir not vardı: Özel yetenekli personel gerektiğinde faal hale getirilebilir. Kod adı “Sis 7″di.

Emre, 3 yıl önce Özel Kuvvetler Komutanlığı’nın en seçkin birimlerinden birine alınmış, gece operasyon uzmanı olarak eğitim almıştı. Karanlıkta hareket etmek, düşmanı fark ettirmeden etkisiz hale getirmek, termal gece görüş cihazları olmadan sadece ay ışığı ve yıldızlarla navigasyon yapmak gibi görevlerde usta bir isimdi. Ancak bu gece, her şey değişecekti.

Tehdit Başlıyor:

Gündüzleri Emre, nöbet değişiminde ve karakolda çalışıyordu. Her şey sıradandı, ama gece olduğunda, işinin ne kadar hayati olduğu fark ediliyordu. Gece nöbetlerinde, tel örgülerin zayıf noktalarını, saldırı açılarını ve hangi mevzilerin savunmasız olduğunu gözden geçiriyordu.

Bir gece, Teymen Arslan’ı, telefonu alçak sesle konuşurken fark etti. “Yarın sabah devreye çıkacaklar. Doğrudan saatte.” Bu cümle, Emre’nin dikkatini çekti ve o an, karakolun içindeki bir hainin farkına varmaya başladı. O andan sonra, gizlice araştırmalara başladı, çünkü birileri karakolu izliyordu.

Bir sonraki gece, Emre, Arslan’ın dışarıda yaptığı bir işareti fark etti. Tel örgünün yanında bir ışık parlamıştı. Hemen aklına gelen şey, bir iç sızıntıydı. Arslan’ın bir komutan olduğunu ve istihbaratı sızdıran kişinin o olduğunu düşündü. O gece, Emre’nin görevini yerine getirecek zamanı gelmişti.

Büyük Pusu:

Emre, ertesi gün, konvoya katılmak istediğini söyledi. Kaya şaşkındı. “Sen mi? Neden?” diye sordu. Emre, “Dışarıyı görmek istiyorum” diye cevap verdi. Kaya, biraz kararsız kaldı ama sonunda izin verdi.

Konvoy hareket etti ve rota, Arslan’ın telefonunda söylediği güzergâhı takip etti. İki taraftan kayalıklarla çevrili bir geçitte ilerlerken, Emre, tehlikeyi hissetti. Bir pusu kurulmuştu. İlk roketin sesi duyulduğunda, herkes harekete geçti. Emre, hemen harekete geçmek istedi ve Kaya ondan yardım istedi. “Sen mi delisin?” diye bağırdı Kaya. Emre, “Gizli görev uzmanıyım” dedi. Artık, her şey açıktı. Emre’nin kim olduğu bilinmeliydi.

Emre, oraya geldiğinde, düşmanları tek tek etkisiz hale getirmeye başladı. Her adımı hesaplıydı. Her nefesi kontrollüydü. 25 kişiyi tek başına etkisiz hale getirdi. Gece sona erdiğinde, konvoyun geri dönmesi gerekiyordu. Artık, karakol güven altındaydı.

Zafer ve Sonraki Adımlar:

Emre, görevini başarıyla tamamlamıştı ve sonunda terfi etti. Artık onbaşıydı. Ama bu zafer, onun ne kadar sessiz olduğunu değiştirmedi. Hala, göze batmadan görevini yapmaya devam etti. Bir gün, Kaya, Emre’ye yaklaşıp özür diledi. Emre, gülümseyerek “Sorun değil çavuşum. Zaten böyle görünmem gerekiyordu.” diye cevap verdi.

Bundan sonra, Emre başka bir karakola atanmıştı, fakat bu sefer, kıdemli subaylar kim olduğunu biliyordu. Gece, harekete geçecek ve karanlık çöktüğünde, Sis 7 bir kez daha hareket edecekti.