Türk Pilotu Tecrübesiz — F-16 Simülasyonunda Amerikalıyı Şoke Etti

.
.

Gökyüzünün Sessiz Kartalı: Nevada’da Bir Türk Pilotu

Bölüm 1: Çöl Sıcağında Bir Yabancı

Nevada çölünün ortasında, serapların kumlarla dans ettiği o uçsuz bucaksız düzlükte, dünyanın en prestijli askeri tesislerinden biri yükseliyordu: Nellis Hava Kuvvetleri Üssü. Burası, sadece bir üs değil; “Topgun” ekolünün yaşatıldığı, it dalaşının (dogfight) bir sanat formuna dönüştüğü ve dünya üzerindeki en seçkin pilotların “en iyi” olduklarını kanıtlamak için ter döktükleri bir arenaydı.

Yüzbaşı Mert, üssün kapısından içeri girdiğinde takvimler sıcak bir Haziran gününü gösteriyordu. 32 yaşındaki Mert, Türk Hava Kuvvetleri’nin sessiz ama en yetenekli F-16 pilotlarından biriydi. Sekiz yıllık kariyerine; Suriye sınırındaki sıcak çatışmaları, Irak’ın kuzeyindeki zorlu operasyonları ve Ege’nin hırçın sularında her anı “scramble” (acil kalkış) alarmıyla geçen it dalaşlarını sığdırmıştı. Ancak Amerika’ya ilk gelişiydi.

Nellis’teki organizasyon kusursuzdu. Hangarların devasalığı, pistlerdeki lojistik düzen ve teknolojik imkanlar Mert’i etkilemişti. Ancak o, babasından ve komutanlarından öğrendiği kadim bir kuralı hiç unutmuyordu: “Uçağı uçuran metal değil, kokpitteki ruhtur.”

Bölüm 2: Albay Jackson ve Kibirin Gölgesi

İlk günkü oryantasyon toplantısında atmosfer oldukça gergindi. Kürsüye çıkan isim, bölgenin ve belki de ABD Hava Kuvvetleri’nin yaşayan efsanelerinden biri olarak görülen Albay Robert Jackson’dı. 48 yaşındaki Jackson, gri-sarı saçları ve yüzündeki derin uçuş çizgileriyle 25 yılın tecrübesini yansıtıyordu. F-15, F-16 ve hatta F-22 gibi jetlerin her birinde binlerce saatlik uçuşu vardı.

Jackson podyuma çıktığında salon buz kesti. “Hoş geldiniz beyler,” dedi, sesi bir gök gürültüsü gibiydi. “Burada sadece uçmayı değil, hayatta kalmayı öğreneceksiniz. Kendi ülkelerinizde birer kahraman olabilirsiniz, ancak burada gerçek seviyenizle yüzleşeceksiniz.”

Toplantı çıkışında koridorda yürürken Jackson, Mert’in önünü kesti. Türk bayraklı peçini süzdü. “Türkiye’den, ha?” dedi hafifçe sırıtarak. “F-16 uçuruyorsun sanırım?”

Mert sakince, “Evet albay, sekiz yıldır,” diye yanıtladı.

Jackson’ın gülümsemesi küçümseyici bir hal aldı. “Sekiz yıl… Güzel. Ama unutma, biz F-16’yı 40 yıldır uçuruyoruz. Siz bu uçakları henüz yeni tanıyorsunuz sayılır. Tecrübe farkı, gökyüzünde hata affetmez.”

Mert cevap vermedi. Sadece başıyla selam verip uzaklaştı. Jackson’ın bilmediği şey; Mert’in “tecrübe” dediği şeyin, klimalı simülasyon odalarında değil, Suriye sınırında kilitlenen düşman radarları altında, canı pahasına kazanılmış olduğuydu.

Bölüm 3: Simülasyon Günü – Büyük Randevu

Eğitimin üçüncü günü, birebir hava muharebesi (BFM) simülasyonları başlayacaktı. Listeler asıldığında Mert’in rakibinin Albay Jackson olduğunu gören tüm pilotlar arasında fısıldaşmalar başladı. Jackson, bu “yeni yetme” Türk pilotuna bir ders vermek istiyordu.

Mert, simülasyon kabinine girdiğinde dış dünyayı tamamen unuttu. Kokpitin kokusu, ekranların ışığı ve ellerinin altındaki levyenin sertliği ona huzur veriyordu. Kulaklığında Jackson’ın sesi duyuldu: “Hazır mısın Yüzbaşı? Bakalım o sekiz yıl sana kaç saniye kazandıracak.”

Simülasyon başladı. İki F-16, Nevada’nın sanal semalarında birbirlerine doğru 20 mil mesafeden yaklaşmaya başladı. Kontrol kulesinde Kaptan Ramirez ve diğer Amerikalı pilotlar ekranlara kilitlenmişti. Ramirez yanındakine fısıldadı: “Jackson onu beş dakika içinde ‘av’ yapacak.”

Bölüm 4: Kobra Manevrası ve Şok Dalgası

Jackson agresif bir şekilde saldırdı. Üstünlük kurmak için hızını artırıp Mert’in üzerine bir kartal gibi çullandı. Mert ise savunma manevralarıyla kaçıyordu. Jackson telsizden alaycı bir şekilde güldü: “Sadece kaçıyorsun Yüzbaşı! Tecrübesizlik böyle bir şeydir; köşeye sıkışınca sadece geri basarsın.”

Ancak Mert’in bir planı vardı. Jackson’ı kendi bölgesine, yani düşük hız ve yüksek manevra kabiliyeti gerektiren bölgeye çekiyordu. Mesafe iyice daraldığında Jackson, radar kilidi kurmak üzereydi. “İşte buraya kad…” cümlesini bitiremeden olanlar oldu.

Mert, ani bir hamleyle gazı tamamen kesti ve levyeyi sertçe kendine çekti. Uçağın burnu 90 dereceden fazla bir açıyla gökyüzüne dikildi. F-16, havada asılı kalmış bir kobra yılanı gibi kabardı. Bu, dünyanın en zor manevralarından biri olan **”Kobra Manevrası”**ydı.

Jackson, bu hızla ve bu açıyla Mert’in üzerinden geçip gitti. Şimdi roller değişmişti. Mert, Jackson’ın tam arkasındaydı. “Fox 2!” (Isı güdümlü füze atışı onaylandı). Ekranlar kırmızıya döndü: HEDEF İMHA EDİLDİ.

Kontrol kulesinde ölüm sessizliği vardı. Ramirez elindeki kahve bardağını neredeyse düşürecekti. Albay Jackson, simülasyon kabininde donup kalmıştı.

Bölüm 5: Tecrübe Gökte Ölçülür

Kabinlerden çıktıklarında Jackson’ın yüzü bembeyazdı. Mert’in yanına yavaş adımlarla yürüdü. “O manevrayı… Nasıl yaptın? Biz bile F-16 ile bunu denemeyiz, çok riskli.”

Mert, gözlerinin içine bakarak konuştu: “Albay Jackson, ben sekiz yılın çoğunu simülasyonlarda geçirmedim. Ben gerçek düşman radarları altında, Ege’nin hırçın rüzgarlarında uçtum. Orada hata yaparsanız simülasyon bitmez; uçağınız düşer. Bizim tecrübemiz korkudan değil, vatan sevgisinden ve gerçek tehditlerden gelir.”

Jackson, elini uzattı. Bu seferki gülümsemesi samimiydi. “Bugün bana bir ders verdin Yüzbaşı. Tecrübe yılda değil, gökyüzünde karşılaştığın zorluklarla ölçülürmüş. Türk Hava Kuvvetleri’nin neden bu kadar saygı gördüğünü şimdi anladım.”

Bölüm 6: Sessiz Kahramanların Dönüşü

Eğitim bittiğinde Mert, sadece bir altın madalya değil, tüm Nellis üssünün saygısını kazanmıştı. Amerika’dan ayrılırken Jackson ve diğer pilotlar onu askeri törenle uğurladılar. Artık Nellis’te “Türk Pilotu” denilince akıllara “tecrübesiz” kelimesi değil, “yenilmez teknik” geliyordu.

Mert İstanbul’a, birliğine döndüğünde komutanı Albay Halil onu karşıladı. “Nasıl geçti Mert?”

Mert omuz silkti ve hafifçe gülümsedi: “Sadece görevimizi yaptık komutanım. Bayrağımızı orada da dalgalandırdık.”

Sonuç: Türk Hava Kuvvetleri’nin Görünmez Gücü

Yüzbaşı Mert’in hikayesi, Türk pilotlarının neden dünyanın en iyileri arasında olduğunu gösteren binlerce örnekten sadece biridir. Onlar; lafla değil, bilek gücüyle ve sarsılmaz bir disiplinle gökyüzünü korurlar. Mert’in o gece barakasında düşündüğü gibi: Dünyanın geri kalanı ne derse desin, Türk pilotu gökyüzünde konuşur.

Bu hikaye, gerçek gücün gösterişte değil, alçak gönüllülükte ve sahada kazanılan tecrübede gizli olduğunun en büyük kanıtıdır.

Var olsun Türk Hava Kuvvetleri! Var olsun gökyüzünün sessiz kahramanları!