Türk Subayı – Herkesin Önünde Aşağılandı – O Sessizliğin Ardındaki Dahice Plan

.

Kıyametin Ortasında: Yüzbaşı Alper Kaya’nın Onur Savaşı

I. Bölüm: Kavurucu Sıcak ve Sessizliğin Ardındaki Fırtına

Afrika’nın kuzeyinde, Sahra’nın acımasız güneşi altında, uluslararası bir yardım kampının ortasında, Türk İstihkam Birliği’nin komutanı Yüzbaşı Alper Kaya, eski bir askeri çadırın gölgesinde oturuyordu. Dışarıda, 45 dereceyi aşan sıcaklıkta bile yorgunluk ve kaygı birbirine karışmıştı. Kampta Amerikan, Alman, Filipinli ve Türk askerleriyle yerel halk arasında bir düzen tutturulmaya çalışılıyordu.

Alper, gölgede otururken bile alnından ter damlıyordu. Fakat yüzünde ne bir şikayet ne de bir huzursuzluk belirtisi vardı. Onun için sıcak, yorgunluk veya açlık; hepsi önemsizdi. Asıl mesele, görevini en iyi şekilde yerine getirmekti. Onun için bir Türk askerinin şerefi, apoletin parlaklığında değil, en zor anda bile vazifesini yerine getirme iradesindeydi.

Günün ilerleyen saatlerinde, kampın merkezinde bir hareketlilik başladı. Amerikalı kadın yüzbaşı Kate Callahan, lakabıyla “Buz Kraliçesi”, sert adımlarla çadırın içine girdi. Ardı sıra, kampın komutanı Amerikalı Albay Thompson ve diğer subaylar da toplantı alanını doldurdu. Hava, dışarıdaki sıcaktan daha bunaltıcıydı.

Callahan, elinde çamurlu bir şişe tutarak Alper’in önüne fırlattı. “Senin birliğin bu bölgeyi koruyordu,” dedi, sesi zehir gibi. “Ve şimdi binlerce insan ya susuzluktan ya da salgın hastalıktan ölmek üzere. Bunu nasıl açıklayacaksın?”

Alper’in gözleri bir an şişeye, sonra pantolonundaki çamur lekesine kaydı. Hiçbir hamle yapmadı. Sadece, “Sahayı kontrol etmem gerekiyor,” dedi, sesi ne bir duygu ne de bir telaş belirtisi taşıyordu. Bu sakinlik, çadırdaki herkesin sabrını zorluyordu.

II. Bölüm: Onur Savaşı ve Sessiz Direniş

Çadırda, Amerikalı subaylar suçlayıcı bakışlarla Alper’e döndüler. Yüzbaşı Callahan, elindeki şeffaf torbadan çamura bulanmış bir İngiliz anahtarı çıkardı. “Türk ordusunun damgası üzerinde. Ana kontrol panelinin yanında bırakılmış. İşinizi o kadar özensiz yapıyorsunuz ki sabotajdan sonra arkanızı bile toplamıyorsunuz.”

Alman istihkam birliği komutanı Yarbay Richter araya girdi: “Kate, emin misin? Sizin sistemleriniz sık arıza yapmalarıyla ünlüdür. Belki de sadece teknik bir hatadır.”

Callahan ise, “Bu bir sabotaj,” diye kestirip attı. Subaylar arasında fısıltılar başladı. O an, Alper’in birliğiyle gelen üç genç assubay kapının kenarında sinmiş duruyordu. Gözleri öfke ve utançla doluydu. Komutanlarının herkesin önünde aşağılanmasına dayanamıyorlardı.

Alper ise, sessizliğini koruyordu. Hiçbir savunma yapmadı, öfkelenmedi, bağırmadı. Sadece gözlerinde, yılların yorgunluğuyla bilenmiş bir sükunet vardı. Bir an, assubay Murat öne çıkacak gibi oldu ama Alper’in hafif bir parmak hareketiyle durdu. “Yapma. Asla öfkeyle hareket etme,” der gibiydi.

III. Bölüm: Geçmişin Gölgesi

Alper’in aklı, yıllar önce Doğu Anadolu’da yaşanan bir felakete gitti. O zaman genç bir üstteğmendi. Bir sel felaketinde, köprü kurma emri almıştı. Zaman baskısı, üstlerinin hırsı ve medyaya gösterilecek başarı öyküsü… Ama köprü çöktü, üç sivil hayatını kaybetti. Tüm suç ona yıkıldı. Basın linç etti, rütbesi söküldü, sürgüne gönderildi.

O günden sonra Alper, tartışmanın faydasızlığını öğrenmişti. Gerçekleri, teknik verileri, sessizliği… Onun için önemli olan insanların ne dediği değil, işin doğru yapılmasıydı.

IV. Bölüm: Tuzak ve Sessiz Plan

Callahan, Alper’e 10 dakika verdi. “Makineyi incele. Ama benim ekibim de yanında olacak. Kanıtları yok etmeye çalışırsan…”

Alper, su arıtma istasyonuna yürüdü. Amerikan askerleri onu küçümseyerek izliyordu. O ise, herkes İngiliz anahtarına odaklanırken, makinenin tortu tahliye valfine baktı. Orada, yosun yeşili, yeni bir yağ lekesi buldu. Bu, normal makine yağı değildi. Özel bir hidrolik yağ, Amerikan sistemlerinde kullanılan B411.

Alper, cebinden kurutma kağıdı çıkarıp lekeyi aldı. Dikkatlice cebine koydu. O an, Amerikan askerlerinin alaycı bakışları arasında, sessizce planını kuruyordu.

V. Bölüm: Aşağılanmanın Doruk Noktası

Alper ve ekibi, teknik görevlerden alındı. Tuvalet temizliğine ve atıkların toplanmasına gönderildiler. Bu, açıkça bir aşağılamaydı. Ancak Alper, “Bu da insan kurtarmaktır. Kolera susuzluktan daha hızlı öldürür,” dedi. Onur, makine çalıştığında kazanılırdı.

Assubay Murat isyan etmek istedi. “Onurumuz komutanım!” dedi. Alper ise, “Onur, su arıtma makinesi çalıştığında kazanılır. Sakin ol. Sinirlenmemizi istiyorlar. Aptalca bir şey yapmamızı istiyorlar. Onlara istediklerini verme,” dedi.

VI. Bölüm: Gerçeklerin İzinde

Alper, çöplükte atık yağ varillerini aramaya başladı. Nihayet, yırtık bir brandanın altında B411 varilini buldu. Bu yağ, makineye kasıtlı olarak basılmıştı. Murat’a, “Bu buraya atılmış ama başka bir yerde kullanılmış. Komuta merkezine yakın bir yerde dökülmüş olmalı,” dedi.

Murat, Callahan’ın çadırının arkasında aceleyle saklanmış boş varilleri buldu. Üzerinde yosun yeşili yağ birikintisi vardı. Fotoğrafını çekti.

VII. Bölüm: Hakikatin Patlaması

Alman Yarbay Richter, bakım kayıtlarını inceledi. Amerikan gemisinin teknik günlüğünde, “Basınç sensörü A3 arızalı, değişim bekleniyor” yazıyordu. Callahan, sensörü kısa devre yaparak makineyi çalıştırmıştı. Bu, bir mühendislik hatasıydı.

Murat, fotoğrafı toplantı çadırına getirdi. Herkesin gözü önünde, Callahan’ın çadırının arkasında aceleyle saklanmış yağ varillerini gösterdi. Filipinli irtibat subayı da, Murat’ın oraya izinsiz giremeyeceğini, sadece özel teknik geçitten geçilebileceğini söyledi.

Callahan köşeye sıkıştı. Sonunda, “Evet, sensörü kısa devre yaptım. Ama makinenin çalışması için gerekliydi!” diye itiraf etti.

VIII. Bölüm: Sessiz Kahramanlığın Zaferi

Alper içeri girdi. “Bulduğunuz İngiliz anahtarı Amerikan ordusunun malıdır. Biz Alman malı kullanırız. Deponuzu kontrol edebilirsiniz,” dedi. Callahan’ın en önemli kanıtı bir anda buhar olup uçtu.

Alper, “Doğru, geçmişte bir köprüyü çökerttim. Ama bu makine sabote edilmedi, intihar etti. A3 sensörünü kısa devre yaptınız, frenini söktünüz. Hidrolik yağ sızdı, filtre tıkandı, makine kendini kurtarmaya çalıştı ama başaramadı. O yağ lekesi makinenin intihar mektubudur,” dedi.

Odaya mutlak bir sessizlik çöktü. Alper, “İzin verirseniz ekibimle makineyi tamir edebilirim. Sabaha kadar suyu akıtabiliriz,” dedi.

IX. Bölüm: Gerçek Zafer

Alper ve ekibi, Alman mühendislerle birlikte tüm gece çalıştılar. Şafak sökerken, su arıtma istasyonu tekrar çalıştı. Yerel halk, çocuklar, kadınlar, yaşlılar ellerindeki bidonlarla sıraya girdi. Bir çocuk, maşrapasını doldurup kana kana içti ve Alper’e gülümsedi.

İşte o an, gerçek zaferdi. Bir subayın şerefi, apoletlerin parlaklığında değil, en zor anda bile vazifesini yerine getirme iradesindeydi.

X. Bölüm: Son Söz ve Sonsuz Sessizlik

O gün, kampın ortasında bir Türk subayı, sessizliğiyle, metanetiyle, teknik bilgisiyle ve onuruyla bir destan yazdı. Onu aşağılayanlar, suçlayanlar, sonunda gerçeklerle yüzleşmek zorunda kaldı.

Bir kahramanlık hikayesi, bazen en sessiz anlarda, bir su damlasının toprağa düşüşünde gizlidir. Alper’in hikayesi, Türk askerinin şerefini, metanetini ve gerçek kahramanlığın ne olduğunu bir kez daha tüm dünyaya gösterdi.

Ve o gün, Afrika’nın kavurucu sıcağında, bir Türk subayı, sessizce işini yapmaya devam etti.

SON