Yağmurlu Gece: Şoförü Aşağıladı, Kim Olduğunu Öğrenince Olduğu Yere Yığıldı!

.
.

Bir Gece Nöbeti: Komiser Yardımcısı Kenan’ın Hikayesi

Marmara’nın küçük bir sahil kasabasının ana yolunda, hafif bir yağmurun monoton sesi ve arka plandan geçen araçların sesleri birbirine karışıyordu. Geceydi ve sokak lambalarının soluk sarı ışığı ıslak asfaltta titrek yansımalar oluşturuyordu. Bu kasabada, gündelik hayatın hızla geçip gitmesine rağmen, Kenan her gece, her saat buradaydı. Komiser Yardımcısı Kenan, henüz 30’larına yeni girmişti. Ama hayatında, gücün ve kontrolün ne kadar önemli olduğunu, her geçen gün daha fazla hissediyordu. Üzerindeki üniforma jilet gibiydi, botları parlıyordu ve omuzlarındaki apoletler, bu kasabaya atanmasının üzerinden daha bir yıl bile geçmediğini haykırıyordu. Ancak kısa sürede kazandığı o güç, her geçen gün artıyordu.

Kenan, her şeyin onun kontrolünde olduğuna inanıyordu. Bu yol, bu nöbet, bu kasaba… Hepsi onun egemenliğindeydi. O, bu gücün tadını çıkarıyordu. Herkesin itaat etmek zorunda olduğu bir sistemin parçasıydı ve bunu biliyor, o yüzden zaman zaman, gereksiz yere de olsa, bu gücü başkalarına gösterme ihtiyacı duyuyordu. Birçok insan gibi Kenan da bazen kendini ispatlama yolunda yanlış adımlar atabiliyordu.

Gece karanlığında, yaşadığı bu yalnız yolculukta, kendini ne kadar güçlü hissettiğine dair, bazen iş arkadaşlarına bazen de kendine sesli düşünceler sarf ediyordu. Fakat o gece, her şeyin farklı olacağını henüz bilmiyordu.

Kontrol Noktasındaki An

Kenan, bir kamyonetin durmasını sağladı. Eski, gri renkteki araç, kenara yanaşırken, şoförünün sakin tavırları Kenan’ın içindeki gerginliği artırdı. Bu adam, beklediği gibi korkuya düşmemişti. Yağmur daha da hızlanmaya başlamıştı. Kenan, elindeki feneri adamın yüzüne doğru tutarak aracın camına sertçe vurdu.

Camı sakince indiren adam, 50’li yaşlarının başlarındaydı. Üzerinde ütüsü yapılmış koyu renkli bir gömlek vardı. Yüzündeki ifade, yorgun ama sakin bir merak taşıyordu. “Hayırdır memur bey? Bir sorun mu var?” dedi.

Kenan, adamın sakinliği karşısında rahatsız oldu. Normalde böyle durumlar, onda bir gerginlik yaratmazdı. Ama o gece, başka bir şey vardı. Adamın bakışlarındaki sükunet, ona meydan okur gibiydi. Gözlerini hızla arabayı taradı; torpido gözü, koltuk altları, ama ortada bir ihlal yoktu. Ancak Kenan, bu durumu devam ettirmenin kendi kontrolünü elde tutmak anlamına geldiğini düşünüyordu.

“Ehliyet, ruhsat ve şu arkadaki brandayı aç.” dedi sert bir şekilde.

Adam, başını sallayarak araçtan indi ve brandayı çözmeye başladı. Ancak Kenan, içindeki öfkeyi bir türlü yatıştıramıyordu. Bir süre sonra, brandayı açmaya başladılar ve içeride düzgünce paketlenmiş beyaz eşya kolileri vardı. Ancak Kenan, tatmin olamamıştı. Adamın o rahat tavırları, içinde büyüyen bir sinir küpü gibi kenetleniyordu.

Kenan, arkasına doğru yürüyüp, adamın arkasındaki brandayı açmasını işaret etti. Adam buna itiraz etmeden işlemi yaptı. Kenan, o anda bu kadar dikkatli olmasına rağmen, her şeyin hala doğru gitmemiş gibi hissediyordu.

Güç ve İtaat Arasındaki Sınır

Yağmur hızını kesmeden devam ediyordu. Kenan, sabırsızlıkla arabayı daha dikkatlice inceledi, ancak hiçbir usulsüzlük bulamadı. Yavaşça etrafındaki araç kuyruğuna bakarak, birazdan sabırsızlanmaya başlayan diğer sürücüleri fark etti. Bir süre sonra, bu bekleyiş ona aşina olmayan bir şey çağrıştırmaya başladı. Herkesin acele etmesini istemek, ona eski gücünün ne kadar zayıfladığını düşündürüyordu.

Kenan, o geceki nöbetinin en kritik anında, sabahı zor bir şekilde bekliyordu. O sırada Ahmet Yılmaz, gözlerinde hiç korku belirtisi olmadan, sakin bir şekilde konuşarak ona meydan okudu. Kenan, içindeki kibri daha fazla tutamayarak, bağırarak “Burada kanun benim” dedi. Ancak Ahmet Yılmaz, buna sadece sakin bir şekilde “Ben sorunuza doğru cevap verdiğimi düşünüyorum amirim” diyerek cevap verdi.

İçinde biraz daha bu durumu kabullenmeye başladığı anlardan birinde, Kenan’a bir şeyler dokundu. Bu cümle, ne kadar kendine hâkim olduğunu düşündüğü bir ortamda bile, farkında olmadan ona bir ders vermeye başlamıştı.

Dönüm Noktası

Ertesi sabah, Kenan, hayatında hiç olmadığı kadar gergin ve yalnız hissetti. Akşam yaşananlar ve o meydan okuma Kenan’ı sarstı. O gece yaşanan olayı raporlama sırasında, Kenan’a Ankara’dan bir sivil giyimli adam geldi ve ona sert bir soru yöneltti. “Göreviniz esnasında mesleki adaba ve ahlaka aykırı haddini aşan herhangi bir ifade kullandınız mı?” diye soruldu. Kenan, “Hayır efendim, kullanmadım.” dedi, ancak içindeki ses bu cevabın doğru olmadığını söylüyordu.

Ankara’dan gelen kişi, Ahmet Yılmaz’ın, denetim ekibinden olduğunu açıkladı ve Kenan’ın, Ahmet Yılmaz ile yaptığı kontrolün aslında bir sınav olduğunu öğrendi. Kenan’ın içindeki güç yanlış bir yerde kullanılmıştı. Ve o, içsel bir değişimi hissetmeye başlamıştı.

Yeni Bir Başlangıç

Kenan, gözlem sürecine katılmak zorunda kaldığında, içinde bir değişim başladı. Artık meslektaşlarını gözlemleyerek, onlardan doğru davranışları öğreniyordu. Gerçek gücün, insanlara saygı göstermek, onları korkutmak yerine dinlemek olduğunu fark etti. Meslektaşları, ve insanlarla iletişim kurarken daha dikkatli ve sabırlı olması gerektiğini öğrendi.

Kenan’ın bu gözlem süreci sona erdiğinde, görevine geri döndü. Ama artık sadece komiser yardımcısı olarak değil, bu mesleğin gerçek değerlerine saygı gösteren bir insan olarak işini yapıyordu.

Bir sabah, eski bir aracın önünde durdu ve o eski güveni yerine koyarak, sıradan bir rutin kontrol yaptı. Kenan, arkasından gelen teşekkürleri, yaptığı bu basit işleri doğru şekilde yapmak için aldığı eğitimlerin meyvesi olarak görüyordu. Yağmurdan sonra temizlenmiş gibi hissediyordu ve her geçen gün mesleğini daha iyi yapmaya başlıyordu.

Sonuç

Kenan’ın bu dönüşümü, gücün aslında bir cümlede değil, doğru zamanda doğru kararlar alabilme yeteneğinde olduğunu anlamasıyla tamamlandı. Şimdi, artık tek bir adamın üstünde hiçbir gücün olmadığını, sadece kanunların ve vicdanının sınırlarında görevini yerine getirdiğini biliyordu.