Türk İstihbaratı Mossad’ın Paravan Şirketini Bir Gümrük Memuru Sayesinde Nasıl Deşifre Etti

MERSİN MANİFESTOSU
Bir gümrük memurunun kırmızı kalemiyle başlayan görünmez savaş
(Bu hikâye tamamen kurgudur. Gerçek kişi, kurum ve olaylarla benzerlikler rastlantısaldır.)

1. Bölüm — 22:00 Vardiyası ve Kırmızı Kalem

Mersin Limanı’nda Eylül geceleri başka kokardı. Deniz, mazot, pas ve ıslak halat… Hepsi birbirine karışır; insanın genzine, “burada hiçbir şey uyumaz” diye fısıldardı.

2017’nin Eylül’ünde, saat 22:00 sularında Osman Türkoğlu, masasına bırakılan dosyayı eline aldığında, gecenin geri kalanının rutin olmayacağını bilmiyordu. Dosyanın kapağında sıradan bir mühür, sıradan bir gemi adı, sıradan bir rota vardı: Köstence’den kalkmış Romanya bandıralı bir kargo gemisi. Beyana göre yük: tarım makineleri parçaları.

Osman kırk üç yaşındaydı. Yirmi iki yıldır gümrükteydi. İnsan yüzlerini, evrak dilini, konteynerlerin “normal” ağırlığını, normal ağırlığın küçük sapmalarını… hepsini görmüştü. Gümrük memurluğu, çoğu kişinin sandığı gibi sadece kağıt işi değildi; bazen matematik, bazen psikoloji, çoğu zaman da içgüdüydü.

Manifestoyu açtı, satırları gözleriyle taradı. İlk bakışta her şey düzgündü. Fakat Osman’ın alışkanlığı vardı: Her kalem için “beyan edilen adet” ile “beyan edilen ağırlık” arasında zihninde hızlı bir oran kurardı. Traktör dişli kutusu… yazan ağırlık… bir daha bakış…

Kaşları istemsizce çatıldı.

Bir parça için yazılan ağırlık, gerçek değerinin neredeyse iki katıydı. Üstelik sadece bir kalemde değil; toplam yük ağırlığıyla konteyner bazında beyan edilen ağırlıklar arasında da tuhaf bir uyumsuzluk vardı. Bazı konteynerler “fazla ağır”, bazıları “fazla hafif”ti. Bu dengesizlik, deneyimli bir göz için “hesap hatası”ndan daha fazlasını çağrıştırırdı.

Osman kırmızı kalemi eline aldı, tutarsızlıkları işaretledi. Dosyanın kenarına tek bir cümle yazdı:

“Fiziki muayene — 06:00”

Kırmızı kalemi kapattığında içinde garip bir huzursuzluk kaldı. Eve dönerken bile rakamlar kafasında dönüyordu. Uyumaya çalıştı; olmadı. Camdan limanın ışıklarına bakıp düşündü: Bir şey saklıyorlar.

O gece bilmediği şey şuydu: O kırmızı işaret, bir zinciri harekete geçirecekti. Kırmızı kalem bazen mühürden daha güçlüydü.

2. Bölüm — Rıhtımda Sabahın Soğuğu

Gemi sabah 06:00’da yanaştığında liman, uykusuz bir dev gibi esniyordu. Vinçler harekete geçti. Forkliftler demir böcekler gibi konteynerlerin etrafında dolandı. Deniz hâlâ karanlıktı ama gökyüzü griye dönmüştü.

Osman iki meslektaşıyla birlikte konteynerlerin mühürlerini kontrol etti. Evraklar tek tek açıldı, satırlar tek tek doğrulandı. İlk dört konteyner temizdi. Tarım makinesi parçaları düzgün paketlenmişti. Mühürler sağlamdı.

Beşinci konteynerin kapısı açıldığında yine traktör parçaları çıktı. İlk bakışta her şey “tamam”dı. İşte kaçakçılar tam da bunu severdi: İçerideki ilk görüntü, şüpheyi uyuşturacak kadar sıradan olmalıydı.

Osman konteynerin içine girdi. Yürürken ayak sesini dinledi. Bu, limanda öğrendiği bir detaydı: Boşluk olan yerde ses farklı yankılanırdı. Osman’ın botu her adımda küçük bir “tok” sesi çıkarırken, bir noktada tını değişti. Sanki zeminin altında ikinci bir zemin daha vardı.

Durdı. Eğildi. Tabanın yüzeyi, standart konteyner tabanından birkaç santim yukarıdaydı. Bu fark sıradan gözle görülmezdi; ama Osman yıllardır konteynerlerin içinde yürür, tabanın dilini bilirdi.

“Burada bir şey var,” dedi sakin ama sert bir sesle.

Ekip özel aletlerle tabanın kenarını söktü. Ahşap kaplama kalkınca metal bir yüzey çıktı. Metal yüzeyin altında ise vakumla paketlenmiş kutular.

Kutuların üzerinde etiket yoktu. Ne marka, ne seri numarası, ne “kırılabilir” uyarısı. Paketleme profesyoneldi; sanki her şey, “kimse açmadan taşınmalı” diye tasarlanmıştı.

Osman boğazını temizledi. Bu kez içgüdüsü “sigara” ya da “alkol” demiyordu. Bu, başka bir şeydi.

Üst amirini aradı. Konuşurken sesi titredi; çünkü bu, yirmi iki yılın içinden çıkan ilk “gerçek” anomalinin kokusuydu.

3. Bölüm — Dosya Ankara’ya Gider

Olay önce liman idaresine, sonra gümrük müdürlüğüne, oradan da Ankara’ya ulaştı. Resmî kanallar işledi, ama işleyişin içinde görünmeyen bir hız vardı. Çünkü bazı kelimeler vardır; telefonu açtırır, kapıları kilitler, kameraları başka bir moda sokar.

“Kutular” kelimesi.

“Gizli bölme” kelimesi.

“Etiketsiz, profesyonel paketleme” cümlesi.

Kırk sekiz saat içinde sivil kıyafetli bir ekip Mersin’e geldi. Kimliklerini yalnızca liman müdürüne gösterdiler. Kimseye “biz kimiz” demediler; yalnızca “buradayız” dediler.

Konteyner ve içindeki malzeme güvenli bir depoya taşındı. Mürettebat sorgulandı. Kaptanın elinde standart evrak vardı; onun dili, “bilmiyorum” değil, “gerçekten bilmiyorum” diyordu.

Kutular açıldığında içeriden çıkan şey, limanın pas kokusunu bir anda “laboratuvar” kokusuna çevirdi: sofistike elektronik ekipmanlar.

Frekans tarayıcılar. Mini sinyal kesiciler. Şifreli iletişim modülleri. Askerî sınıf GPS bozucular.

Toplam otuz yedi parça.

Bu, kaçak sigara değildi. Bu, kaçak viski değildi. Bu, “ticaret” değil; “operasyon”du.

Osman depoda beklerken, bu cihazlara bakmadı bile. Osman o sırada başka şeye baktı: Kutuların “çok düzenli” oluşuna. Kaçakçının aceleci eli değil, profesyonelin soğukkanlı eli vardı burada. Ve profesyonellerin en sevdiği şey, görünmez kalmaktı.

Osman o gün ilk kez, yaptığı işin sadece vergi ve evrak olmadığını bütün ağırlığıyla hissetti.

4. Bölüm — Paravan Şirket: Ataşehir’de Tek Oda

Sevkiyatın alıcısı dosyada yazıyordu: Akdeniz Ziraat Teknolojileri Ltd.

Adres: İstanbul Ataşehir. Beş katlı sıradan bir iş merkezi. Üçüncü kat. Tek odalı bir ofis.

Kayıtlar temizdi. 2014’te kurulmuş, düzenli ithalat yapmış, vergisini ödemiş, “meşru” görünmüştü. İşte paravanın en iyi hali buydu: “çok düzgün” olmak.

İlk bakışta kimse şüphelenmezdi. Ama bir istihbarat analistinin gözünde “fazla düzgünlük” de şüpheydi. Çünkü gerçek ticarette her şey kusursuz olmaz; bir yerden taşar, bir yerden sızar.

Şirketin ortaklık yapısı incelendi:

%60 hisse: Macar vatandaşı István Kovác (dosyada emekli mühendis görünüyor)
%40 hisse: üç Türk vatandaşı arasında bölünmüş

Üç Türk ortağın ortak özelliği, son yıllarda aynı ülkeye kısa “turistik” ziyaretler yapmış olmalarıydı. Normalde tek başına suç değildi. Ama örüntü, istihbaratın sevdiği kelimeydi: örüntü.

Kovác’ın geçmişi derinleştirildiğinde, “emekli mühendis” maskesi çatladı. Soğuk Savaş döneminde teknik istihbarat birimlerinde görev almış, elektronik gözetleme sistemleri konusunda uzman bir isim… sonra bir süre kayıtlardan silinme… sonra başka bir ülkede “kısa bir hayat”…

Dört yıllık bir kara delik.

Kara delikler, casusluk dünyasında tesadüf değildir. Onlar “gizlenmiş yıllar”dır.

Ve o yıllar, bazen bir ülkenin başka bir ülkenin damarlarına sızdığı yıllardır.

5. Bölüm — İstanbul’da Gözler Açılır

Ataşehir’deki ofis gözetim altına alındı. Karşı binada bir daire tutuldu. Kamera kurulumu yapıldı. Binaya giren çıkan herkes kayıt altına alındı. Elektrik şebekesi üzerinden ofisin elektronik hareketliliği izlenmeye başlandı. İnternet trafiği, telefon hatları… hepsi “sessiz” dinlemeye alındı.

İlk haftalar sessiz geçti. Bu sessizlik bile şüpheliydi. Çünkü ticaret şirketi dediğin, ya mail atar ya telefon açar ya da birinin gelip gittiği bir yer olur. Burada haftada iki kez sadece temizlik görevlisi görünüyordu.

Sonra düzenli bir figür belirdi: Murat Keskin.

Ayda bir kez geliyordu. Her ayın 15’inde. Saat 14:00’te.

Aynı gün, aynı saat.

Bu bir insan alışkanlığı değil; bu bir operasyon disiplinidir.

Murat Keskin, Kadıköy’de mütevazı bir dairede yaşayan, bekar, “serbest muhasebeci” olarak görünen bir adamdı. Geliri orta düzeydeydi. Sosyal çevresi dar, dijital ayak izi düşük. Banka hesaplarında büyük para hareketi yoktu. Ama mali analiz birimi “küçük” bir şeyi yakaladı:

Her ay yurtdışından 3.000–5.000 avro arası küçük transferler alıyordu. Kaynak ülkeler değişiyordu: Kıbrıs, Malta, Lüksemburg…

Miktarlar kasıtlı olarak düşük tutulmuştu. Uyarı eşiğinin altı.

Klasik yapılandırma.

Paranın izi takip edildiğinde hepsi aynı ana şirkete çıkıyordu: Mediterranean Trade Consultants Ltd.

Adres: bir hukuk bürosu. Yüzlerce şirketin kayıtlı olduğu türden.

Şirketin görünen çalışanı: Elena Papadopulos. Diplomatik bir kurumda idari personel olarak görünmüş, sonra başka bir ülkede “danışman” olmuş, sonra Kıbrıs’a yerleşmiş…

Bu tür biyografiler, dosyada “hayat” gibi görünür ama gerçekte “kılıf”tır.

Teşkilat bu aşamada karar verdi: İzlemek yetmez. Yaklaşmak gerekir.

Ama dikkatli.

Çünkü tek bir yanlış adım, ağı uyandırırdı. Ağ uyanınca ya kaybolur, ya da daha kötüsü—misilleme yapardı.

6. Bölüm — Yıldız: Ortam Isıtma

Operasyonun sahaya inmesi için bir isim seçildi: Yıldız.
Bu bir kod adıydı; ama aynı zamanda bir işaret: Karanlıkta yön gösteren bir nokta.

Yıldız otuz beş yaşındaydı. Üç yabancı dil biliyordu. Uzun süreli sızma görevlerinde tecrübeliydi. Psikolojik profili “mesafeli yakınlık” kurmaya uygundu: İnsanlara yaklaşır, ama kendi duygularını içerde tutardı. Bu işin en zor yanı buydu.

Hedef: Murat Keskin’in güvenini kazanmak.

Yıldız önce Keskin’in rutini haritaladı. Adam her sabah 07:30’da evden çıkıyor, aynı kahvede kahvaltı ediyor, haftada üç gün aynı spor salonuna gidiyordu. Cuma akşamları da Kadıköy’de küçük, kalabalık olmayan bir meyhaneye uğruyordu.

Yıldız, spor salonuna “sıradan bir müşteri” olarak yazıldı.

İlk haftalar Keskin’le göz teması bile kurmadı. Sadece aynı mekanda bulundu. Bu “ortam ısıtma”ydı: Hedefin bilinçaltına tanıdık bir yüz olarak yerleşmek.

Altıncı haftada “tesadüf” gerçekleşti. Su sebilinin yanında küçük bir karışıklık. Yıldız’ın şişesi devrildi, Keskin refleksle uzandı.

“Pardon,” dedi Yıldız.

“Önemli değil,” dedi Keskin. Sesi yorgundu.

Bu, başlangıçtı.

Üç ay içinde sohbetler başladı. Kafeteryada çay… küçük şakalar… gündelik dertler… Yıldız kendini “boşanmış bir grafik tasarımcı” olarak tanıttı. Hayatın sertliğini bilen ama dramatize etmeyen biri gibi konuştu. Keskin’in sevdiği şey buydu: kimse ona acımıyor, kimse ondan bir şey istemiyordu.

Altıncı ayda ilişki romantik bir tona kaydı.

Yıldız, her adımı raporladı. Her cümleyi not etti. Ama yüzünde hep aynı maske vardı: “Ben buradayım ve seni anlıyorum.”

Oysa gerçek şuydu: Yıldız onu anlamaya değil, çözmeye gelmişti.

7. Bölüm — Murat Keskin’in Çatlağı

Keskin, ilk başta sadece yalnızlıktan konuştu. İş stresinden, hayata dair şikayetlerden. Sonra bir gece fazla içtiğinde, ağzından bir cümle kaçtı:

“Yabancılar için çalışıyorum.”

Yıldız hemen bastırmadı. Soru sorup panik yaratmak, hedefin kabuğunu kapatırdı. İyi istihbaratçı acele etmez; doğru anı bekler.

Keskin’in son aylarda daha gergin olduğunu fark etti. Adamın uykusu bozulmuştu. Telefona daha sık bakıyor, bazı günler “sanki takip ediliyormuş” gibi çevresini kolaçan ediyordu.

İçindeki korku büyüyordu. Korku büyüdükçe insan ya daha sıkı sarılır ya da kaçmak ister.

2018’in Mart’ında Keskin, Yıldız’a beklenmedik bir teklif yaptı:

“Buradan gidelim.”

Güney Amerika’dan bahsetti. Yeni bir hayattan… “sıfırdan başlamak”tan…

Yıldız bu teklifi merkeze bildirdi. Analistler için bu cümle, kapının aralandığı anlamına geliyordu. Kaçmak isteyen adam, konuşmaya en yakın adamdır.

Yıldız, bir akşam yemek sırasında konuyu ustaca açtı:

“Kaçmak kolay değil,” dedi. “Pasaport, havalimanı, kayıtlar… sonra peşine düşerler.”

Keskin bir süre sustu. Sonra gözlerinin içine baktı.

“Bağlantılarım var,” dedi. “Ama güvenilir değiller. Onlardan kurtulmam lazım.”

“Kim onlar?” dedi Yıldız, sanki sadece merak ediyormuş gibi.

Keskin cevap vermedi. Ama yüzünde, karar vermenin eşiğinde duran bir adamın ifadesi vardı: korku, yorgunluk ve bir parça pişmanlık.

İki hafta sonra kırıldı.

Yıldız’ın evine geldi. Kapıdan girer girmez ceketini bile çıkarmadan konuştu:

“Ben… yanlış şeylerin içindeyim,” dedi. “Yıllardır.”

Sonra kelimeler döküldü: paravan şirket… lojistik… talimatlar… fotoğraflar… konum bildirimleri… bazı hedeflerin devlet görevlileri olduğu şüphesi…

Keskin ağladı mı? Hayır. Bazı erkekler ağlamaz. Ama elleri titredi. Bazı titremeler, gözyaşından daha çok şey anlatır.

8. Bölüm — Asıl Hedef: İnsanlar

Keskin’in anlattığı şey, yalnızca “cihaz kaçakçılığı” değildi. Cihazlar, bir amaca hizmet ediyordu: izlemek, dinlemek, karıştırmak, yönlendirmek.

Asıl hedef, ülkedeki savunma sanayi ekosistemine yaklaşmaktı.

Mühendisler… proje ekipleri… kritik tesisler… stratejik bilgi taşıyan insanlar…

Keskin, kendisinin hücre yapısında çalıştırıldığını söyledi: Herkes az biliyor, kimse birbirini tanımıyor, herkes ayrı bir koordinatöre rapor veriyordu. Böylece bir kişi düşerse diğerleri yanmıyordu.

Bu bilgi doğrulanmalıydı.

Teşkilat, Keskin’in verdiği parçaları birleştirmeye başladı. Diğer üç “operasyonel isim” tespit edildi:

Ankara’da turizm acentesinde çalışan biri: devlet memurlarına yurtdışı tur paketleri satıyor
İzmir’de medikal ithalat şirketi işleten biri: askeri hastanelerle iş yapıyor
Gaziantep’te lojistik firmasında yönetici: sınır bölgesine yakın nakliye hatlarında aktif

Gaziantep hattı, alarmı yükseltti. Çünkü orada yalnızca ticari hareket yoktu; askeri hareketlilikle ilgili gözlem ve raporlama iddiası vardı.

Bu noktada mesele, “endüstriyel casusluk” çizgisini aşmış; ulusal güvenliği doğrudan ilgilendiren bir gölge savaşına dönmüştü.

9. Bölüm — Eş Zamanlı Baskın: 03:00

Operasyon planlaması haftalar sürdü. Her şehir için ayrı ekip, ayrı zamanlama, ayrı çıkış planı… Baskın saatleri eşleşti; çünkü ağın bir hücresi uyanırsa, diğerlerine haber uçurabilirlerdi.

Takvimde gün işaretlendi: 2018 Haziranı.

Saat: 03:00.

O gece Ankara’da bir kapı kırıldı. Turizm acentesinin sahibi yatağında yakalandı. Evde dijital materyaller, küçük notlar, bazı isim listeleri çıktı.

İzmir’de ithalatçının evine girildi. Kasa açıldı. Sahte sözleşmeler, şifreli telefonlar, yabancı hatlar bulundu.

Gaziantep’te lojistik yöneticisi direndi. Bu direniş, korkunun refleksiydi. Saniyeler içinde etkisiz hale getirildi. Depo kayıtları, sevkiyat çizelgeleri, sınır hattına dair fotoğraflar ele geçirildi.

İstanbul’da Murat Keskin tutuklanmadı. İş birliği yaptığı için koruma programına alındı ve başka bir şehre yeni kimlikle taşındı. Hayatındaki her şey değişti: adı, evi, alışkanlıkları… Böyle bir “korunma” bazen ödül değil; ömür boyu sürgündür.

Ağ büyük oranda çökmüştü.

Ama her operasyonda olduğu gibi, bir isim kayboldu: Kıbrıs’taki paravanın görünen yüzü Elena, baskından saatler önce ortadan kayboldu. Muhtemelen uyarılmıştı.

Bu, istihbaratın en acı gerçeğiydi: Her zaman bir delik kalır. Çünkü hiçbir ağ, tamamen tek parça değildir. Birileri kaçmayı başarır. Önemli olan, ağın “işlevini” durdurmaktır.

Ve bu yapılmıştı.

10. Bölüm — Osman Türkoğlu’nun Adı Neden Yok?

Operasyon tamamlandığında, gazetelerde küçük haberler çıktı. “Dört kişi casusluk suçlamasıyla yakalandı” türünden kuru cümleler. Detaylar yoktu. İsimler sınırlıydı. Çünkü gerçek, bazen devletin kasasında saklanır.

Osman Türkoğlu ise hiçbir manşette yer almadı.

Bir madalya verilmedi. Bir tören düzenlenmedi. Osman ertesi hafta yine limana gitti. Yine masasına dosyalar geldi. Yine ağırlıklar, mühürler, beyanlar… Hayat, kendini “normal”e döndürmeye çalışırdı.

Ama Osman artık aynı adam değildi. Çünkü bir kez, sıradan görünenin içinde olağan dışı olanı görmüştü.

Bir gece, vardiya çıkışında çay ocağında otururken genç bir memur ona sordu:

“Abi, hiç korkmadın mı? Yani… yanlış bir şey çıkarsa diye?”

Osman bir an düşündü. Sonra omzunu silkti.

“Korktum,” dedi. “Ama şunu öğrendim: Korkmak, işi yapmaya engel değil. Engel olan şey, görmezden gelmek.”

Genç memur anlamadı belki. Ama Osman’ın gözlerindeki yorgunluk ve kararlılık, cümlenin ağırlığını taşıyordu.

Çünkü bu ülkede pek çok savaş, üniformayla değil; dosyayla, tartıyla, kırmızı kalemle yürürdü.

11. Bölüm — Yıldız’ın Sessiz Vedası

Yıldız için operasyon bitmemişti. O, bir ilişkiyi “rol” olarak yaşamış; bir insanın güvenini kazanmış; sonra o güveni, bir ülkenin güvenliği adına kullanmıştı. Bu işin doğası buydu. Ama doğa, vicdanı susturmaz.

Keskin ortadan kaldırıldığında—yani sistemin içinden çekildiğinde—Yıldız’a sadece tek bir mesaj iletildi:

“Görev tamam.”

Yıldız, o akşam spor salonunun önünden geçti. İçeri girmedi. Kafeteryadaki masaya bakmadı. Çünkü bakarsa, zihninde “normal hayat” hissi canlanacaktı. Oysa Yıldız’ın hayatı, normal olmayı çoktan bırakmıştı.

Eve döndüğünde telefondaki sahte rehberde kayıtlı “Murat” ismini sildi. Bir tuşa basmak kadar kolaydı.

Ama bir insanı zihninden silmek, o kadar kolay değildi.

Yıldız balkon kapısını açtı. İstanbul gecesi üstüne çöktü. Uzaktan vapur sesleri geldi. Bir an kendine şu soruyu sordu:

Biz kimi koruyoruz?
Sonra cevabı biliyordu: Bazen, hiç tanımadığımız insanları. Bazen de, tanıdıklarımızı… kendimizden.

Kahvesini bitirdi ve ertesi sabah yeni bir kimlik, yeni bir rota için hazırlanmak üzere uyudu.

12. Bölüm — Kırmızı Kalemin Mirası

Mersin Limanı bugün de çalışır. Her gün yüzlerce konteyner girer çıkar. Gümrük memurları manifestoları inceler; ağırlıkları kontrol eder; tutarsızlıkları not eder.

Çoğu zaman hiçbir şey çıkmaz. Çünkü suç, istisnadır. Rutin, hayatın kendisidir.

Ama bazen—çok nadir—bir kırmızı çizgi, görünmez bir savaşın kapısını aralar.

Osman Türkoğlu’nun adı resmî tarihte yoktur. O bir “kahraman” olarak anılmaz. Çünkü görünmez savaşların kahramanları çoğu zaman görünmez kalır. Fakat bir yerlerde, bir iç kayıt dosyasında, bir satır vardır:

“Rutin kontrolde olağan dışı olanı gördü. Bildirdi. Zinciri başlattı.”

Ve belki de bu satır, Osman’ın alacağı en büyük ödüldür. Çünkü bazı ödüller, madalya gibi parlamaz; ama bir ülkenin sessizliğinde yankılanır.

O gece Osman’ın kırmızı kalemi, sadece bir evrakı işaretlemedi.

Bir ülkenin “dikkat” refleksini işaretledi.

Ve bazen, tarih tam da böyle yazılır:
Kağıt üzerinde uymayan rakamlarla… ve üç ay sonra dört şehirde aynı anda kırılan kapılarla.