Gelini Aldatmadan Kurtaran Sadık Koruyucu
üneş ufukta ağır ağır yükselirken Carter ailesinin evine altın bir perde gibi yayılıyor, beyaz duvarlarda titreyen yansımalar oluşturuyordu. Evdeki odalar sabah ışığının yumuşak sesine uyanıyor, kahkahalar, koşuşturma ve ince saten kumaşların hışırtısı bir düğün sabahının eşsiz heyecanına karışıyordu. Emily aynanın karşısında sessizce duruyor, gelinliğinin ipek gibi akan etekleri ayaklarının etrafında nazikçe toplanıyordu. Annesinin yıllar önce ona bıraktığı narin küpeleri takarken elleri hafifçe titriyor, gözlerinde hem mutluluk hem de tanımlayamadığı tuhaf bir gerginlik parlıyordu. Kapının yakınında oturan Alman kurdu Buddy’nin huzursuz mırıltısı bu hisse ince bir gölge düşürüyordu. Emily altı yıldır Buddy’nin her içgüdüsüne güvenir, onun yanında kendini güvende hissederdi. Üniversitede geçirdiği zor yıllardan, kalp kırıklıklarından ve yalnız gecelerden bu köpek onu hiç yalnız bırakmamıştı. Ama bugün Buddy’nin davranışı alışılmışın bambaşka bir tonundaydı. Kulakları öne dikilmiş, bedeni gergin, gözleri Emily’nin her hareketine dikkat kesilmişti. Bir şey bekliyordu, belki de bir şeyden korkuyordu.
Emily çömelerek Buddy’nin başını okşamaya çalıştı ama köpeğin kuyruğu hareket etmedi. Havayı kokladı, bir hırıltı çıkardı ve pencereye doğru yaklaştı. Emily’nin annesi çiçekleri düzenlerken hafif bir kahkaha attı, “Belki de bugün çok heyecanlıdır, köpekler büyük olayları hisseder,” dedi. Ama Emily içten içe biliyordu ki bu sadece heyecan değildi. Buddy tetikteydi, uyarı veriyordu sanki. Geçmişte Buddy’nin onu kaç kez koruduğunu hatırladı. Bir gece fırının açık kaldığını havlayarak haber verdiği günü, bir başka zaman yabancı bir adamın kendisini takip ettiğini fark edip araya girdiği anı. Buddy her zaman doğru içgüdüyle hareket etmişti. Şimdi ise gelinliğinin eteklerinden çıkan beyaz parıltıdan bile daha keskin bir gerilim vardı havada.
Nedimeler odaya süzüldü, dantel duvağını düzeltiyor, buketini eline veriyor, etrafında heyecanla dolaşıyordu. Ama Buddy hâlâ kapının yanında sabit duruyor, gözleri endişeyle Ryan’ın geldiği yöne kayıyordu. Ryan, damadın sağdıcı ve uzun süredir arkadaşlarıydı. Elinde telefonuyla içeri girdiğinde neşeli bir gülümsemeyle “Günaydın müstakbel gelin,” dedi. Fakat Buddy’nin hırlaması aniden yükseldi. Köpek Emily ile Ryan’ın arasına girip koruyucu bir duruş sergiledi. Ryan hafifçe geriye çekildi. Annesi araya girmeye çalışarak “Belki de bu kadar erken gelen misafire alışık değildir,” dedi ama sesindeki gerginliği Emily fark etti. Ryan hafif bir kahkaha atarak dışarı çıktı, “Kilisede görüşürüz,” dedi. Buddy, adam uzaklaşana kadar kapıya dikildi.
Emily gelin arabasına binerken Buddy hâlâ yememişti bile. Kasesi dolu olduğu hâlde mutfakta bırakılmıştı. Bu, altı yıldır hiç olmadığı kadar garipti. Emily, “Neyin var oğlum?” diye mırıldandı ama Buddy gözlerini onun omzunun üzerinden başka bir şeye çeviriyor, tedirginlikle havayı kokluyordu. Araba çalıştı, Emily arkasına baktığında Buddy avluda oturuyor, titrek bir inlemeyle onu uğurluyordu. Emily’nin içi sıkıştı. Bu bir veda havasından çok, bir uyarı havasıydı.
Kilise göründüğünde Emily’nin kalbi hızla çarpmaya başladı. Dışarıda konuklar toplanmış, fotoğraf çektiriyor, gülümsüyorlardı. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki o havlama duyulana kadar. Buddy avluya fırlamış, tasmasını koparmış, arabayı takip ederek kilisenin önünde duruyordu. Konuklar şaşkınlıkla geri çekildi. Emily arabadan çıkar çıkmaz Buddy kapıyı pençelemeye başladı. Köpek onu bir yere götürmek değil, bir yerden uzak tutmak ister gibiydi. Emily onu sakinleştirmeye çalışırken Buddy’nin bakışları kilisenin kapısına kilitlendi. Derin bir hırıltı yayıldı ve Emily’nin omurgasında keskin bir ürperti gezindi.
Kiliseye adım attığında müzik başlamıştı. Konuklar ayağa kalktı. Ama dışarıda hâlâ Buddy’nin havlamaları yükseliyordu. Kapılar kapanırken Emily’nin içi daraldı. Koridorda ilk adımını attığında herkes nefesini tutmuş izliyordu. O an kapılar bir kez daha çarparak açıldı. Buddy içeri fırladı. Nefesler kesildi. Köpek koridora daldı, gözleri alev gibi yanıyordu. Emily’nin önünde durdu, ama ona değil, doğrudan sunağın yanındaki Michael’ın sağdıcı Ryan’a bakıyordu. Hırıltısı kilisenin taş duvarlarında yankılanıyordu.
Konuklar panik içinde geri çekildi. Rahip şaşkınlıkla “Birisi şu köpeği dışarı çıkarsın,” dedi. Ama köpek hareket etmeyi reddediyordu. Emily “Buddy dur,” diye fısıldadı ama Buddy onu hafifçe geri itti. Sanki ilerlememesi için yalvarıyordu.
Michael öfkeyle “Bu saçmalık, çıkarın şu hayvanı!” diye bağırdı. Buddy bu sese öfkeyle havladı. O an Emily’nin gözleri damadın ceketinin üzerine gerildiğini fark etti. Michael nervözce elini ceketine götürdü, sanki bir şeyi saklıyordu. Buddy hızla hamle yaptı ve Michael’ın ceketinin cebini dişledi. Kumaş yırtıldı. Küçük bir cam şişe yere düştü. Tüm kilise sessizliğe gömüldü. Rahip şişeyi eline aldı. İçindeki sıvı tuhaf bir şekilde parlarken kokusu yoğundu, kimyasal bir keskinlik yayıyordu.
Michael, “O… şey… sadece ilaç,” dedi ama sesi çatlıyordu. Rahip şişeyi ışığa tuttu, yüzü bembeyaz oldu. “Bu ilaç değil. Bu tehlikeli bir bileşik gibi kokuyor,” dedi. Konuklar şaşkınlıkla geri çekildi. Emily’nin elleri buz kesti. Michael bir adım geri attı ama Buddy önünde durarak yolunu kapadı.
Polisler çağrıldı. Memurlar geldiğinde şişeyi incelediler. İçlerinden biri, “Bu kloroaseton. Yüksek derecede tehlikeli bir kimyasal. Solunduğunda geçici felç yaratır,” dedi. Emily’nin ayakları altından kaydı. Michael gözleri dolu dolu “Ben… seni incitmek istemedim,” diye mırıldandı. “Sadece töreni durdurmam gerekiyordu. Miras belgelerini imzalamanı istemiyordum. Bana birkaç gün kazandıracaktı.” Emily’nin yüzünden yaşlar aktı. “Bana yalan söylemek için kendini yere yıkmayı mı planlıyordun?” Michael’ın sesi çatladı. “Çaresizdim.”
Emniyet görevlileri Michael’ı götürürken Buddy hâlâ Ryan’a bakıyordu. Sanki hikâyenin ikinci yarısı daha yeni başlıyordu. Nitekim memurlar Ryan’ın cebinde benzer bir kimyasal madde bulduğunda kilise bir kez daha şoka girdi. Emily’nin dizleri çözüldü. Buddy yanına sokulup başını bacaklarına yasladı. Emily’nin titreyen elleri onun kürküne gömüldü. “Sen beni kurtardın,” diye fısıldadı.
Günler geçtikçe olay kasabadan internete yayıldı. “Düğünü durduran kahraman köpek” başlığı manşetlere çıktı. Ama Emily’nin içi hâlâ kırık ve boştu. Evde yalnızca saatin tik takları ve Buddy’nin sakin nefesleri duyuluyordu. Emily yağmuru izlerken o gün kilisede gördüklerini zihninde tekrar tekrar canlandırıyordu. Buddy’nin uyarıları, hırıltıları, yırtılan ceket, düşen şişe… Hepsi bir anlam kazanmıştı.
Polis raporu geldiğinde her şey kesinleşti. Michael gerçekten planlı bir çöküş hazırlamıştı. Emily mektubu elinden düşürdü. Buddy başını kaldırıp ona baktı. Emily sessizce ağladı. “Benden önce biliyordun değil mi?” dedi. Buddy kuyruğunu hafifçe yere vurdu.
Bir muhabir röportaj istemeye geldiğinde Emily başlangıçta tereddüt etti ama sonra Buddy’ye baktı ve başını salladı. Kameraların karşısına geçtiğinde sesi yumuşak ama kararlıydı. “Buddy sadece bir köpek değil. O benim ailem. İnsanlar sevginin her zaman yüzüklere, sözlere bağlı olduğunu düşünür. Ama bazen sevgi sessizdir. Bazen bizi kelimesiz koruyan bir kalptir.” Buddy onun yanına yaklaşarak başını bacağına dayadı.
Haftalar geçti. Ev sakinleşti. Emily artık sabahlarını verandada çay içerek geçiriyor, Buddy yanında nazikçe oturuyordu. Akşam yürüyüşlerinde güneşin altında uzun gölgeleri yan yana düşüyordu. Emily günlerdir ilk kez huzurla nefes alabiliyordu. Bir akşam Buddy’nin gözlerine bakarak, “Eskiden aşkın büyük sözler ve büyük jestler olduğunu sanırdım,” dedi. “Ama şimdi biliyorum ki gerçek aşk sadakattir. Kimse yapmadığında yanında olmaktır.”
Bir gün hastaneden bir mektup geldi. Onu terapi köpekleriyle ilgili yeni bir programa davet ediyorlardı. Emily mektubu okurken gözleri doldu. Buddy’ye dönüp, “Görünüşe göre dünya senin gibi kahramanlara ihtiyaç duyuyor,” dedi. Buddy yavaşça kuyruğunu salladı.
Sonunda Emily kameraya dönüp bir kez daha konuştu: “Bazen köpeklerin bize ihtiyaç duyduğunu düşünürüz. Ama bazen biz onların cesaretine, sadakatine ve sevgisine daha çok ihtiyaç duyarız.” Buddy yanına sokuldu. “O sadece benim köpeğim değil. O benim koruyucum. Ailem. Meleğim.”
Ve böylece Emily hayatının en karanlık anında, en beklenmedik kahramanı sayesinde ikinci bir şans buldu. Buddy ile yan yana, adımlarını güneşin altın ışığında yeniden attı. Dünyada kelimelere ihtiyaç duymayan bir sevgi varsa, o buydu.
