Ölmemi Bekliyorlardı Mirasım İçin Ama Bilmedikleri Bir Şey Vardı Hepsini Şaşırtıcak Bir Planım Vardı

.
.

Beni yavaş yavaş solup giden bir mum gibi gördüler. Oysa ben sönmüyordum. Sadece sessiz kalıyordum. Yetmiş altı yaşına geldiğinizde insanlar sizin artık azaldığınızı, yavaşladığınızı, eksildiğinizi düşünmeye başlıyor. Ellerin titremesi zihnin de titrediği anlamına gelir sanıyorlar. Cevap vermeden önce duraksamanızı unutkanlıkla karıştırıyorlar. Oysa ben duraksamayı yıllar önce öğrenmiştim; düşünmek için, ölçmek için, karşımda duran insanın niyetini tartmak için.

Kenan ve Ezgi de herkes gibi yanıldı. Sessizliğimi zayıflık sandılar. Sabrımı teslimiyet. Ölmemi beklediler. Ben ise konuşmalarını bekledim. Çünkü insan en büyük hatayı rahatladığında yapar.

Sami öldüğünden beri bu ev daha çok susuyor. Ama ben o suskunluğu tanıyorum. Kırk iki yıl boyunca bu duvarların içinde acıyı da gördüm, kahkahayı da. O sabah çayımı yine onun sevdiği gibi demledim. “Ölüyü bile uyandıracak kadar demli olmalı,” derdi. Karşımdaki sandalye on bir yıldır boş ama bazen hâlâ başını kaldırıp bana “Mukaddes, kimsenin seni küçük görmesine izin verme,” diyecekmiş gibi hissediyorum.

Telefon her zamanki saatte çaldı. Kenan’ın aramaları saat gibi düzenlidir; meraktan değil alışkanlıktan. Açmadan önce iki kez çalmasına izin verdim. O küçük bekleyiş bile insana düşünme fırsatı verir.

“Anne, nasıl hissediyorsun?”

Bu soru hiçbir zaman gerçekten benimle ilgili değildi. Nasıl hissettiğim değil, ne kadar daha hissedeceğim önemliydi onlar için. İyiyim dedim. Pencerenin önündeki armut ağacına baktım. Yapraklar hafifçe kıpırdıyordu.

“Yarınki doktor randevunu hatırlıyorsun değil mi?”

Hatırlıyorum, dedim. Hafızam henüz beni terk etmedi.

Gülüşündeki yapay yumuşaklığı fark etmemek mümkün değildi. Sanki bir çocuğa sabır gösteriyormuş gibi. Telefon kapandığında çaydan bir yudum aldım. Tadını artık ayırt edebiliyordum; demli, sert ve berrak. Tıpkı düşüncelerim gibi.

Ezgi yarım saat sonra kapıyı çalmadan içeri girdi. Artık çalmıyorlar. Bu evin anahtarını ceplerinde taşıyor olsalar da taşımasalar da kendilerini ev sahibi gibi görüyorlar. Elinde vitamin şişeleri vardı. Gereksiz, pahalı ve benim istemediğim şeyler.

“Anneciğim, bunları düzenli içmen lazım.”

Tezgâha bıraktı. Etrafı inceliyordu. Dolapların kulplarına, Sami’nin yaptığı sandığa, duvardaki çerçevelere bakışı ölçücüydü. Sanki bir gün hepsi ona kalacakmış gibi değil, zaten kalmış gibi.

“Bu ev çok büyük sana,” dedi. “Daha küçük bir yere geçsen? Güvenli bir site mesela.”

“İki kişi için mükemmel değil mi?” diye sordum.

Gülümsemesi bir anlığına dondu. İşte o an kalbimdeki sis dağıldı. Mesele benim güvenliğim değildi. Mesele bu evdi.

O gün öğleden sonra Kenan habersiz geldi. “Evrakları düzenlemek lazım,” dedi. Tapu, banka hesapları, vasiyet. Sözleri dolandırmadan söyledi bu kez. “Anne kafan karışmaya başlamış.”

Bu ilk açık hamleydi. İnsan bir başkasının aklını sorgulamaya başladığında sınırı geçmiş demektir. Ona baktım. “Yerini karıştırdığım tek bir şey söyle,” dedim. Cevap veremedi. Ama susması geri adım attığı anlamına gelmiyordu. Sadece yöntemi değiştirecekti.

Gece olunca pencerenin arkasında durdum. Armut ağacının altında fısıldaşıyorlardı. Sesleri rüzgârla birlikte içeri sızıyordu.

“Daha sert bastırmalıyız.”

“Eninde sonunda kırılır.”

Kırılacak olan ben değildim. Kırılacak olan, sabrımdı.

Ertesi sabah avukatın ofisine gittim. Adımı söyledim. İlk defa birisi ismimi söyledikten sonra iç çekmedi. Oturduk. Anlattım. Doktoru aradıklarını, zihinsel değerlendirme istediğini, evraklara erişmeye çalıştıklarını. Sami Bey dikkatle dinledi.

“Geç kalmadan önlem alabilirsiniz,” dedi.

O gün imzaladığım belgeler birer kâğıt parçası değildi. Sınırdı. Bu ev ve tüm birikimim bir vakfa devredildi. Şartım netti: Bu ev, kimsesiz çocukların sığınağı olacaktı. Kimsenin gözüyle ölçtüğü bir miras değil, ihtiyacı olanın barınağı.

Akşam geldiler. Yanlarında bir sosyal hizmet uzmanı vardı. “Değerlendirme yapacağız,” dediler. “Senin iyiliğin için.”

Uzman sorular sordu. Tarihi, adresi, hesaplarımı. Hepsine net cevap verdim. Sonunda sordu: “Size baskı yapan biri var mı?”

“Ailem,” dedim.

O an odadaki hava değişti. Yüzlerdeki güven yerini tedirginliğe bıraktı. Ama hâlâ vazgeçmediler.

Bir sonraki gelişlerinde yanlarında çantalar vardı. “Bugün taşınıyorsun,” dedi Kenan. “Artık kaçacak yerin yok.”

Gülümsedim. “Bu ev artık benim değil.”

Donup kaldılar. “Ne demek?”

“Bu ev ve tüm varlığım vakfa devredildi.”

Tam o anda kapı çaldı. Avukatım ve iki polis içeri girdi. Kenan’ın yüzü bembeyaz oldu. Ezgi’nin elindeki çanta yere düştü.

“Bu yasal değil!” diye bağırdı Kenan.

“Gayet yasal,” dedi avukatım. “Akli dengesi yerindedir raporu da elimizde.”

Onlara baktım. “Siz benim çocuklarımdınız,” dedim. “Size gençliğimi verdim, uykularımı verdim. Ama onurumu vermeyeceğim.”

Ezgi ağlıyordu ama gözyaşları miras içindi. Kenan öfkeyle dişlerini sıkıyordu. O an içimde hiçbir şey sızlamadı. Çünkü kaybettiğim şey çocuklarım değil, onların içindeki vicdandı.

Kapı kapandığında ev ilk defa hafifledi. Bahçeye çıktım. Armut ağacının altına sandalye koydum. Çayımı aldım. Rüzgâr yaprakları hışırdatıyordu.

Cebimden eski defteri çıkardım. Son sayfaya şunu yazdım:

“İnsan köklerini toprağa değil, onuruna salmalı.”

Ben solan bir lamba değildim. Ben sadece doğru anı bekliyordum. Onlar mirası beklerken ben planımı kurmuştum.

Yetmiş altı yaşında, ilk kez gerçekten özgürdüm.