Onbaşı Elif Hor Görüldü, Zeytinci Dedesinin Sırrı Kışlayı Ayağa Kaldırdı

.

Toz Zerresi: Onbaşı Elif’in Direnişi

I. Bölüm: Çelikkale’de Bir Kız

Ankara’daki 3. Ana Bakım Merkezi Komutanlığı’nın devasa hangarında, onbaşı Elif Kaya, bilgisayar başında ter içinde çalışıyordu. Kıdemli başçavuş Kenan Aksoy’un sesi, çelik bir kamçı gibi Elif’in kulak zarlarını delip geçti. “Hain satılmış köpek. Bu üniformanın şerefini ayaklar altına alıyorsun farkında mısın?” diye bağırdı. Elif omuzlarını büzüştürdü. Karşısında Kenan Aksoy, avını süzen bir akbaba gibi dikiliyordu.

Elif’in parmakları klavyede panik içinde çırpınıyordu. Stres o kadar yoğundu ki sürekli yanlış tuşlara basıyordu. Yeniydi. Atamasının üzerinden henüz altı ay geçmişti. Kamuflajı hala jilet gibiydi. Çaylak onbaşı Elif için bu devasa komutanlık soğuk ve ruhsuz bir labirentti. Özellikle planlama dairesi, görünmez savaşların yaşandığı sıcak bir cepheydi. Onbinlerce kalem malzemenin envanteri, tek bir rakam hatasıyla tüm sistemi kilitleyebilirdi.

Başçavuş Kenan alaycı bir sesle, “Duydum ki Manisa’daki deden zeytincilik yapıyormuş. Doğru mu?” dedi. Elif yutkundu. “Evet komutanım.” Kenan, “Belli oluyor zaten. Çalışma şeklin aynı toprağı çapalayan bir köylü gibi yavaş. Askeriyeyi dedenin zeytinliği sandın herhalde. Kadın milletinden asker olmaz,” dedi. Elif dudağını ısırdı. Babasını küçük yaşta kaybetmişti, annesi hastaydı. Onu büyüten dedesi, Manisa’daki zeytinliğinde toprağa adanmış bir ömür sürüyordu.

Elif, özür diledi. “Daha dikkatli olacağım,” dedi. Bu dünyada itiraz etmek isyan etmekle eşdeğerdi. Kendini savunmak zayıflığın kanıtıydı. Burası mantığın değil, rütbelerin hüküm sürdüğü bir evrendi. Kenan masasına döndü. Ofisteki hava kurşun gibi ağırlaştı. Diğer personel gözlerini ekranlara kilitlemişti. Elif gözlerini kapattı, zihninde dedesinin yüzü belirdi. Toprağın ve güneşin rengini almış bronz teni, nasırlı elleri, sıcak gülümsemesi.

Dedesi ona “Zor bir yoldur bu kuzum. Ama seçtiysen bil ki her zaman arkanda olacağım,” demişti. Elif en zorlu eğitimleri dedesinin teşvikiyle başarmıştı. Ama birliğe atandığında gerçek, hayal ettiğinden çok daha acımasızdı. Onu en çok yoran işin zorluğu değil, ilmek ilmek işlenen önyargılar ve hor görülmeydi.

II. Bölüm: Angaryalar ve Yalnızlık

Elif’in devreleri sınır bölgelerine gitmişti. O da keşif birliğine katılmak istemişti ama dedesinin sağlığı bozulunca lojistik birliğini seçmişti. 3. Ana Bakım Merkezi en istikrarlı yerdi. Belki de rahat bir yeri seçmenin vicdani yükü özgüvenini zedeliyordu.

Yan masadaki astsubay Murat Sönmez bir deste dosyayı fırlattı. “Al şunları depo yönetim amirliğine götür,” dedi. Murat, Elif’e en çok zorluk çıkaranlardandı. Uzun boylu, yakışıklı ama ağzından çıkan her kelime zehirliydi. Elif dosyaları aldı, sessizce yürüdü. Depo yönetim amirliği ana binadan uzaktı. Yürüyerek 15 dakika sürüyordu. Murat onu bu tür angaryalarla meşgul etmek için hep bahane buluyordu.

Ana binadan çıkınca sıcak hava yüzüne vurdu. Asfalt zemin buharlaşıyordu. Elif ağır adımlarla yürüdü. Bu çelikkalede bir toz zerresiydi. Kimse bilmiyordu ki tozun bile kendine ait bir ağırlığı vardı. Ve toz zerreleri birleştiğinde bütün bir dünyayı kaplayabilirdi.

Ellerine baktı. Kısa kesilmiş tırnakları, birkaç nasır izi. Bu eller bir zamanlar zeytin toplamış, ot yolmuş, toprağa dokunmuştu. Dedesi hep derdi ki, “Toprak dürüsttür. Ne kadar ter dökersen o kadarını geri verir. Ayaklarının sağlam bir toprağa bastığını unutma.” Elif ellerini sıktı. Bir gün bu çelik kaleyi ayakta tutan kaya olacaktı.

III. Bölüm: Dede ve Komutan

Aynı anlarda Ankara’da Lojistik Komutanlığı’nın zirvesinde Orgeneral İsmail Hakkı Paşa, dışarıdaki nizamiye manzarasını izliyordu. Omuzlarındaki üç altın yıldız, Türk ordusunun lojistik damarlarının tüm ağırlığını taşıyordu. Bakışlarında dövülerek çelikleşmiş bir irade ve sayısız askerin hayatından sorumlu bir komutanın endişeleri vardı. Ama o anda aklında askeri meseleler değil, torunu Elif vardı.

Oğlu ve gelini erken vefat edince Elif’in hem dedesi hem babası olmuştu. Biberonunu emerken askeri üniformasının üzerinde uyuyakalan o bebek, minicik elleriyle madalyalarıyla oynardı. “Seni dünyadaki her şeyden çok seviyorum dedem,” yazan o mektubu hatırladı. Elif asker olmak istediğini söylediğinde gurur ve acı karışımı bir his duymuştu. Bu dikenli yola bir kız çocuğu neden atılmak zorundaydı ki? Ama Elif’in gözlerinde kendi ateşini görmüştü.

Binbaşı Alper dosyaları getirdi. Orgeneral Paşa, “Bu hafta sonu özel bir program var mı?” diye sordu. “Hazır değil komutanım.” “Güzel. O zaman bir aile ziyaretine gitmem gerekiyor. Üçüncü ana bakımdaki onbaşı Elif Kaya benim torunumdur.” Binbaşı Alper dondu kaldı. Lojistik komutanının torunu onbaşı rütbesiyle görev yapıyordu. Komutanın gizlilik emri vardı.

Orgeneral Paşa, sivil kıyafetlerini giydi, Elif’in en sevdiği yemeklerden oluşan sefer tası hazırladı. Sabah erkenden, herkes derin uykudayken, lojmanının mutfağında zeytinyağlı yaprak sarma, mercimek köftesi, kek yaptı. Her bir yemek, torununa olan sevgisini yoğuruyordu.

IV. Bölüm: Ziyaret ve Fırtına

Ziyaretçi nizamiyesinde eski işçi tulumu ve bez çantasıyla Orgeneral Paşa, sıradan bir taşralı dede gibi form doldurdu. Nöbetçi askerler alaycı bakışlarla “Onbaşı Elif’e gelen dede mi?” diye fısıldadı. Elif koşarak geldi, dedesinin elini tuttu. Ziyaretçi odasına geçtiler. Alaycı fısıltılar Elif’in sırtına diken gibi batıyordu.

“Dedem neden bu kıyafetlerle geldin?” dedi Elif. “En sevdiğin şeyleri getirdim,” dedi dedesi. Elif’in gözleri doldu. Dayanamadığı şey, dünyada en çok saygı duyduğu insanın sırf kendisi yüzünden dedikoduların hedefi olmasıydı.

O anda ziyaretçi odasının kapısı açıldı, astsubay Murat Sönmez ve bir grup asker içeri girdi. Murat alaycı bir sesle, “Hafta sonu keyfi yerinde bakıyorum. Amca, bu yaşta maşallah çok dinçsin. Elif kızımıza bakmak için epey yoruluyorsundur. Hamisi olmalısın,” dedi. Kahkahalar odada çınladı. Elif’in gözyaşları sel oldu. Ama Orgeneral Paşa’nın yüzü buz gibi oldu. Sakin ama çelik gibi bir sesle, “Az önce söylediğin lafların sorumluluğunu alabilecek misin çocuk?” dedi.

Murat, “Beni tehdit mi ediyorsun amca? Omzuna yıldızları tak da gel karşıma,” dedi. O anda Orgeneral Paşa cebinden eski bir telefon çıkardı. “Ben Kara Kuvvetleri Lojistik Komutanı Orgeneral İsmail Hakkı Paşa,” dedi. Oda bir anda dondu. Murat’ın yüzündeki sırıtış fosil gibi kaldı. Bir deprem olmuşçasına herkes sarsıldı.

V. Bölüm: Fırtınanın Merkezi

Orgeneral Paşa, Binbaşı Alper’e “3. Ana bakım merkezi komutanını, lojistik şube müdürünü ve bölük komutanını 5 dakika içinde ziyaretçi odasında istiyorum,” dedi. Subay Murat’ın bacakları titremeye başladı. Olayın şaka olmadığını anlayınca yere yığıldı. Ziyaretçi odasının kapısı tekmeyle açıldı. Tüm General Ahmet Yılmaz, Albay Levent Başar ve Yarbay Metin Demir içeri girdi. Hepsi esas duruşa geçti.

Orgeneral Paşa işçi tulumunun fermuarını indirdi, içindeki üç yıldız parladı. “Yıldız görmek istemiştin değil mi?” dedi Murat’a. Sonra emirlerini sıraladı. Murat görevden alındı, disiplin kovuşuna gönderildi, hakkında soruşturma açıldı. Olayı izleyen erler disiplin kuruluna sevk edildi. Amirlere disiplin cezası ve soruşturma açıldı. Birliğin tamamı bir hafta boyunca ahlak eğitimi alacak, komutanlar en ön sırada oturacak.

Elif’in omuzlarına tulumu örttü. “Üşüdün mü kuzum? Hadi gidelim.” dedi. Elif’in elini tuttu, yaprak sarmasını uzattı. Elif’in gözyaşları dedesinin sevgisinin damlasıydı. Arabanın içinde iki kişi arasında görünmez bir sarsıntı devam ediyordu.

VI. Bölüm: Değişimin Başlangıcı

Yolda Elif, “Bazen kendimi görünmez gibi hissediyorum,” dedi. İlk defa dedesine içini döktü. Günlük hayata sızmış küçümsemeler, angarya işler, başarılarının tebrik edilmemesi, en küçük hatasında azar işitmesi. Orgeneral Paşa sadece dinledi. Subay Murat’ın davranışı, çürümüş toprağın en zehirli mantarıydı. Asıl sorun o mantarın büyümesine izin veren çürümüş köktü.

Birlikte bir lokantada yemek yediler. Orgeneral Paşa, “Senin o çürümüş yerden ayrılmanı istiyorum. Hemen seni en iyi yere tayin edeceğim,” dedi. Elif bir süre sessiz kaldı, sonra “Dedem ben orada kalmak istiyorum. Eğer şimdi bir kaçak gibi ayrılırsam, Murat gibi adamların kazandığını kabul etmiş olurum. Orada kalıp yeri değiştiren küçük bir tohum olmak istiyorum,” dedi.

Orgeneral Paşa şaşkınlıkla baktı, sonra gururla gülümsedi. “Peki, senin seçimine güveniyorum.”

VII. Bölüm: Yeni Bir Rüzgar

Elif birliğe geri döndü. Artık kimse ona kolayca ezilebilecek bir kadın onbaşı olarak bakmaya cesaret edemiyordu. Başçavuş Kenan’ın yeri boştu, Murat askeri mahkemeye çıkarılmıştı. Bölük komutanı içtenlikle özür diledi. Elif’e, “Senin sesin bu birliği değiştirmek için bir pusula olacak,” dedi.

Bir hafta boyunca ahlak eğitimi verildi. Herkes başını öne eğmiş, kendi geçmişiyle yüzleşiyordu. Ertesi sabah bir silah arkadaşı masasına sıcak bir kahve bıraktı. “Çok yoruldun onbaşı Elif,” dedi. O küçük teselli Elif’in kalbini eritti. Gerçek değişimin başladığının işaretiydi.

Elif artık rüzgarın savurduğu bir toz zerresi değildi. O bu çelikkaleyi daha doğru ve daha güçlü hale getiren küçük ama sağlam bir kayaydı. Dedesinden bir mesaj geldi. “Akşam yemeğini yedin mi benim güzel kuzum?” Elif gülümsedi. “Yedim dedem. Çok da güzeldi.”

VIII. Bölüm: Fırtınadan Sonra

Yarım yıl geçti. 3. Ana Bakım Merkezi Komutanlığı görünüşte aynıydı ama içerideki havanın rengi değişmişti. Mesleki saygı ve sessiz bir canlılık vardı. Küfürler, bağırışlar yerini net, kısa iş emirlerine bırakmıştı. Angarya işler eski bir dönemin kalıntısı olmuştu. Elif kendini yeteneği ve çalışkanlığıyla kanıtladı. Yeni atanan onbaşılar ona danışıyor, kadın personel onu koruyan bir kalkan olarak görüyordu.

Bir gün denetleme heyeti geldi. Albay Hakan Tekin, Elif’e zorlu sorular sordu. Elif hepsine net ve doğru cevaplar verdi. Albay, “Birkaç ay önce burada büyük bir olay yaşandığını duydum. Gerçekten komutanın mutlak gücünün bu yeri değiştirdiğine inanıyor musun?” diye sordu.

Elif dimdik durdu. “Arz ederim albayım. Ben şimşeğin sadece kurak bir toprağı yakabileceğini duydum. Yeni bir filizin yeşermesini sağlayamaz. Buradaki değişim tek bir kişinin eseri değil. Komuta kademesinin hatasını kabul edip değişime liderlik etmesi sayesinde oldu. Silah arkadaşlarımın üniformanın ağırlığının güç değil, birbirini koruma sözü olduğunu fark etmesi sayesinde oldu. Dedem sadece uzun zamandır kapalı olan bir pencereyi açtı. İçerideki durgun havayı temizlemek, yeni bir rüzgarı içeri almak hepimizin ortak çabasıydı.”

Albay Hakan Tekin sessizce başını salladı. Denetleme sonuçları açıklandı. 3. Ana Bakım Merkezi Komutanlığı en iyi dereceyle geçti. Nihai raporda, “Onbaşı Elif Kaya gibi genç personelin mesleki uzmanlığı ve dürüst inançları ordumuzun gelecekte hedeflemesi gereken bir modeldir,” yazıyordu.

IX. Bölüm: Zeytinliğe Dönüş

Sonbahar geldi. Orgeneral İsmail Hakkı Paşa emekli oldu. Elif izninde dedesinin zeytinliğine gitti. Dedesinin omzunda yıldızların ağırlığı yoktu ama daha huzurlu ve özgürdü. “Vay benim güzel kuzum gelmiş,” dedi dedesi. Dede-torun yan yana oturdular, tatlı bir zeytin tanesini ısırdılar.

Orgeneral Paşa, “Çiftçilikte sadece bir hastalıklı dalı keserek tatlı meyve alamazsın. Toprağı sürmen, gübrelemen, ağacın güneş almasını sağlaman gerekir ki bütün ağaç sağlıklı olsun. Orduda hayat da böyle,” dedi. Gökyüzüne baktı. “İnsanlar hep gece gökyüzüne bakıp sadece büyük ve parlak yıldızları arar. Ama bu engin evreni oluşturan şey aslında kimsenin görmediği o küçücük toz zerreleridir. Ve bazen işte öyle küçücük bir toz zerresi herhangi bir yıldızdan daha parlak ışıldayabilir. Benim gözümde, benim Elifim de işte böyledir.”

Elif ışıl ışıl gülümsedi. Artık sadece bir toz zerresi olmadığını biliyordu. O dedesinin evreninde kendi kendine parlayan bir yıldızdı. Dede-torun sessizce gün batımına sırtlarını döndüler. Birlikte zeytin ağaçlarına bakmaya devam ettiler. Bir zamanlar Çelikkale’yi sarsan fırtına şimdi toprağın derinliklerinde tatlı bir meyve mevsiminin besini olmuştu.

SON