DOKTORLAR İŞ ADAMINDAN VAZGEÇMİŞTİ… AMA BİR DUVARCI OLAĞANDIŞI BİR ŞEY YAPARAK ONU KURTARDI

.
.

Dostluk Yeminini Tutan Duvarcı: Milyonerin Uyanışı

I. Hastanede Sessiz Bir Hayalet

İstanbul’daki Atatürk Hastanesi’nde, emlak sektörünün güçlü iş adamı Mehmet Yılmaz Demir, üç haftadır katatonik bir durumdaydı. Ülkenin en iyi nörologları tüm tedavileri denemiş, ancak Mehmet, hiçbir uyarana tepki vermiyordu.

Tam bu sırada, hastanenin üçüncü katındaki yenileme çalışmalarında görevli duvarcı Ali Yıldırım, koridordan geçerken 314 numaralı odanın önünde durdu. Gözleri yaşlarla doldu.

“Bu adamı tanıyorum,” dedi Ali, yanından geçen bir hemşireye. “Uzun zaman önce birlikte çalıştık. Belki yardım edebilirim.“

Ali, yaklaşık 50 yaşlarında, nasırlı elleriyle onlarca yıllık çimento ve tuğla işçiliğinin hikayesini taşıyordu.

O sırada, Mehmet’in kızı Zeynep Yılmaz hastaneye vardı. Babasının odasının önünde, sıradan bir adamın hemşireyle konuştuğunu görünce ilk tepkisi öfke oldu.

“Bu adam burada ne yapıyor?” diye sordu sertçe.

Ali arkasını döndü. “Hanımefendi, siz Mehmet Bey’in kızı mısınız? Benim adım Ali Yıldırım. Babanızla 30 yıl önce inşaat sektörüne yeni başladığı zamanlarda birlikte çalıştık.”

Zeynep acı bir kahkaha attı. “Babam üç haftadır komada. Siz, onların yapamadığı bir şeyi yapabileceğinizi mi düşünüyorsunuz?”

Ali, mahcup bir şekilde başını öne eğdi ama vazgeçmedi: “Garip göründüğümü biliyorum ama babanızla özel bir bağım var. Birbirimize her zaman yardım edeceğimize söz verdik.”

Zeynep, kardeşinin ve doktorun itirazlarına rağmen, Ali’ye beş dakikalığına izin verdi.

Ali, yatağa yaklaştı ve arkadaşının üzerine eğildi. “Merhaba Memo!” dedi fısıldayarak, sadece çok yakın insanların bildiği takma adını kullanarak. “Benim Alişko, seni görmeye geldim dostum.”

Odadaki herkesi şaşırtan bir şekilde, Mehmet’in kalp monitörlerinde küçük bir değişiklik kaydedildi. Doktor Ahmet Öztürk, “Son 20 gündür hiç tepki yoktu. Bu imkansız,” diye mırıldandı.

II. Unutulan Sözün Gücü

Ali, Zeynep’e her şeyi anlattı: 1995’te bir şantiyede çöken bir döşemenin altından Mehmet’in onu nasıl kurtardığını. “Ondan sonra ortak olduk. Birlikte, dürüstlük ve işçilere saygı temelinde bir imparatorluk kuracaktık.”

Peki neden ayrıldılar? “Babanız başka iş adamlarıyla tanıştı. Değişmeye başladı. Bir gün beni çağırdı ve büyük bir şirketin ortağı olacak profile sahip olmadığımı söyledi. Utandığını gördüm ve hayatında bir yük olmak istemedim.”

Zeynep, Ali’nin anlattığı her şeyi doğrulayan eski şirket belgelerini buldu. Ayrıca babasının Ali’ye hitaben yazılmış, hiç gönderilmemiş, iki yıl öncesine ait bir mektubu da oradaydı: “Sevgili Ali, başarının kafama çıkmasına izin verdim ve bana öğrettiğin gerçek değerleri unuttum. Umarım bir gün tanıdığın o insana dönüştüğüm için beni affedebilirsin.“

Doktor Öztürk, Ali’ye bu mektubu Mehmet’e yüksek sesle okumasını önerdi. Ali mektubu okurken, Mehmet’in parmakları ilk kez kıpırdadı.

Ali, Mehmet’in elini tuttu. “Memo, seni hiç unutmadım. Tıpkı benim seni hiç unutmadığım gibi.”

O an, Mehmet neredeyse bir aydır ilk kez gözlerini açtı. Ali’yi tanıdığında gözleri yaşlarla doldu. “Alişko,” diye fısıldadı boğuk bir sesle.

III. İhanetin Telafisi ve Şirketin Dönüşümü

Uyanışından sonraki saatlerde Mehmet, yıllardır sakladığı gerçekleri açıkladı. “Sizi asla unutmadım. Ama olduğum adamdan utanıyordum.”

Duygusal çöküşünün sebebi ise şuydu: Bayıldığı gün, Ali’nin yaşadığı binanın yıkım iznini imzalamıştı. “Suçluluk duygusuyla baş edemedim. Gençken eleştirdiğimiz türden bir iş adamına dönüştüğümü fark ettim.”

Mehmet, ailesini hayrete düşüren bir açıklama yaptı: “İki yıl önce bir vasiyetname hazırlayıp şirketin yarısını Alişko’ya bıraktım.”

Odaya son giren Emre, babasının uyanışına sevinse de, bu durum, şirketin kontrolünü ele geçirme hırslarının sonu anlamına geliyordu.

“Alişko,” dedi Mehmet kararlı bir sesle, “Yeniden ortağım olmanı istiyorum. Şirketin yüzde ellisi senin.”

Ali şok oldu. “Bu çok büyük bir şey.”

“Kabul edeceksin,” dedi Mehmet. “Ama bir şartla: Şirketi her zaman hayalini kurduğumuz hale getireceğiz. Tüm çalışanlara kar payı, uygun fiyata kaliteli konut, tam şeffaflık.”

Emre ve Aylin, bu devrim niteliğindeki değişiklikler karşısında endişeliydi, ancak Mehmet kararlıydı: “Özümü kaybetmenin suçluluğuyla neredeyse ölüyordum. Artık olmadığım biri gibi davranmak istemiyorum.”

Taburcu olduktan sonra, Mehmet Yılmaz Demir ve Ali Yıldırım, şirketin dönüşümünü planlamaya başladılar. Şirketin adı “Yılmaz ve Yıldırım İnşaat” olarak değişti. İlk ortak projeleri, Ali’nin yaşadığı binanın yıkımını iptal etmek ve onu kaliteli sosyal konutlara dönüştürmek oldu.

IV. Sonsuza Dek Süren Ortaklık

Mehmet ve Ali, şirkette ilk değişiklikleri uyguladılar. Maaşlar arttı, kar paylaşım programı oluşturuldu. Emre, başlangıçta gönülsüz olsa da, değişikliklerin finansal faydalarını görmeye başladı.

Yıllar içinde, Yılmaz ve Yıldırım İnşaat, yenilikçi sosyal uygulamalarıyla gayrimenkul piyasasında referans haline geldi. Şirket, kurumsal sosyal sorumlulukta ulusal bir model oldu.

Bir yıl sonraki şirket toplantısında, Mehmet duygusal bir konuşma yaptı: “Ali beni sadece hayata değil, gerçek kimliğime geri getirdi. Bugün şirketimiz, finansal başarı ve sosyal sorumluluğun birlikte yürüyebileceğini kanıtladı.”

Ali, sözlerini ekledi: “Ben de sana borçluyum, Memo. Bana amaç, aile ve asla sahip olamayacağımı hayal etmediğim bir hayat verdin.”

İyileşmesinden beş yıl sonra, Mehmet ve Ali bahçede oturmuş, torunların oynamasını izliyorlardı. Mehmet, “Sence hikayemiz diğer insanlara ilham verecek mi?” diye sordu.

“Eminim ki evet,” dedi Ali. “Gerçek dostluk nadirdir, ama var olduğunda dağları yerinden oynatabilir.”

Onların hikayesi, zamana, gurura ve sosyal farklılıklara direnmiş bir dostluğu mühürledi. Bir gün, Mehmet hastanede uyandığında, Ali ona gerçeği gösterdi: “Sadece kendini affet.”

İki arkadaş, hayatlarının geri kalanını, paranın değil, onurun ve gerçek dostluğun hüküm sürdüğü bir imparatorluk inşa ederek geçirdiler.

.