Kaptan kafama kola döktü — ama benim amiral olduğumu bilmediği için saniyeler sonra dona kaldı

.
.

Kaptan Vildan’ın Hikayesi

Bölüm 1: Başlangıç

Gölcük Deniz Üssü’nde rutin bir denetim sırasında, beklenmedik bir olayla karşılaştım. Sırtımdan aşağı akan soğuk sıvının hissi, beni aniden irkiltti. Gölcük’teki sıcak Ağustos güneşi altında, terle karışmış tatlı bir Coca-Cola kokusu havayı doldurmuştu. Terimden sonra, basit çalışma üniformamın yakası ıslanmıştı. Yüzbaşı, elinde boş bir şişe tutarken gülümsemeye devam ediyordu. Yanında üç ya da dört astsubay, mahcup bir suç ortaklığı içinde görünüyordu. Onlar, benim kim olduğumu bilmiyorlardı.

Kendimi gizli denetimlerde dikkat çekmemek için özenle seçtiğim basit bir üniforma içinde, görünmez bir işçi gibi hissettim. Yıpranmış yeşil zeytin renkli üniformamla, rütbe işaretlerim olmadan, gün boyunca güvenlik protokollerini kontrol ederek, gerçek çalışma koşulları hakkında askerlerle konuşarak vakit geçirmiştim. Her zaman böyle çalışırdım; gösteriş yapmadan ve önceden duyuru yapmadan.

Deniz Harp Okulu’ndan mezun olduktan sonra, Türk Deniz Kuvvetleri’ne katıldım. 26 yıllık hizmetim boyunca, pek çok zorlukla karşılaştım. Trabzon’da doğdum ve büyüdüm. Babam yerel bir balıkçıydı. Oğul olarak, onun izinden gitmek istedim, ama askeri kariyerimle kendi yolumu çizmeye karar verdim.

Bir kış fırtınasında babamın teknesi battığında, hayatımın akışı değişti. O günden sonra, annem ve dört kardeşimle birlikte hayatta kalma mücadelesi vermek zorunda kaldım. Eren, 14 yaşında okulu bıraktı ve tamirci olarak çalışmaya başladı. Ayşe, 12 yaşında temizlik işine girdi. En küçük kardeşim Selin ise daha bebekti. Annem, evde ders vererek ailemizi geçindirmeye çalışıyordu. Zorlu koşullarda büyümek, bana dayanıklılığı öğretti.

Bölüm 2: Deniz Harp Okulu

18 yaşımda, Deniz Harp Okulu’na girmeye karar verdim. Kabul sınavları için bir yıl boyunca çalıştım. Her sabah spor yaparak, kitap okuyarak ve haritaları ezberleyerek hazırlandım. İstanbul’a gittiğimde, yeni bir hayata adım atmıştım. İlk günlerim zorluklarla doluydu. Keskin sirenlerle uyanmak, koşular yapmak, teorik dersler almak ve akşamları gece çalışmaları yapmak benim için sıradan hale geldi.

Akademideki eğitimim sırasında, kadınların askeri alanda karşılaştığı zorlukları anladım. Kadın subayların sayısının az olması, benim için bir engel değil, bir motivasyon kaynağı oldu. Eğitimim boyunca, erkek meslektaşlarımın bazen bana karşı olan tutumlarını gözlemledim. Bazıları beni ciddiye almazken, diğerleri bana saygı göstermekte isteksizdi. Ancak ben, her zaman daha iyisini yapmaya çalıştım.

Bölüm 3: İlk Görevler

Deniz Kuvvetleri’nde ilk görevime atandığımda, Karadeniz ve Akdeniz’de eğitim gemilerinde çalıştım. Bu süreçte, deniz trafiğini izlemek, iletişim sağlamak ve operasyonları koordine etmek gibi görevler üstlendim. İlk resmi görevim, Suriye sınırına yakın bir bölgede devriye gezmekti.

Bu süreçte, mürettebatımın güvenliğini sağlamak ve uluslararası insani protokollere uymak benim için çok önemliydi. Her görevde, insan hayatını kurtarmak için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Ancak, bazen kayıplar da yaşadım. Bir kurtarma operasyonu sırasında, dalgalı denizde düşen bir çocuğu kurtaramadım. Bu olay, beni derinden etkiledi.

Bölüm 4: Kıdemli Subay Olmak

Yıllar geçtikçe, kıdemli subay olarak terfi ettim. 280 kişilik bir mürettebatım vardı ve bu, benim için büyük bir sorumluluktu. Her kararımın hayatları etkilediğini bilmek, üzerimde büyük bir baskı oluşturuyordu. Ama bu baskıyı yönetmeyi öğrendim.

Bir gün, gemide ciddi bir mekanik arıza yaşadık. İç sıcaklıklar tehlikeli seviyelere yükseldi. Mürettebatımın sağlığını önceliklendirdim ve planlanandan önce üsse döndüm. Bu kararım, üstlerim tarafından takdir edildi. Bu olaydan sonra, mürettebatımın bana olan güveni arttı.

Bölüm 5: Değişim ve Gelişim

Zamanla, askeri kültürde değişim yaratmanın mümkün olduğunu gördüm. Kadın subayların daha görünür hale gelmesi, genç denizcilerin cinsiyete dayalı aidiyet sorgulamasını sağladı. Bu değişim, sadece benim için değil, gelecekteki nesiller için de önemliydi.

Koca olayından sonra, bir mektup aldım. Yüzbaşı, liderlik geliştirme kursunu tamamlamış ve yeni bir pozisyonda çalışıyordu. Onun değişimi, benim için bir umut kaynağı oldu.

Bölüm 6: Yeni Hedefler

Bugün, Gölcük Deniz Üssü’nde amiral olarak görev yapıyorum. Her sabah 5’te uyanıyorum, Türk kahvemi içiyorum ve günümü planlıyorum. Genç subaylara mentorluk yapıyor, üstleri ziyaret ediyor ve askeri kültürü modernize etmek için çalışmalar yapıyorum.

Kariyerim boyunca, her zaman daha iyi bir gelecek için çalıştım. Şimdi, genç kadın subayların daha az zorlukla karşılaşmalarını sağlamak için mücadele ediyorum. Değişim yavaş ama kesinlikle gerçekleşiyor.

Sonuç

Kariyerim boyunca birçok zorlukla karşılaştım, ama her zaman mücadele ettim. Bugün, geçmişte yaşadıklarımın bana kattığı deneyimlerle daha güçlü bir kadın olarak ayakta duruyorum. Askeri sistemdeki değişim, sadece benim için değil, tüm kadınlar için önemli bir adım.

Her gün, genç kadın subaylarla konuştuğumda, onların potansiyelini ve endişelerini görüyorum. Ama aynı zamanda, değişim için bir umut ışığı da var. Onların geleceği, benim geçmişimden daha aydınlık olacak.