Türk Subayı – Alman Yüzbaşı Küçümsedi – 30 Saniyede Onurunu Nasıl Geri Aldı?

.
.

Bozkırda Sessiz Bir Kahraman: Yüzbaşı Alparslan’ın 30 Saniyelik Zaferi

Konya Ovası’nda kavurucu bir yaz günü, NATO’nun geniş tatbikat alanında, ülkelerden gelen subaylar bir aradaydı. Alman Panzer Tümeni’nden dev cüsseli Yüzbaşı Klaus Rihter, kas gösterisinin doruğundaydı. 50 metrelik Unimog kamyonunu tek başına çeken Klaus, göğsünü gere gere çevresine bakıyor, kas gücünü bir erdem gibi sergiliyordu. O sırada Türk birliğinden zayıf yapılı, sessiz bir adam, Yüzbaşı Alparslan, ikmal çadırında tıbbi malzemeleri sayıyordu. Klaus, küçümseyici bir gülümsemeyle yanından geçti, omuz atıp elindeki kutuları yere düşürdü. “Burası savaşçılar için, masa başı memurları için değil,” dedi alayla. Takım arkadaşları gülüşürken Alparslan hiçbir şey söylemedi, kutuları tek tek topladı, üzerindeki tozu sildi. Yüzünde ne öfke, ne utanç vardı. Sadece göl gibi bir sükûnet…

Yanındaki genç teğmen Murat öfkeyle doldu. “Komutanım, neden ses çıkarmıyoruz?” diye fısıldadı. Alparslan ise sadece “Bozkurtu bilir misin teğmenim? En sert rüzgarda en yükseğe çıkar,” dedi. Murat bu sözün anlamını kavrayamadı. Binbaşı Ingrid Anderson ise uzaktan tüm bu sahneyi izliyor, Türk subayın sessizliğinin altında bir sır olduğunu seziyordu.

Akşam yemeğinde Klaus ve ekibi, zafer hikâyeleriyle masayı doldururken, Alparslan köşede sessizce yemeğini yiyordu. Murat, “Bizi küçük düşürüyorlar komutanım!” diye fısıldadı. Alparslan ise “Öz saygı lafta değil, sonuçta belli olur,” diyerek yine sakinliğini korudu.

Gece komuta çadırında, ertesi günün karma tatbikatı için planlar yapılıyordu. Klaus, “Bu senaryo çok basit, daha gerçekçi zorluklar istiyorum!” diye bağırdı. O, kas gücünün her sorunu çözeceğine inanıyordu. Alparslan ise çadırın köşesinde, harita üzerinde batıdaki kuru dere yatağını işaretliyordu. “O dere yatağındaki rüzgar ovadakinden daha sert eser,” dedi teğmen Murat’a. Murat ise bu sözlerin anlamını yine çözemedi.

Gece, Alparslan’ın geçmişiyle baş başaydı. Bir zamanlar Bozkurt lakaplı efsanevi bir muharebe sağlık subayıydı. Bir terör operasyonunda, çöken mağarada iki askeri kurtarmak için hayatını riske atmış, elini ağır şekilde yaralamıştı. Başhekim, “Karmaşık ameliyatları yapamazsın artık,” dediğinde hayatı değişmişti. Ordu onu kahraman olarak göndermek istedi ama Alparslan üniformayı bırakmayı reddetti. İkmal subayı olarak göreve devam etti, Bozkurt dosyası mühürlendi.

Şafak vakti, tatbikat alanında tüm subaylar toplandı. Bravo takımı: Klaus, Murat ve Alparslan. Klaus, “Sen dış çemberde kal, ambulans ve sedyelerle ilgilen,” diyerek Alparslan’ı küçük düşürmeye çalıştı. Alparslan ise sadece başını salladı, en ufak bir tepki göstermeden ambulansa gitti ve tıbbi setini büyük bir titizlikle hazırlamaya başladı.

Tatbikat başladığında Klaus’un planı basitti: Doğrudan köyün merkezine saldırmak. Murat, “Doğudan iki kola ayrılalım,” dediğinde Klaus onu tersledi. Takım köyün ana caddesine dalınca dört bir yandan ateş altına alındılar. Klaus’un planı çöktü, Bravo takımı kuşatıldı. Murat, Alparslan’ın “Dere yatağındaki rüzgar” şifresini kulaklığında duydu. Kendi inisiyatifiyle kalan iki askerle batıya, kuru dere yatağına çekildi. Klaus’un emirlerini dinlemeyen bu küçük grup, Alparslan’ın haritada gösterdiği yoldan mucizevi şekilde kuşatmadan çıktı.

Köyün batı ucunda, hedef binaya ulaştılar. İçerideki mankene ulaşınca, senaryo değişmişti: Kalbe yakın şarapnel, tansiyon pnömotoraks. Bravo takımının sağlık uzmanı elenmişti, kimse bu müdahaleyi yapacak bilgiye sahip değildi. Klaus öfkeyle bağırdı, ama çaresizdi. Tam o anda kapıda Alparslan belirdi. Sessizce içeri girdi, Klaus’u kenara itti. Tek eliyle, mükemmel bir hız ve hassasiyetle mankenin göğsüne dekompresyon iğnesi uyguladı. O an herkes nefesini tuttu. Monitörde ölümcül kırmızı çizgi yeşile döndü. Odayı bir sessizlik kapladı.

Tatbikatın gözlemcisi Binbaşı Ingrid, hoparlörden duyurdu: “Tatbikat sona ermiştir. Bravo takımı kazanmıştır. Türk birliğinden Yüzbaşı Alparslan için özel kayıt düşülsün. Bozkurt kod adlı dosyanın mührü çözülsün.” Tüm alan Alparslan’ın kim olduğunu öğrendi. O artık sıradan bir ikmal subayı değil, efsanevi bir kahramandı.

Tatbikat sonrası Klaus, Alparslan’ın yanına geldi. “O eliniz… Yıktığından fazlasını kurtardı,” dedi. Alparslan ise “Bazen en büyük güç başkalarını ezmek değildir. Kendi rüzgarını beklemek için ne zaman geri çekileceğini bilmektir,” dedi ve zeytin ağacından tespih tanesini Klaus’a verdi.

O gün, gerçek gücün kas değil; sabır, bilgelik ve öz disiplin olduğunu herkes anladı. Bozkırın rüzgarında, sessiz bir kahraman, onurunu ve saygısını 30 saniyede geri aldı. Ve Bozkurt’un hikayesi, her askerin kalbine sessizce kazındı.

Son:
Küçümsenen, kenara itilen, sessizliğine yanlış anlam yüklenen bir adam; gerçek gücün, sabrın ve bilginin ne demek olduğunu bir tatbikat alanında tüm dünyaya gösterdi. Onur, bazen en sessiz duruşta, en kısa anda ve en beklenmedik kişide saklıdır.