O Lamborghini’yi Tamir Edersen Kızımla Evlenirsin Diye Güldü, Ve 25 Dakikada Motor Gürleyince…
Sabah güneşi sanayi sitesinin üzerine altın bir örtü gibi yayılmıştı. Hava, yanık yağ kokusu ve mazotla karışmış metalin keskinliğiyle doluydu. Yunus, her zamanki gibi erkenden tamirhanesinin kepenklerini kaldırmış, işe koyulmuştu. Babasından kalan bu küçük tamirhane, onun için sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda bir mirastı. Babası ona hep, “Ekmek alın teriyle kazanılır oğlum,” derdi. Bu söz, Yunus’un hayat felsefesine dönüşmüştü.
28 yaşındaki Yunus, çocukluğundan beri motor sesleri arasında büyümüş, viteslerin tıkırtısını bir ninni gibi dinlemişti. Ellerindeki nasırlar, onun diploması gibiydi. Ancak zenginler, bu emeğin değerini pek anlamazdı. Yunus, tamirhanesinde bir bardak çayını yudumlarken kapının önünde siyah, parlak bir Lamborghini durdu. Çıraklar şaşkınlıkla arabaya bakarken, Yunus sakin bir şekilde yerinden kalktı. “Jet gibi araba, ama jet de bozulur,” dedi.
Arabanın kapısı açıldığında, lacivert takım elbiseli, kibirli bir adam indi. Davut Bey’di bu. Yanında ise genç bir kadın vardı. Pelin, Davut Bey’in kızıydı. Uzun kahverengi saçları ve zarif görünümüyle sanayinin tozlu ortamına hiç uymuyordu. Davut Bey, etrafına küçümseyerek baktı. “Bu yağ kokusunda nasıl çalışıyorsunuz?” diye mırıldandı. Yunus, sakin bir şekilde yaklaştı. “Buyurun, bir sorun mu var?” diye sordu. Davut Bey, arabayı işaret ederek, “Bu araba dün gece stop etti. Yetkili servis bir saatten önce gelemiyor. Buradan geçerken sizin tamirhaneyi gördük, bir şansımızı deneyelim dedik,” dedi.
Yunus, Lamborghini’ye kısa bir bakış attı. “Kaputu açıp bakayım,” dedi. Ancak Davut Bey alaycı bir şekilde güldü. “Sen mi bakacaksın? Bu araba milyonluk. Senin elin deyince bozulmaz umarım.” Pelin, babasının bu sözlerine karşı çıkarak, “Baba, herkes bir şansı hak eder,” dedi. Yunus, Pelin’in bu sözlerini duydu ama belli etmedi. “Ben elime değdirdiğim şeyi bozmadım,” diyerek kaputu açtı.
Motorun parlaklığı göz kamaştırıcıydı, ama Yunus’un gözleri alışkındı. Parmaklarını kablolara sürüp bağlantıları kontrol etti. Metalin kokusunu, ateşleme sisteminin nemini hissetti. “Bir sorun var,” dedi. Davut Bey alayla, “Motor koklayarak mı tamir yapıyorsun?” diye sordu. Yunus aldırmadı. Alet çantasını aldı, kabloları kontrol etti, eksik bir vidayı sıkıştırdı. Çırak Hasan’dan birkaç alet istedi. Zaman ilerledikçe sanayideki herkes sessizce Yunus’u izliyordu.
Davut Bey sıkılmıştı. “Bırak oğlum, bu araba senin tamir edebileceğin bir şey değil. Servise götüreceğiz,” dedi. Ancak Yunus, gözlerini motorun üzerinden ayırmadan, “Para değil, bilgi tamir eder,” diye cevap verdi. Bu söz, sanayide yankılandı. Pelin’in yüzünde bir tebessüm belirdi.
Davut Bey, öfkeyle gülerek, “Tamam, delikanlı. Sana 25 dakika veriyorum. Eğer bu motoru çalıştırırsan, kızımla evlenebilirsin,” dedi. Sanayi sitesinde bir uğultu koptu. Yunus, başını kaldırdı. “Ben kimsenin kızını kazanmak için değil, ustalığımı göstermek için tamir ederim,” dedi. Telefonundan zamanlayıcıyı başlattı ve işe koyuldu.
Dakikalar hızla geçti. Yunus, motorun kablo bağlantılarını yeniden düzenledi, yakıt hattını temizledi, ateşleme bobinlerini kontrol etti ve hava filtresini yerine oturttu. Sonunda anahtarı çevirdi. Motor öyle bir sesle çalıştı ki, sanayi sitesindeki herkes şaşkınlıkla yerinde sıçradı. Hasan, “Abi yaptı! Vallahi yaptı!” diye bağırdı.
Davut Bey’in yüzündeki gülümseme donmuştu. Pelin’in gözleri dolmuştu. Yunus, “Süreniz dolmadan önce bitti,” dedi. Davut Bey birkaç saniye sessiz kaldı. “Şans işte,” dedi, ama sesi titriyordu. Pelin, babasına aldırmadan Yunus’a yaklaştı. “Teşekkür ederim. Gerçekten harikasınız,” dedi. Yunus başını eğdi. “Ben sadece işimi yaptım,” dedi.
O gün, Pelin’in kalbinde bir kıvılcım oluştu. Yunus’un gururlu duruşu, onun dünyasını değiştirmişti. Ancak Davut Bey, bu durumu kabullenmeyecekti. Ertesi gün Yunus’un tamirhanesine tahliye bildirimi geldi. Davut Bey, tamirhaneyi satın almış, kira bedelini iki katına çıkarmıştı. Yunus, bu durumu sessizce kabullendi. Pelin ise babasına karşı çıkmaya karar verdi. “O adamın elleri yağlı olabilir, ama kalbi lekesiz,” dedi.
Bir süre sonra Pelin, babasının baskısına rağmen Yunus’un yanında olmaya devam etti. Yunus ise her şeye rağmen işini yapmaya, gururunu korumaya çalıştı. Ancak kader, onları başka bir yola sürükledi. Yunus, Pelin’in desteğiyle Almanya’ya giderek büyük bir başarıya imza attı. Yeni bir hibrit motor modeli geliştirdi ve dünya birincisi oldu.
Aylar sonra Türkiye’ye döndüğünde, Yunus kendi otomotiv atölyesini açtı. Kapısında büyük bir tabela vardı: “Yunus Otomotiv – Gerçek Güç Kalpten Gelir.” Yanında Pelin vardı. İkisi de artık sınıf farklarını aşmış, sevginin gücünü kanıtlamıştı. Ve Yunus, bir kez daha anladı: Bir motoru çalıştırmak kolaydı, ama bir kalbi çalıştırmak gerçek ustalıktı.
