Kaldırımdaki İkizlerin Sırrı

São Paulo’da soğuk bir öğleden sonraydı.
Milyarder Pedro Monteiro siyah arabasından kısa bir yürüyüş için indiğinde, caddeyi trafik gürültüsü ve korna sesleri dolduruyordu.
Gergin bir toplantıdan yeni çıkmıştı; kafası sayılar, teslim tarihleri ​​ve kararlarla doluydu; hafif bir çığlık şehrin gürültüsünü böldü.

Kaldırımda, yanında yıpranmış bir çantayla, solgun ve titreyen bir kadın yatıyordu.
Arkasında, iki ikiz bebek çaresizce ağlıyor, annelerinin kolunu çekiştiriyor, onu uyandırmaya çalışıyorlardı.

Pedro hiç düşünmeden onlara koştu.

«Hanımefendi, beni duyabiliyor musunuz?» diye sordu, yanına diz çökerek.

Hiçbir tepki yoktu. Ceketini çıkardı ve küçük bir kalabalık toplanmaya başlarken dikkatlice kadının omuzlarını örttü.

Ama bebeklere baktığında Pedro donakaldı.

Onların da kendisiyle aynı mavi gözleri vardı. Aynı kahverengi saçları. Sol yanağında çocukluğundan beri olan aynı gamze bile vardı.

Sanki iki minyatür versiyonuna bakıyor gibiydi.

Birkaç dakika sonra ambulans geldi ve sağlık görevlileri kadını sedyeye yatırdı.

Çocukları kimin alacağını sorduklarında ikizler Pedro’nun bacaklarına sarılıp daha da yüksek sesle ağlamaya başladılar.

«Efendim,» dedi sağlık görevlilerinden biri sessizce, «sizi tanıyor gibiler.»

Ambulans uzaklaşırken Pedro, sokağın ortasında, kucağında iki bebeğiyle, meraklı izleyicilerin parıltılarıyla çevrili, hareketsiz duruyordu.

Kusursuz bir takım elbise giymiş milyoner, bir yabancının iki çocuğuna sarılıyordu… tıpkı kendisi gibi.

Pedro o gece uyuyamadı. O yüzlerin görüntüsü -kendi yansıması- onu rahatsız etti. Ertesi sabah avukatını aradı.

«O kadının kim olduğunu bulun. Hemen.»

Saatler sonra rapor geldi.

Adı Camila Duarte’ydi; beş yıl önce iz bırakmadan ortadan kaybolan eski bir şirket çalışanıydı. Pedro, ayaklarının altındaki zeminin ufalandığını hissetti. Onu hatırladı.

Adanmış, tatlı bir genç kadın… ve unutmayı seçtiği kısa bir aşk.

Hastaneye vardığında Camila’yı uyanık ama güçsüz buldu, gözleri yaşlarla doluydu. Ona sessizce baktı; ağır bir sessizlik, duymak istemediği cevaplarla doluydu.

Kollarında, ikizler etraflarını saran kargaşadan habersiz, huzur içinde uyuyorlardı.

Pedro yutkundu.

«Onlar… benim çocuklarım mı?» diye sordu, sesi titriyordu.

Camila başını salladı, gözyaşlarının yanaklarından süzülmesine izin verdi.

«Sana söylemeye çalıştım… ama söyleyemeden kovuldum. Ondan sonra senden hiçbir şey istemedim. Çocuklarımı elimdeki azıcık şeyle büyüttüm.»

Pedro, yatağın yanına diz çöktü, konuşamıyordu. Tüm serveti, gücü ve prestiji, varlığından bile haberdar olmadığı o iki küçük hayatla kıyaslandığında değersizdi.

O anda, kaderin onu kaldırımda bir sebepten durdurduğunu anladı.

Ve Pedro Monteiro, uzun yıllar sonra ilk kez ağladı.

Çünkü São Paulo’nun beton ve kaosunun ortasında, sıkıntıda olan bir kadınla karşılaşmamıştı.
Gerçeği, pişmanlığı… ve o zamanın ondan sakladığı çocukları bulmuştu.